ΔΡΟΜΟΙ

Η φύση…

… έχει γίνει ένας μύθος. Μας ξεφεύγει μέσα από τα χέρια. Έχει γίνει μια
αυταπάτη. Είναι όλη ιδιοκτησία της Μονσάντο. Η μοναδική μας επαφή με τη φύση
είναι πια με το σώμα μας, το μοναδικό πράγμα που δεν έχουμε ακόμη προδώσει
εντελώς. Ακούμε τους θορύβους που κάνει, μετρούμε τη θερμοκρασία του και ­ αν
έχουμε χρόνο και χρήμα ­ το διατηρούμε σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή. Το
μέρος όπου κουρδίζονται αυτές οι μηχανές είναι το γυμναστήριο. Εκεί, η φύση
γίνεται τέχνη (τεχνική). Παίρνουμε το φυσικά ασουλούπωτο κορμί μας και το
ταλαιπωρούμε ώσπου να πάρει κάποιο αφύσικο σχήμα, το στριφογυρίζουμε και το
καταπονούμε ώσπου να γίνει κάτι άλλο. Το βασανίζουμε σε μηχανές που
απομιμούνται κινήσεις που κάποτε ήταν φυσικές: επίκυψη, τρέξιμο, βάδην. Και
όλα αυτά γιατί; αναρωτιέται η Λούσι Έλμαν στην «Γκάρντιαν». Όχι ακριβώς για
την υγεία μας, αλλά για την αυταπάτη της. Φανατικοί, αποσυνδέουμε την άσκηση
από καθετί άλλο στη ζωή μας και καθετί το βλέπουμε μονάχα σαν άσκηση. Σεξ
(μόνος): 75 θερμίδες. Σεξ (με παρέα): 250 θερμίδες. Διάσωση του γείτονα από το
φλεγόμενο σπίτι του: 500 θερμίδες.

Οι μυώνες…

… έχουν γίνει «στάτους», σύμβολο κοινωνικής καταξίωσης. Μας αρέσει να
τσιτώνονται μέσα από το πουκάμισό μας. Δείχνουν έτσι ­ και μας πείθουν ­ πως
είμαστε έτοιμοι να βγούμε στον κόσμο και να νικήσουμε. Όμως, αυτό δεν είναι
παρά «ψευδής συνείδηση». Στο γυμναστήριο δεν υπάρχει πάλη με τα στοιχεία της
φύσης, δεν υπάρχει ανώμαλο έδαφος ούτε αρπακτικά, δεν υπάρχουν εκπλήξεις, δεν
ακούς αλυχτίσματα σκυλιών ούτε φτερουγίσματα πουλιών, δεν φτάνει στα ρουθούνια
η μυρωδιά της αλεπούς ή του άγριου σκόρδου, δεν βρέχει, δεν έχει λιακάδα.

Μαγικά φίλτρα…

… υπόσχονται μόνο νίκες, με την ανοχή των αθλητικών αρχών. Όμως, οι φόβοι
δεν αφορούν μόνο τους καλοπληρωμένους πρωταθλητές, αλλά και τους ερασιτέχνες,
που ξελογιάζονται από τις εξωπραγματικές επιδόσεις που τους υπόσχονται τα
πολυδιαφημισμένα φάρμακα. Γιατί το ντόπινγκ είναι σήμερα τόσο διαδεδομένο;
Γιατί έτσι επιβάλλουν τα οικονομικά συμφέροντα των εταιρειών αθλητικών ειδών
και μια στρεβλή κουλτούρα που απορρέει από την αθλητική κοινωνία του θεάματος.
Η νίκη πάση θυσία είναι η μοναδική «φιλοσοφία» των αθλητικών συλλόγων, της
κοινωνίας, των αθλητών, που είναι όλοι τους δούλοι του κέρδους, της εικόνας,
των επάθλων. Μπορεί άραγε κανείς να αντισταθεί σε αυτή τη φιλοσοφία; Ή μήπως
είναι μια μάχη προκαταβολικά χαμένη; Όχι, αν γίνει σε επίπεδο αξιών, γράφει η
«Στάμπα», μια συνολική αντίσταση στην κουλτούρα που θέλει τη νίκη πάση θυσία,
μια επιστροφή από τον εξοντωτικό ανταγωνισμό στο παιχνίδι.

Οι αρχαίοι…

… εξύμνησαν την αθλητική άμιλλα ­ τουλάχιστον οι περισσότεροι από αυτούς.
Κάποιοι άλλοι δεν μπόρεσαν να κρύψουν την αποστροφή τους για τους αθλητές,
μολονότι οι απόψεις τους δεν είναι ιδιαίτερα γνωστές. Μπορεί, όμως, να τις
βρει κανείς στο βιβλίο «Τα πρόσωπα του αθλητή» της Βαλερί Βιζά-Ονταρσί (εκδ.
Les Belles Lettres). Ο Τυρταίος, ας πούμε, προτιμούσε τους στρατιώτες από τους
αθλητές: «Δεν μπορώ να έχω σε εκτίμηση έναν άνθρωπο μονάχα για την αξία των
ποδιών του». Ο Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος διατυμπάνιζε πόσο είναι άχρηστοι και
προτιμούσε να κρατάει τις δάφνες για τους πνευματικούς ανθρώπους. Ακόμη και ο
Ευριπίδης: «Από όλα τα κακά που κουβαλάει μαζί της η Ελλάδα, τίποτα δεν είναι
τόσο κακό όσο η ράτσα των αθλητών».