Τα πυρηνικά της Ρωσίας εξακολουθούν να φοβίζουν

Την εβδομάδα που πέρασε η κρίση στη Ρωσία είχε πολύ μεγαλύτερη δημοσιογραφική
κάλυψη στην Αμερική από ό,τι ο πόλεμος στην Γιουγκοσλαβία, παρά το γεγονός ότι
και πάλι το ΝΑΤΟ σκότωσε δεκάδες αμάχους Αλβανούς πρόσφυγες.

Η αποπομπή του πρωθυπουργού Πριμακόφ και η πρόταση μομφής κατά του προέδρου
Γιέλτσιν από το ρωσικό Κοινοβούλιο αποτέλεσε για μέρες το πρώτο θέμα όλων των
δελτίων ειδήσεων δείχνοντας ότι η Αμερική εξακολουθεί να παρακολουθεί με
ιδιαίτερη προσοχή τις εξελίξεις στη Ρωσία.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι Αμερικανοί συνεχίζουν να έχουν έμμονες
ιδέες για τον κομμουνιστικό κίνδυνο, κυρίως, όμως, στο ότι η Ρωσία παραμένει η
μόνη χώρα στον κόσμο με μεγάλο αριθμό διηπειρωτικών πυρηνικών πυραύλων που
μπορούν να πλήξουν αμερικανικές πόλεις.

Ενδεικτικό αυτής της αντίληψης είναι ότι σε πρόσφατο γκάλοπ του CNN περίπου
οι μισοί Αμερικανοί απάντησαν ότι εξακολουθούν να βλέπουν τη Ρωσία με την
ψυχροπολεμική λογική του αντιπάλου ο οποίος είναι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να
αφανίσει τις ΗΠΑ από προσώπου γης.

Το πιο περίεργο είναι ότι αυτή η λογική καλλιεργείται στην Αμερική παρά το
γεγονός ότι η Ρωσία δεν έχει (και δεν θα έχει για πολλά χρόνια ακόμη) τη
δυνατότητα να αντεπεξέλθει οικονομικά σε ένα νέο πόλεμο εξοπλισμών ­ που ήταν
ένας και από τους κυριότερους λόγους για την φθίνουσα πορεία της ρωσικής
οικονομίας τις προηγούμενες δεκαετίες.

Βεβαίως η καλλιέργεια μιας τέτοιας ψυχροπολεμικής θεώρησης της Ρωσίας
μπορεί να αποτελέσει σημαντικό επιχείρημα για τις συνεχιζόμενες τεράστιες
αμυντικές δαπάνες των ΗΠΑ και τη σχεδίαση ολοένα πιο προηγμένων πυρηνικών πυραύλων.

Αντίθετη σε αυτή τη λογική, ωστόσο, είναι η απαξιωτική στάση που κράτησε
στην αρχή της κρίσης στη Γιουγκοσλαβία έναντι της Ρωσίας τόσο η αμερικανική
πολιτική ηγεσία όσο και το ΝΑΤΟ γενικότερα, κάτι που δείχνει τι πραγματικά
πιστεύει για τις δυνατότητες της ρωσικής πλευράς η Δύση.

Το οξύμωρο είναι, όπως έγραψε και ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Αλ. Χέιγκ,
ότι οι ΗΠΑ βασίζουν πλέον όλες τους τις ελπίδες για την εξεύρεση διπλωματικής
λύσης στο θέμα του Κοσσυφοπεδίου στη χώρα που θα ήθελε περισσότερο από κάθε
άλλη στον κόσμο να δει ότι το ΝΑΤΟ απέτυχε στη Γιουγκοσλαβία. Στη χώρα που,
όπως υποστηρίζει η αμερικανική πλευρά, θα μπορούσε να είναι ο χειρότερος
αντίπαλος της Αμερικής σε μια μελλοντική παγκόσμια αναμέτρηση.