ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ Καταδίκη της αντιλαϊκής πολιτικής

Στη Βουλή λένε ότι η γενική γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα είναι εκτός
από συνεπής και εργασιομανής. Ξυπνάει από τα χαράματα, πηγαίνει στον Περισσό
από τις… επτά το πρωί, διαβάζει όλες τις εφημερίδες, ενημερώνεται από
ραδιόφωνα και τηλεοράσεις και συζητεί με πολλούς συντρόφους της.

Περιοδείες, ομιλίες, συσκέψεις, συνεδριάσεις και σχεδόν καθόλου ελεύθερος
χρόνος! Τώρα που πλησιάζουν και οι ευρωεκλογές και το Κομμουνιστικό Κόμμα
θέλει να εμφανίσει ένα πολύ καλύτερο εκλογικό ποσοστό, κάνοντας και ανοίγματα
με το ευρωψηφοδέλτιό του, οι ρυθμοί της εργασίας έχουν αυξηθεί.

«Ηχηρή καταδίκη… Να πάθει ένα γερό στραπάτσο ο δικομματισμός της όποιας
μορφής. Να ενισχυθεί το ΚΚΕ. Αυτό πρέπει να είναι το μήνυμα», τονίζει στη
συνέντευξή της στα «ΝΕΑ» και αναφέρεται εκτενώς στον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία,
αλλά και στις απαραίτητες συμμαχίες στην ελληνική κοινωνία για την ειρήνη στα Βαλκάνια.

ΕΡ.: Έχουμε ευρωεκλογές σε λίγες ημέρες, κυρία Παπαρήγα. Λέτε να μετατραπεί
σε δημοψήφισμα ή όχι; Και το λέω αυτό γιατί μπορεί να είναι ψήφος για το ποια
Ευρώπη θέλουμε, αλλά ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία έχει μπει τόσο πολύ στη ζωή
μας… Μπορεί, λοιπόν, να αποτελέσει και κριτήριο ψήφου;

ΑΠ.: Από τις κάλπες πρέπει να βγει ένα ηχηρό μήνυμα καταδίκης της αντιλαϊκής
πολιτικής, αλλά και μήνυμα πίστης ότι ο λαός μπορεί να νικήσει. Πρέπει να
πάθει ένα γερό στραπάτσο ο δικομματισμός της όποιας μορφής. Και να ενισχυθεί
ουσιαστικά το ΚΚΕ. Τώρα πρέπει να γίνει αυτό το βήμα. Τώρα πρέπει ν’ αρχίσει
το ξήλωμα με την ισχυροποίηση της τάσης που λέει «αντίσταση, αντεπίθεση,
πυροβολισμός στις επιλογές του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.».

Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ είναι σιαμαία «παιδιά». Στο σώμα τους έχουν
διακλαδωθεί και τα εγχώρια μονοπώλια και η πολιτική που διαχειρίζεται τα
συμφέροντα της πλουτοκρατίας. Άρα, η λογική που προσπαθεί να υποβάλλει η
κυβέρνηση, «σήμερα ψηφίζουμε για το Ευρωκοινοβούλιο, αύριο θα ψηφίσουμε για το
εθνικό», είναι παραπλανητική, κάτι σαν σανίδα σωτηρίας.

Το γεγονός ότι η Ε.Ε., όπως και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, συμμετέχει μέχρι «τα
μπούνια» στη σφαγή του λαού της Γιουγκοσλαβίας, είναι η έκφραση της
οικονομικής και γενικότερης πολιτικής της με πολεμικά μέσα. Είναι η έννοια της
ανάπτυξης που ευαγγελίζονται και που συνοψίζεται στο δίπολο πλούτος-φτώχεια.
Αυτή η ανάπτυξη φέρνει και τον πόλεμο.

ΕΡ.: Μήπως υπερβάλλετε σε σχέση με τον ρόλο της Ε.Ε. στον πόλεμο; Πολλοί
μιλούν για την αδυναμία της, εξαιτίας έλλειψης αυτονομίας, κοινής εξωτερικής
πολιτικής. Άλλοι υποστηρίζουν ότι θα μπορούσε η Ε.Ε. να αποτελέσει μελλοντικά
αντίπαλο δέος στις ΗΠΑ. Δεν θα μπορούσε ο πολυπολισμός να είναι μία λύση σε
σχέση με τη μονοκρατορία των ΗΠΑ;

ΑΠ.: Η Ε.Ε. δεν είναι δυνατόν να γίνει φιλειρηνικό αντίπαλο δέος προς τις ΗΠΑ.
Η Ε.Ε. ανταγωνίζεται και σήμερα τις ΗΠΑ, το θέμα είναι όμως για ποιο σκοπό
ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Όχι για το καλό των λαών, αλλά ποιος θα κερδίσει
από την πίτα των κερδών. Αυτό γίνεται σήμερα στη Ν. Γιουγκοσλαβία. Κι ας μη
ξεχνάμε ότι την ενιαία Γιουγκοσλαβία πρώτη τη διέλυσε η Γερμανία και μετά
μπήκαν στον «χορό» οι ΗΠΑ.

