Στο κελί της φυλακής τους έπνιξαν οι… τύψεις

Τους πνίγουν οι ενοχές ή η βαριά ατμόσφαιρα της φυλακής; Μανιακοί δολοφόνοι
αυτοκτονούν στο κελί τους, επιβάλλοντας στον εαυτό τους την εσχάτη των ποινών.
Πολλοί το αποδίδουν σε ευαισθησία που… ξυπνάει μέσα τους μόλις το «κτήνος»
που έκρυβαν αναγκαστεί να κοιμηθεί. Θα έφθαναν άραγε εκεί αν τα φρικτά
εγκλήματά τους δεν είχαν εξιχνιασθεί;

«Ενθυμούμαι μία περίπτωση που συνέβη πριν από 10 χρόνια. Επρόκειτο για κάποιον
μεσήλικο που κατηγορείτο για αποπλάνηση μιας ανήλικης. Μια δίκη από τις πολλές
που διεξάγονται καθημερινά και που τίποτε δεν προμήνυε ότι θα έμενε στην
ιστορία των δικαστηρίων της οδού Ευελπίδων. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας
και μάλιστα μετά την κατάθεση του θύματος, που όντως φόρτισε την ατμόσφαιρα
μεταφέροντας με λεπτομέρειες τη φρικτή της εμπειρία, δημιουργήθηκε στην
αίθουσα μεγάλη ένταση. Προκειμένου να αποφορτιστεί το κλίμα, το δικαστήριο
διέκοψε για λίγο και αποσύρθηκε. Την ώρα που οι δικαστές βρίσκονταν δίπλα, στο
δωμάτιο διασκέψεων, ακούστηκε ένας πυροβολισμός. Μέσα στο πανδαιμόνιο και ενώ
οι αστυνομικοί προσπαθούσαν να επιβάλουν την τάξη στο ακροατήριο, ο
κατηγορούμενος έβγαλε ένα όπλο και αυτοκτόνησε. Πιστεύω ότι ήταν από τις
περιπτώσεις που η ηθική δεν καλύφθηκε πίσω από παραγραφές και δικονομικά
απαράδεκτα, αλλά επέβαλε τους δικούς της κανόνες, οι οποίοι ήταν αντίθετοι
προς τους κανόνες της ποινικής Δικαιοσύνης. Κι αυτό, γιατί ο εν λόγω
αυτοκτονήσας δεν καλύφθηκε από το τεκμήριο αθωότητας, όπως θα έπρεπε βέβαια
αφού δεν υπήρχε αμετάκλητη δικανική κρίση περί της ενοχής του ή μη. Αλλά μη
δυνάμενος να συγχωρήσει στον εαυτό του την τυχούσα παρεκτροπή του, δεν είχε
την ανθρώπινη αντοχή να ζητήσει συγχώρηση από το θύμα ούτε την επιεική
μεταχείρισή του από το δικαστήριο.

Πάντως, η ηθική του, όπως βέβαια και όσων τιμώρησαν ­ ανεπίτρεπτα βέβαια
­ τον εαυτό τους, είναι σαφώς ανώτερη από την ηθική κάποιων επωνύμων που
επικαλούνται κανόνες Δικαίου και ηθικής για να εγκληματούν καθημερινά και κατ’
εξακολούθηση εις βάρος των Βαλκάνιων γειτόνων μας. Ας μην αυτοτιμωρηθούν, δεν
τους ζητάμε αυτό. Τουλάχιστον, ας δώσουν τέλος στις πράξεις τους που
προσβάλλουν το Δίκαιο και την Ηθική μας.

Προκάλεσε τον θάνατο του παιδιού του με τον πιο φρικτό τρόπο. Το κακοποίησε,
το βασάνισε, το βίασε. Το 5χρονο αγοράκι δεν άντεξε τον πόνο. Και εξέπνευσε
στα χέρια του δολοφόνου πατέρα… Εκείνος δεν πτοήθηκε. Έκρυψε το πτώμα και
έλαβε μέρος στις έρευνες για την ανεύρεση του εξαφανισμένου γιου του.

