ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αντικατοπτρισμοί

«Όλα συνηθίζονται, δεν υπάρχει πόνος αρκετά μεγάλος που να μην τον αντέχει ο
άνθρωπος», σωστά, τώρα συνήθισα και τον πόλεμο στη γειτονιά, πενήντα μέρες
άρκεσαν για να γίνει κομμάτι της ζωής μου, σαν να ήταν πάντα εδώ και να
πρόκειται να μείνει για πάντα…

«Όλα συνηθίζονται», εδώ κατάφερα να συνηθίσω την ιδέα πως μπορεί τελικά κι ο
Μάγος να μην είναι παρά ένας ακόμη κοινός θνητός που έκλεψε με κάποιον τρόπο
τη φωνή, το χαμόγελο και τα χέρια ενός πραγματικού μάγου, αφού τον έκλεισε στο
υπόγειο ενός κάστρου…

Όλα συνηθίζονται, οπότε μπορώ χωρίς τύψεις κι ενοχές να χαίρομαι με τα μικρά
που’ ναι τόσο μεγάλα αυτής της ζωής, μπορώ και να επιστρέψω στις φυγές μου,
μια νύχτα στο Παρίσι ή μια μπουκαμβίλια στη Λευκωσία…

Δάκρυα στα μάτια για την «ευστοχία» του μωρού μου, είμαι τόσο βέβαιη ότι είναι
το μοναδικό παιδάκι που απηλλάγη πλήρως από τις πάνες μέσα σε δύο 24ωρα,
ζήτησε ένα επιπλέον γιο-γιο, χρώματος πρασίνου, θα το ψωνίσουμε μαζί και
μπορεί να το παίρνουμε μαζί μας στις βόλτες…

Κι η «κακιά γενιά» των γεννημένων το ’64 ξανακτύπησε, «Το Κέρατο κι Άλλα
Απρόοπτα» λέγεται το βιβλίο της Γκέλης, εκδόθηκε μεσούσης της κρίσης στο
Κόσοβο, προφανώς για να αποτρελάνει τη φίλη μου, ονειρευόμαστε παραλίες με «Το
Κέρατο…» ανά χείρας…

Ρίχνω μια κλεφτή ματιά στο μπουκαλάκι, «μήπως σε πειράζουν τέτοιες σκέψεις;»,
δεν απαντά, ψάχνει κι αυτό τον αφέντη Μάγο, «μη σε νοιάζει, αντικατοπτρισμοί
είναι όλα»…

… Κι όλα συνηθίζονται…