Αντίπαλο δέος ήταν το σοσιαλιστικό σύστημα. Γιατί ήταν ο πόλος της ειρήνης και
το στήριγμα των λαών, των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων. Ο σοσιαλισμός είχε
συμφέρον από την ειρήνη, και γι’ αυτό οι ΗΠΑ δεν δέχονταν τις προτάσεις για
τον αφοπλισμό με το ωμό επιχείρημα ότι ο αφοπλισμός θα εξασφάλιζε κοινωνικούς
πόρους για την οικοδόμηση και ανάπτυξη του σοσιαλισμού.

Ο πολυκεντρισμός, έτσι όπως προβάλλεται από άλλα κόμματα, χωρίς μάλιστα να
καθορίζεται η πολιτική κατεύθυνση των διαφορετικών κέντρων, δεν αποτελεί
ουσιαστική απάντηση. Υπάρχει μάλιστα και ο κίνδυνος να οδηγούνται οι λαοί να
διαλέγουν το ένα ή το άλλο αφεντικό. Αυτό που έχει σημασία είναι να
εμφανισθούν στην πορεία πόλοι ή κέντρα που αντιτάσσονται στην ιμπεριαλιστική
τάξη πραγμάτων.

ΕΡ.: Ο Πρωθυπουργός αρνείται επίμονα ότι η Ελλάδα συμμετέχει στον πόλεμο.
Εσείς υποστηρίζετε το αντίθετο. Μπορούσε η Ελλάδα να κρατήσει διαφορετική
στάση, παίρνοντας υπόψη το πώς έχουν διαμορφωθεί τα διεθνή δεδομένα; Ακόμη και
κομμουνιστικά κόμματα άλλων χωρών στηρίζουν κυβερνήσεις στην Ευρώπη…

ΑΠ.: Ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνηση λένε ωμά ψέματα. Υπογράφουν τους
βομβαρδισμούς και τα εμπάργκο, δίνουν τη Β. Ελλάδα ως χώρο διέλευσης ΝΑΤΟϊκών
και βαρέος οπλισμού, στέλνουν το «Θεμιστοκλής» στην Αδριατική, δίνουν βάσεις,
ετοιμάζουν τάγματα για τη Ν. Γιουγκοσλαβία. Και μετά λένε ότι δεν συμμετέχει η κυβέρνηση!

Η κυβέρνηση μπορούσε να κρατήσει θετική στάση, αλλά δεν θέλει. Το «πρώτα η
Ελλάδα» σημαίνει «πρώτα η Νέα Τάξη», «πρώτα η πλουτοκρατία και η ΟΝΕ της».

Τα διεθνή δεδομένα δεν διαμορφώνονται από κάποια παρθενογένεση. Τα
διαμορφώνουν οι πολιτικές των κυβερνήσεων. Το θέμα, λοιπόν, είναι τι σόι
κυβερνήσεις υπάρχουν. Των λαών ή των μονοπωλίων;

Μετρημένα στα δάκτυλα αριστερά κόμματα ψήφισαν και στηρίζουν τις κυβερνήσεις
που μετέχουν στον πόλεμο. Από την άλλη, όμως, συναντήθηκαν στην Αθήνα 55
κομμουνιστικά κόμματα που τάχθηκαν κατά των ιμπεριαλιστών και της επέμβασής
τους στη Γιουγκοσλαβία. Ας βγουν συμπεράσματα. Και για το πού βρίσκεται η
αντίσταση και για τον ρόλο των κεντροαριστερών κυβερνήσεων.

ΕΡ.: Να υποθέσω, απ’ όσα είπατε, ότι είσαστε επιφυλακτική στα ειρηνευτικά
σχέδια της ομάδας των «8» και της ελληνικής κυβέρνησης;

ΑΠ.: Δεν είμαστε απλώς επιφυλακτικοί, είμαστε αντίθετοι. Ήδη ο Τύπος γράφει
ότι η πρόταση αυτή είναι η συγκαλυμμένη πρόταση του ΝΑΤΟ. Όταν θέλεις την
ειρήνη, δεν συνεχίζεις τους βομβαρδισμούς, δεν εκδίδεις ένταλμα σύλληψης του
προέδρου μιας χώρας. Θέλουν να λιώσουν τη Γιουγκοσλαβία και μετά να την κόψουν
σε φέτες-προτεκτοράτα. Ποιος άλλος λαός θα δεχόταν αυτή την «ειρήνη»; Όσο για
την κυβέρνηση και τον υπουργό Εξωτερικών, ταχυδρόμοι είναι του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε.
και της Μ. Ολμπράιτ.