Το άψυχο σώμα του κακοποιημένου παιδιού δεν άργησε να βρεθεί. Απαρηγόρητος ο
Μανώλης Δουρής ακολούθησε το μικρό φέρετρο ραγίζοντας τις καρδιές όλων. Μέσα
στον αβάσταχτο πόνο του, ορκιζόταν, μαζί με τους συγχωριανούς του, ότι θα
έπαιρνε εκδίκηση…

Κράτησε την υπόσχεσή του

Ο Δουρής, ο πολύτεκνος πατέρας που κατηγορήθηκε και δικάστηκε για την άγρια
δολοφονία του μικρού του γιου, κράτησε την υπόσχεσή του.

Στη φυλακή, όπου εξέτιε την ποινή του, έδωσε τέλος στη ζωή του. Δεν άντεξε τις
τύψεις που τον βασάνιζαν; Δεν μπορούσε να υποφέρει την εχθρική στάση των
συγκρατουμένων του, που επιχειρούσαν διαρκώς να τον λιντσάρουν;

Ή είχε «φορτωθεί» ένα έγκλημα που δεν έκανε, όπως ο ίδιος άφηνε να εννοηθεί
στις σελίδες του ημερολογίου του;

Σε όλες τις περιπτώσεις αυτοκτονίας κρατουμένου κάποια ερωτηματικά παραμένουν
αναπάντητα. Ή, κατόπιν εορτής, ευαισθησία δεν αναγνωρίζεται εύκολα σ’ έναν
εγκληματία. Και πολύ περισσότερο σ’ έναν δολοφόνο όπως ήταν ο μικρόσωμος
οδηγός ταξί Δημήτρης Βακρινός, που σκότωνε όποιον νόμιζε πως τον ενοχλούσε, ή
ο Αντώνης Δαγλής, ο οποίος εκδικήθηκε τη μητέρα του στο πρόσωπο τριών
ιεροδούλων αφαιρώντας τους τη ζωή με φρικτό τρόπο.

Αναπάντητα ερωτήματα

Τι ήταν αυτό που τους οδήγησε στην αυτοκτονία; Τύψεις ή το στενό κελί της
φυλακής; Μήπως όμως ήταν δειλία; Θα έφταναν άραγε στην αυτοτιμωρία αν δεν
είχαν συλληφθεί;

Δυστυχώς δεν υπάρχουν απαντήσεις… Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει με
βεβαιότητα τους λόγους που ωθούν τέτοιου είδους εγκληματίες στην αυτοκτονία.
Αντιθέτως, αιτιολογείται αμέσως η έμπρακτη μετάνοια κάποιου που έφτασε στον
φόνο τυχαία, που από μια κακή συγκυρία αφαίρεσε μια ζωή.

Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι φορές όπου μια αυτοκτονία κρατουμένου υποκρύπτει
δολοφονική ενέργεια με… άγνωστους δράστες.

Οι υποψίες ενισχύονται όταν οι… αυτόχειρες εμπλέκονται σε υποθέσεις με
πολιτικές διαστάσεις, εκεί όπου επιβάλλεται να παραμείνουν οπωσδήποτε κάποια
στόματα κλειστά.

Αντώνης Δαγλής. Μέσα στο κελί της φυλακής, στα 24 του χρόνια, εκδικήθηκε τελικά και τον εαυτό του

«Δεν με κρίνατε δίκαια…». Ο Αντώνης Δαγλής, ο νέος που συγκλόνισε με τα
εγκλήματά του την κοινή γνώμη, έχει μόλις ακούσει την απόφαση του δικαστηρίου.
Δεκατρείς φορές ισόβια και επιπλέον 25 χρόνια κάθειρξη. Τότε όλοι νόμισαν ότι
θεώρησε τον εαυτό του αδικημένο. Έναν χρόνο αργότερα, σε ηλικία 24 ετών, ο
Δαγλής βρέθηκε κρεμασμένος στο κελί του.

Τα ερωτηματικά που προκλήθηκαν με την αυτοκτονία του έμειναν αναπάντητα. Ήθελε
να τιμωρηθεί πιο αυστηρά ή δεν άντεχε τη στέρηση της ελευθερίας του; Άλλωστε
από τα 16 του χρόνια είχε γνωρίσει τον εγκλεισμό. Με την κατηγορία της
αποπλάνησης μιας ανήλικης είχε τιμωρηθεί με εξάμηνη παραμονή σε σωφρονιστικό
κατάστημα ανηλίκων.

