ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Μ’ αυτά γελούν οι Παλαιστίνιοι

Γιασέρ Αραφάτ. Η παλαιστινιακή αντιπολίτευση τον «χτυπάει» με ανέκδοτα

Από την αρχή της Ιντιφάντα, το 1987, οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν σταματήσει να
αυτοσαρκάζονται. Τα ανέκδοτα έχουν γίνει το βαρόμετρο της κοινής γνώμης, ένας
τρόπος αντίδρασης και εκτόνωσης απέναντι στις εξελίξεις. Ο δρ Σερίφ Καναανέ,
από το Πανεπιστήμιο του Μπιρ-Ζέιτ, έχει αρχίσει εδώ και πολλά χρόνια να
συλλέγει αυτά τα ανέκδοτα, τα οποία έχει χωρίσει σε τρεις μεγάλες κατηγορίες:
τα ανέκδοτα της εποχής της Ιντιφάντα, τα ανέκδοτα του Πολέμου του Κόλπου και
τα ανέκδοτα της ειρήνης.

Την περίοδο της Ιντιφάντα, γράφει η παλαιστινιακή εφημερίδα «Αλ Κουντς Αλ –
Αράμπι», το ηθικό των Παλαιστινίων ήταν πολύ υψηλό και τα ανέκδοτα ενσάρκωναν
την ενότητα και την αλληλεγγύη ολοκλήρου του παλαιστινιακού έθνους απέναντι
στις δυνάμεις κατοχής. Ένα χαρακτηριστικό ανέκδοτο των πρώτων μηνών αυτής της
περιόδου αφηγείται την προσπάθεια μιας ισραηλινής περιπόλου να συλλάβει έναν
νεαρό Παλαιστίνιο στην αγορά. Μια γυναίκα που βρίσκεται δίπλα στον νεαρό
μπαίνει τότε στη μέση και αρχίζει να φωνάζει και να κλαίει: «Τι θέλετε να
κάνετε στο γιο μου; Δεν έκανε τίποτα κακό, περπατούσε δίπλα μου στην αγορά, μη
μου τον παίρνετε!». Με τα πολλά η μάνα καταφέρνει να πείσει τους στρατιώτες να
αφήσουν το παιδί της. Κι όταν η περίπολος απομακρύνεται, γυρίζει στον νεαρό:
«Και τώρα, πες μου πού είναι οι γονείς σου;».

Μετά την ιρακινή εισβολή στο Κουβέιτ, ρώτησαν τον Σαντάμ Χουσεΐν πόσα παιδιά
έχει. Κι εκείνος απάντησε: «Τον Ουντάι, τον Κουσάι, και σκεπτόμαστε με τη
γυναίκα μου να υιοθετήσουμε το Ντουμπάι».

Η ειρηνευτική διαδικασία, που ξεκίνησε το 1991 και συνεχίζεται στις μέρες μας,
περιλαμβάνει περισσότερα από 350 ανέκδοτα. Μετά την υπογραφή των συμφωνιών του
Όσλο, το 1993, άρχισαν να κυκλοφορούν ανέκδοτα για ορισμένες πλευρές της
συμφωνίας, για την ΟΑΠ, ακόμη και για τον ίδιο τον Γιασέρ Αραφάτ και τη μανία
του να αγκαλιάζει όλους τους συνομιλητές του.

Ο Παλαιστίνιος ηγέτης είναι έτοιμος να συναντήσει τον Ισραηλινό πρωθυπουργό
υπό τον όρο ο τελευταίος να μην θέσει προκαταβολικά όρους εξευτελιστικούς για
τους Παλαιστινίους. Οι διαπραγματευτές μιλούν με τον Ράμπιν και επιστρέφουν
στον Αραφάτ για να του ανακοινώσουν τα αποτελέσματα. «Ο Ράμπιν ζητά να μην
γίνει καμιά αναφορά στους εβραϊκούς οικισμούς στα κατεχόμενα εδάφη.

­ Σύμφωνοι.

­ Δεν πρέπει να τεθεί στο τραπέζι ούτε το θέμα των πολιτικών κρατουμένων.

­ Καμία αντίρρηση.

­ Δεν θέλει να ακούσει λέξη για τους πρόσφυγες.

­ No problem.

­ Δεν θα συζητηθεί το θέμα της Ιερουσαλήμ.

­ Εντάξει.

­ Ο Ράμπιν δεν θέλει επίσης να τον αγκαλιάσετε στη διάρκεια της συνάντησής σας».

Ο Αραφάτ σηκώνεται τότε από το τραπέζι κι αρχίζει να φωνάζει: «Οι όροι των
Ισραηλινών είναι απαράδεκτοι!».

Τα ανέκδοτα της τελευταίας περιόδου αντανακλούν την απογοήτευση και τη
δυσαρέσκεια των Παλαιστινίων, τόσο για τα αποτελέσματα της ειρηνευτικής
διαδικασίας όσο και για τον τρόπο με τον οποίο διοικεί ο Γιασέρ Αραφάτ, όπως:

Η διεύθυνση της νέας παλαιστινιακής τηλεόρασης ζητά από τον Αραφάτ να διορίσει
μια εκφωνήτρια για να παρουσιάζει τις ειδήσεις. Εκείνος γίνεται έξαλλος:
«Εκφωνήτρια; Είστε τρελοί; Τις ειδήσεις θα τις παρουσιάζω εγώ!».