ΕΡ.: Ο περισσότερος κόσμος πιστεύει ότι ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της
Ελλάδας δεν πρέπει να διαταραχθεί. Εσείς αντιδράτε. Πώς σχολιάζετε την κριτική
της κυβέρνησης ότι τα κόμματα που διαφωνούν με την ΟΝΕ υπονομεύουν το μέλλον
της χώρας;

ΑΠ.: Υποστηρίζουμε την ενότητα της Ευρώπης, είτε με τη μορφή περιφερειακών
συνεργασιών, είτε ευρύτερα. Γιατί, άραγε, η ευρωπαϊκή συνεργασία περνάει σώνει
και καλά από τη σημερινή Ε.Ε.; Ποια νομοτέλεια το ορίζει αυτό;

Γιατί οι εργαζόμενοι πρέπει να δεχθούν τις ιδιωτικοποιήσεις, το νέο
ασφαλιστικό σύστημα που θα έρθει μετά τις εκλογές, τη μερική απασχόληση κ.λπ.;

Γίνονται αυτά για να έρθει ένα φωτεινό μέλλον; Ή γίνονται για να συσσωρεύσουν
περισσότερα κέρδη οι λίγοι;

Η κυβέρνηση κινδυνολογεί, και μάλιστα διαστρεβλώνοντας τις θέσεις του ΚΚΕ.
Εμείς το λέμε καθαρά. Ναι, αγωνιζόμαστε ώστε ο λαός να παρεμποδίσει τις
επιλογές της ΟΝΕ, την όλη πορεία της.

Η ΟΝΕ είναι θηλιά στον λαιμό του και πρέπει να τη βγάλει. Μια τέτοια εξέλιξη
όχι μόνο δεν υπονομεύει τη χώρα, αλλά αφήνει κάποια πράγματα όρθια για να τα
αξιοποιήσει ο λαός με την πάλη του στην πορεία.

Η γενική γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα πιστεύει ότι σήμερα όσο ποτέ άλλοτε
χρειάζεται ένα «γερό ΚΚΕ». Ποια προοπτική θέτει, ποιους συμμάχους μπορεί να
βρει στην πορεία το Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά και τι γίνεται στις σχέσεις με
το ΔΗΚΚΙ και τον ΣΥΝ, είναι ένα ζήτημα για το οποίο απαντά στη σχετική ερώτηση
που της θέτουμε.

«Είναι γεγονός ότι ορισμένα κόμματα, μόλις άρχισε ο πόλεμος, πήραν θετικές
θέσεις. Εμείς το σημειώσαμε, γιατί πάντα μας ενδιαφέρει να υπάρχει συγκέντρωση
όσο γίνεται περισσότερων δυνάμεων κατά του πολέμου, κατά της αντιλαϊκής
πολιτικής. Το θέμα όμως είναι ότι μια γενικότερη πολιτική προγραμματική
συνεργασία δεν μπορεί να βασιστεί στις δυνατότητες που εμφανίζονται σε μια
συγκυρία. Η ίδια η ζωή απαιτεί να υπάρχουν και κοινές, παραπλήσιες απόψεις στο
τι πρέπει να γίνει. Δεν αρκεί να συμφωνούμε ότι πρέπει να αποδυναμωθεί ο
δικομματισμός, αλλά και ποια θα είναι η εναλλακτική πολιτική στη στρατηγική
του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. Είναι εύκολη η συμφωνία στο ΟΧΙ, η πολιτική ζωή όμως
δεν περπατάει με το ΟΧΙ αλλά και με το ΝΑΙ. Η σημερινή πραγματικότητα απαιτεί
ριζικές αλλαγές και όχι απλά φτιασιδώματα.

Είμαστε σε πολύ διαφορετική φάση σε σχέση με τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια.
Η συνεργασία πρέπει να στηρίζει το λαϊκό κίνημα και τους στόχους που έρχονται
σε αντίθεση με τα μονοπωλιακά συμφέροντα και τη νέα τάξη των ιμπεριαλιστών.
Πρέπει να στηρίζει τον άλλο δρόμο, για νέες μορφές συνεργασίας στην Ευρώπη και
αυτές οι μορφές δεν περνάνε μέσα από τις Βρυξέλλες. Μην ξεχνάτε ότι μια
πολιτική συνεργασία που είναι θολή, υπηρετεί στενές κομματικές σκοπιμότητες
και δεν βασίζεται στις πραγματικές αντιθέσεις που υπάρχουν στην κοινωνία μας,
θα τιναχθεί στον αέρα και τότε δεν θα έχει ίσως τόση σημασία ποιος είναι ο
φταίχτης. Θα έχει γίνει ένα μεγάλο βήμα προς τα πίσω.

Όμως δεν σταυρώνουμε τα χέρια και σήμερα. Λέμε ότι μέσα στο αντιπολεμικό
κίνημα, αλλά και στους κοινωνικούς αγώνες, όλα τα κόμματα ας δώσουν όλες τις
δυνάμεις τους. Κι εκεί ας δράσουν μαζί με τους κομμουνιστές. Είναι πεδίον
δόξης λαμπρόν για να κριθεί ο καθένας και να εξακριβωθεί αν μπορεί να υπάρξει
της μιας ή της άλλης μορφής μερική ή γενικότερη συνεργασία.

Πάντως, γερό και εκλογικά ΚΚΕ είναι όρος και για τέτοιες πολιτικές
ανακατατάξεις που θα διαμορφώσουν δυνατότητες πολιτικών συμμαχιών».