Τα χρόνια πέρασαν, ο Αντώνης ενηλικιώθηκε και κανείς δεν υποπτευόταν ότι ο
«ευγενικός και συναισθηματικός νεαρός» ήταν ο δολοφόνος με το σιδηροπρίονο που
αναζητούσε εναγωνίως η Ασφάλεια.

Το άσπρο φορτηγό, από το οποίο συχνά αφαιρούσε τις πινακίδες κυκλοφορίας όταν
επέστρεφε στο σπίτι μετά τις νυχτερινές περιπλανήσεις του, ήταν το «βασίλειο»
του Αντώνη Δαγλή. Μέσα υπήρχε ένα στρώμα, ένα κιβώτιο με εργαλεία και αρκετό
σχοινί. Κάθε βράδυ τριγύριζε σε γνωστές πιάτσες και «ψάρευε» ιερόδουλες. Με
τους καλούς του τρόπους κατόρθωνε να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους, με
αποτέλεσμα να μην φαντάζονται ότι ο συγκεκριμένος πελάτης ήταν εκείνος που
είχε στραγγαλίσει ή είχε αποπειραθεί να στραγγαλίσει πολλές συναδέλφους τους.

Από την Πρωτοχρονιά του 1996, αυτοκίνητα της Αστυνομίας με συμβατικούς
αριθμούς σύχναζαν στη γειτονιά του Δαγλή, στη Νίκαια. Χωρίς ο ίδιος να το
αντιληφθεί, είχε τεθεί υπό στενή παρακολούθηση. Το τελευταίο φρικιαστικό
έγκλημα, με θύμα μία ακόμη ιερόδουλο, είχε κινητοποιήσει τις διωκτικές αρχές.
Έτσι, στις 24 Ιανουαρίου, ο 22χρονος «δράκος» συνελήφθη και αμέσως ομολόγησε
όχι μία, αλλά δύο δολοφονίες, καθώς και οκτώ επιθέσεις σε γυναίκες της νύχτας
που, ευτυχώς, γλίτωσαν την τελευταία στιγμή από τα χέρια του.

«Την ώρα που έκανα έρωτα μού συνέβαινε κάτι ανεξήγητο. Κάτι πάθαινα, ένιωθα
ότι δεν είμαι εγώ και ασυναίσθητα τύλιγα τα χέρια μου στον λαιμό της
γυναίκας». Αυτή την εξήγηση έδωσε ο Αντώνης Δαγλής στους αξιωματικούς της
Ασφάλειας, αλλά και στους δικαστές αργότερα, προκειμένου να αιτιολογήσει τα
αποτρόπαια εγκλήματά του. Τον στραγγαλισμό της 30χρονης ιεροδούλου Ελένης
Παναγιωτοπούλου ­ στις 28 Οκτωβρίου 1995 ­ της οποίας το πτώμα τεμάχισε με
σιδηροπρίονο και σκόρπισε στη συνέχεια τα μέλη της σε διάφορα σημεία της
Αττικής, καθώς και τον στραγγαλισμό της 27χρονης Αθηνάς Λαζάρου, ανήμερα τα
Χριστούγεννα του 1995.

Βεβαίως ο Δαγλής δεν αρνήθηκε τις πολυάριθμες επιθέσεις και τις ληστείες, ενώ
ούτε μία στιγμή δεν παραδέχτηκε τη δολοφονία και τον τεμαχισμό άγνωστης
γυναίκας ­ που του αποδόθηκε τελικά ­ μέλη της οποίας βρέθηκαν σε κάδο
απορριμμάτων έξω από το Πολεμικό Μουσείο, στις 20 Οκτωβρίου 1992.

«Σκοτώνοντας αυτές νόμιζα ότι σκότωνα τη μητέρα μου, που εργαζόταν σε μπαρ»,
είπε μόνο ο δυστυχής εκείνος άνθρωπος, που εκδικήθηκε στο τέλος και τον εαυτό του…

Δημήτρης Βακρινός. Δεν άφησε ούτε να τον δικάσουν. Άλλωστε η θανατική ποινή, που πίστευε πως του άξιζε, έχει καταργηθεί…

«Είμαι κτήνος. Μου αξίζει εκτέλεση». Όταν το είπε, προκάλεσε μόνον ειρωνικά
σχόλια. Με πέντε φόνους στο ενεργητικό του και άλλες έξι απόπειρες, ο
μικρόσωμος οδηγός ταξί Δημήτρης Βακρινός δεν ήταν δυνατόν να πείσει για την…
ειλικρινή του μεταμέλεια.

