ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ο τελευταίος αστροναύτης

Σήμερα, που όλοι θυμούνται τον πρώτο, ο Βιτόριο Τσουκόνι της «Ρεπούμπλικα»
αναζήτησε και βρήκε τον δωδέκατο. Και τελευταίο.

Γιουτζήν Σέρναν. Ο τελευταίος κάτοικος της Σελήνης, όπως είχε φωτογραφηθεί το 1972 στο διαστημόπλοιό του

Λέγομαι Γιουτζήν Σέρναν, αλλά μπορείτε να με φωνάζετε Τζίνο. Είμαι 69 ετών,
φέρω τον βαθμό του σμηναγού εν αποστρατεία και είμαι ο τελευταίος κάτοικος της
Σελήνης. Πριν από 27 χρόνια μού έδωσαν εντολή να κλείσω το σπίτι μου για
πάντα. Έσβησα τα φώτα, έλεγξα τις βρύσες, κάλυψα τα κρεβάτια, κλείδωσα την
πόρτα και πήρα μαζί μου το κλειδί, που κανείς από τότε δεν μπόρεσε να
χρησιμοποιήσει ξανά. Ίσως να μην καταλαβαίνετε τι σας λέω, βλέπω πως με
κοιτάτε περίεργα, αλλά σας διαβεβαιώ ότι θα έδινα και τα 69 μου χρόνια για να
επιστρέψω για μία μόνο ώρα στο σπίτι μου, να ανοίξω την πόρτα, να ανάψω τα
φώτα, να νιώσω τις αντλίες, να ξαναζήσουν μαζί μου προστατεύοντάς με από τον
θάνατο στο κενό. Ξέρω πως πρέπει να είναι πολύ συγκινητικό να φτάνεις πρώτος,
όπως ο Νιλ Άρμστρονγκ, αλλά σας βεβαιώνω πως είναι πολύ σκληρό να είσαι ο
τελευταίος. Γιατί, μαζί με το όνειρο της Σελήνης, πέθανα κι εγώ λιγάκι.

Όχι, δεν τα έχω με την Αμερική που μας γύρισε την πλάτη ούτε με τη ΝΑΣΑ που
μας έστειλε στη σύνταξη σαν σπασμένα παιχνίδια την ημέρα του Αγίου Στεφάνου
ούτε με τον Νίξον που αποφάσισε να τερματίσει το πρόγραμμα πριν ακόμη
πατήσουμε το πόδι μας στη Γη. Έτσι είμαστε φτιαγμένοι εμείς οι άνθρωποι,
είμαστε παιδιά ενός πλανήτη όπου όλα έρχονται και παρέρχονται. Αν θα επιστρέψω
ποτέ στο σπίτι μου; Μα όχι, φυσικά όχι. Το ήξερα από τη νύχτα της 15ης
Δεκεμβρίου 1972, όταν σκαρφάλωσα για τελευταία φορά στη σκαλίτσα του σπιτιού
μου και δεν ήξερα τι να πω, τι χειρονομία να κάνω για να σταθώ στο ύψος μιας
τέτοιας στιγμής, τόσο σοβαρής, τόσο θλιβερής, τόσο, πώς να το πω, οριστικής,
κι έπιασα τότε και χάραξα τρία γράμματα στη σκόνη, όπως οι ερωτευμένοι στην
παραλία, TDC, Τερέζα Ντόουν Σέρναν, τα αρχικά της κόρης μου, που κανένας
άνεμος, καμιά βροχή δεν θα μπορέσει ποτέ να σβήσει.

Ακόμη δεν μπορώ να το πιστέψω. Είναι φορές που ξυπνώ δίπλα στη δεύτερη γυναίκα
μου, γιατί η πρώτη, η Μπάρμπαρα, με εγκατέλειψε, όπως έκανε το 60% των συζύγων
των αστροναυτών, και αναρωτιέμαι μήπως όλα ήταν ένα όνειρο. Γερνάμε, εμείς που
ήμασταν τα αθάνατα παιδιά της Αμερικής, και μένουμε συνεχώς λιγότεροι. Από
τους δώδεκα, έχουμε μείνει οι εννιά. Κι όταν πεθάνουμε κι εμείς, δεν θα
υπάρχει πια κανείς, ποιος ξέρει για πόσες γενιές, που να μπορεί να κοιτάζει τη
Σελήνη και να λέει, ήμουν εκεί μια μέρα, που να μπορεί να πηγαίνει στα σχολεία
και να λέει στα παιδιά, σηκώστε τα μάτια, ονειρευτείτε το αδύνατο, ότι θα πάτε
στον Άρη κι ακόμη πιο μακριά, όχι γιατί είναι εύκολο, όπως έλεγε ο Κέννεντυ,
αλλά γιατί είναι δύσκολο και ωραίο.