Η Ινδία θύμα της «μεγαλύτερης ρύπανσης στον κόσμο»

Κάθε χρόνο, τον χειμώνα, ο Ινδικός Ωκεανός καλύπτεται από ένα επιβλητικό
στρώμα ρύπανσης που προκαλείται από τις δραστηριότητες των δύο δισεκατομμυρίων
κατοίκων της ινδικής υποηπείρου. Το κάψιμο καλαμιών, οι βιομηχανικές
δραστηριότητες και η αυξανόμενη χρήση κάθε είδους μέσων μεταφοράς στέλνουν
στην ατμόσφαιρα μια μεγάλη ποσότητα σκόνης και αερολυμάτων. Για τον λόγο αυτό,
η περιοχή αυτή γίνεται η σημαντικότερη πηγή εκπομπής αερολυμάτων στον πλανήτη.
Οι επιστήμονες δεν είναι αισιόδοξοι και προειδοποιούν πως η ποσότητα των
θειούχων αερολυμάτων μπορεί να έχει δεκαπλασιαστεί ως το 2050.

Οι Αμερικανοί επιστήμονες του Κέντρου Χημείας Νεφών και Κλίματος στο Ίδρυμα
Σκριπς και ο νομπελίστας της χημείας Πολ Κρέτσεν ξεκίνησαν το 1995 την
εκστρατεία Indoex (Πείραμα του Ινδικού Ωκεανού), στην οποία συμμετείχαν
αργότερα Ολλανδοί, Γάλλοι, Γερμανοί και Ινδοί ερευνητές. Με προϋπολογισμό 7,5
δισεκατομμύρια δραχμές και με μέσα 17 μετεωρολογικά αερόστατα, πολλούς
σταθμούς στο έδαφος, 2 ωκεανογραφικά σκάφη, 5 αεροπλάνα έρευνας και πολλούς
δορυφόρους, η εκστρατεία αυτή παρήγαγε μεγάλη ποσότητα δεδομένων που
αναλύονται τώρα από τους επιστήμονες.

Από την ανάλυση διαπιστώθηκε ότι η ρύπανση είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ ό,τι
επιστεύετο. «Δεν περιμέναμε τέτοιο πράγμα», λέει ο Ρομπέρ Σαντουρνί,
διευθυντής Ερευνών του γαλλικού Εργαστηρίου Δυναμικής Μετεωρολογίας και
συντονιστής του προγράμματος Indoex. «Αυτό το καφετί σύννεφο, που αποτελείται
από θειούχα αερολύματα, μονοξείδιο του άνθρακα, όζον, οξείδια του αζώτου,
καπνιά και διάφορες σκόνες, εκτείνεται σε μια έκταση ίση με εκείνη των
Ηνωμένων Πολιτειών.

Καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος του Ινδικού Ωκεανού καθώς και την Αραβική
Θάλασσα και τον Κόλπο της Βεγγάλης. Το πάχος του κυμαίνεται από 2 ως 3
χιλιόμετρα. Απ’ όσα γνωρίζουμε, είναι η μεγαλύτερη ρύπανση στον πλανήτη».

Το νέφος αυτό κινείται ανάλογα με τους μουσώνες, αλλά δεν βγαίνει από τη ζώνη
μεταξύ των δύο τροπικών. Η ζώνη αυτή αποτελείται από γιγάντιους «πύργους
νεφών» που προκαλούν κατακλυσμιαίες βροχές όταν συναντούν ψυχρότερο αέρα. Έτσι
όταν το νέφος με τους ρύπους φτάνει κοντά στη ζώνη αυτή, σταματά να κινείται
και «ξεπλένεται από τις βροχές». Τότε «εξαφανίζεται σχεδόν τελείως.

Η ατμόσφαιρα καθαρίζει. Η ρύπανση πέφτει στο μηδέν, επειδή στο μέρος αυτό ο
ωκεάνιος άνεμος είναι ιδιαίτερα καθαρός», διευκρινίζει ο Σαντουρνί.

Αυτό εξηγεί γιατί ο Μαυρίκιος και η Ρεουνιόν δεν πλήττονται απ’ αυτή τη
ρύπανση, ενώ οι Μαλδίβες «είναι μέσα στο νέφος».