Η σύλληψή του αλλά και η άμεση ομολογία των εγκληματικών του πράξεων είχε
αναστατώσει την κοινή γνώμη. Ήταν αρχές Απριλίου 1997 και, σύμφωνα με όσα
αποκάλυψε ο ίδιος, είχε ξεκινήσει τη δράση του πριν από δέκα χρόνια. Στις 6
Αυγούστου 1987. Πρώτο του θύμα ο κακοποιός Παναγιώτης Π. Γαγλίας, με τον οποίο
έκανε τότε παρέα. Έως τη στιγμή που του συνέθλιψε το κεφάλι με σιδηρολοστό,
την ώρα που εκείνος κοιμόταν. Το πτώμα του ανθρώπου, που είχε κάνει το λάθος
να του κλέψει μια καραμπίνα από το αυτοκίνητο που ο Βακρινός τού είχε δανείσει
για λίγες ώρες, το πέταξε ο δράστης στο 19ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Άργους-Τρίπολης.

Έξι χρόνια αργότερα ο μανιακός δολοφόνος ξαναχτυπά. Αυτήν τη φορά για
ερωτικούς λόγους. Θύμα του η 25χρονη Αναστασία Φ. Σιμιτζή, η οποία
επιβιβάστηκε στο ταξί του για να την πάει στο Πασαλιμάνι. Στη διαδρομή έπιασαν
κουβέντα και κατέληξαν μαζί σε μπαρ. Όταν εκείνη αρνήθηκε να τον ακολουθήσει
σε ξενοδοχείο, ο Βακρινός εξαγριώθηκε. Τη μετέφερε με το ταξί σε ερημική
τοποθεσία του Σκαραμαγκά, όπου την περιέλουσε με βενζίνη και την έκαψε.

Επόμενο χτύπημα: Στις 9 Ιανουαρίου 1994. Οι λόγοι εντελώς διαφορετικοί. Όπως
και το φονικό εργαλείο. Θύμα του μικρόσωμου οδηγού ταξί ο συνάδελφός του
Θεόδωρος Ανδρεάδης και αφορμή η κούρσα που πρόλαβε να πάρει από την πιάτσα της
Ελευσίνας, όπου σύχναζε και ο Βακρινός. Για να τον εκδικηθεί, προσποιήθηκε τον
πελάτη και ζήτησε από τον ανυποψίαστο οδηγό να τον μεταφέρει στην Κόρινθο. Στη
διαδρομή τού ζήτησε να σταματήσει και τον παρακάλεσε να του δώσει λίγο νερό.
Μόλις όμως ο Ανδρεάδης άνοιξε το πορτμπαγκάζ για να πάρει το παγούρι, ο…
πελάτης τον πυροβόλησε τέσσερις φορές με το 45άρι του. Στη συνέχεια οδήγησε το
ταξί στην Ελευσίνα, του έβαλε φωτιά και το έκαψε.

Δύο χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα στις 21 Δεκεμβρίου 1995, ο Δημήτρης
Βακρινός δολοφόνησε τους αδελφούς Κώστα και Αντώνη Σπυρόπουλο, επειδή πίστεψε
πως τον έριξαν όταν τους πούλησε ένα αυτοκίνητο.

Τα θύματα του Βακρινού δεν τελειώνουν εδώ. Ανάμεσα στους φόνους είχε
αποπειραθεί να σκοτώσει άλλους έξι ανθρώπους. Μπορεί να μην κατάφερε να τους
αφαιρέσει τη ζωή, τους άφησε όμως ανάπηρους και ίσως, σε κάποιες περιπτώσεις,
να είναι το ίδιο…

Δύο περίπου μήνες μετά τη σύλληψη και την προφυλάκισή του, ο Βακρινός βρέθηκε
απαγχονισμένος στο κελί του. Το είπε και το έκανε. Επαλήθευσε εμπράκτως το
δόγμα που λέει πως όσοι βάλλουν με οποιονδήποτε τρόπο εναντίον των άλλων,
έχουν ως μεγαλύτερο εχθρό τον εαυτό τους…