Οι γονείς μαθαίνουν να λένε «όχι» στα παιδιά

Οι ίδιοι ανατράφηκαν χωρίς περιορισμούς. Ήταν η γενιά η οποία μεγάλωσε με τις
ιδέες του δρος Σκοκ, που επηρέασαν και αναμόρφωσαν τον τρόπο διαπαιδαγώγησης
της μεταπολεμικής Αμερικής και Ευρώπης. Όμως, τώρα, ως γονείς πλέον,
ανακαλύπτουν και πάλι πόσο σημαντικό είναι να λένε «όχι» στα παιδιά τους.

Αλλαγή κλίματος. Η γενιά του δρος Σποκ, μαθαίνει να λέει «όχι» στα παιδιά της

Η λέξη «πειθαρχία» είχε εξαφανιστεί από τα εγχειρίδια περί ανατροφής των
παιδιών που κυκλοφορούσαν τις τρεις περασμένες δεκαετίες. Αλλά επανεμφανίζεται
με καταιγιστικό ρυθμό στα σύγχρονα βιβλία που συμβουλεύουν τους γονείς πώς να
μεγαλώσουν τα παιδιά τους ­ βιβλία που γίνονται γρήγορα μπεστ σέλερ.

Οι γονείς που είχαν απομονωθεί σε μερικά τετραγωνικά πίσω από τις κλειστές
πόρτες του γραφείου τους, για να γλιτώσουν από τον αυταρχισμό των παιδιών
τους, αρχίζουν και πάλι να επαναδιεκδικούν το σπίτι τους. Ακόμα και το τόσο
αντιπαιδαγωγικό χαστούκι επανήλθε στην ημερησία διάταξη.

Το Δίκτυο Γονέων, το οποίο δίνει διαλέξεις και μαθήματα περί ανατροφής των
παιδιών σε όλη τη Βρετανία, καταγράφει την αλλαγή του κλίματος. Και
διαβεβαιώνει ότι ολοένα και αυξάνεται ο αριθμός των γονέων που ζητούν να
μάθουν τον τρόπο να ελέγχουν τα παιδιά τους, παρά το γεγονός πως οι ίδιοι
μεγάλωσαν με τις φιλελεύθερες θεωρίες του δρος Μπέντζαμιν Σκοκ.

Βέβαια, οι σημερινοί γονείς δεν έχουν καμία επιθυμία να επιστρέψουν στην
αυστηρότητα της βικτωριανής εποχής ­ τότε που η ιδέα ότι και τα παιδιά είχαν
φωνή που έπρεπε να ακουστεί ήταν αδιανόητη. Αλλά, διαπιστώνουν ότι η απόλυτη
έλλειψη πειθαρχίας και ελέγχου δημιούργησε μια γενιά παραχαϊδεμένων και
κακομαθημένων παιδιών, που εννοούν να περνάει πάντα το δικό τους. Και τις
περισσότερες φορές το κατορθώνουν, καθώς οι σαστισμένοι γονείς τους δεν έχουν
μάθει ότι υπάρχει και το «όχι».

Η Τζανθέα Βρίγκντεν, που συνεργάζεται με το Δίκτυο Γονέων, ξεκαθαρίζει τα
πράγματα. «Το πρόβλημα είναι ότι οι σημερινοί γονείς δεν θέλουν να ασκήσουν
στα παιδιά τους το είδος του ελέγχου που προϋπέθετε η παλιά παραδοσιακή
παιδαγωγική. Αυτό που επιθυμούν είναι να μπορέσουν να επιβάλουν κάποια
πειθαρχία μέσω της διδαχής και της ενθάρρυνσης».

Πειθαρχία, όχι τιμωρία

Ο ψυχολόγος Στιβ Μπίνταλμ, συγγραφέας του βιβλίου «Περισσότερα μυστικά για
ευτυχισμένα παιδιά», πιστεύει ότι η εποχή της ανεκτικότητας ήταν συχνά μία
δικαιολογία για να αγνοηθούν τα παιδιά, καθώς οι γονείς «νοιάζονταν να
εμφανίζονται ως προχωρημένοι». Η εναλλακτική προσέγγιση απαιτεί χρόνο, κόπο,
επιμονή και υπομονή, αλλά αποδίδει.

Ο Στιβ Μπίνταλμ πιστεύει ότι η πειθαρχία διδάσκεται, αλλά υπογραμμίζει ότι δεν
προϋποθέτει τιμωρία. Απαιτεί, όπως υποστηρίζει, σκληρές αλλά φιλικές
αντιπαραθέσεις. Διδάσκει μία μέθοδο που ονομάζει «στάσου και σκέψου», σύμφωνα
με την οποία ο γονέας βοηθά το παιδί να εντοπίσει τα σφάλματα και να τα
διορθώσει. Αν και κατανοεί τους γονείς που καταφεύγουν στο ξύλο, τάσσεται
ανεπιφύλακτα εναντίον αυτής της πρακτικής, επισημαίνοντας ότι το 70% των
πατεράδων που δέρνουν τα παιδιά τους, κακοποιούν και τις συζύγους τους.

«Ευτυχισμένα παιδιά είναι εκείνα τα οποία γνωρίζουν ότι τα ηνία κρατούν ο
μπαμπάς και η μαμά. Μπορούν να περιμένουν ότι θα ακουστεί η άποψή τους και θα
ικανοποιηθούν κάποιες ανάγκες τους, αλλά όταν έρθει η στιγμή της αλήθειας οι
γονείς έχουν τον τελευταίο λόγο», είναι η άποψή του.

ΚΑΘΩΣ τα παιδιά μεγαλώνουν και μπαίνουν στην εφηβεία, υπάρχει μεγαλύτερος
χώρος για διαπραγματεύσεις, όπως: «Να μου αποδείξεις ότι μπορείς να γυρίσεις
σώος και αβλαβής το βράδυ στις 11 και τότε ίσως σε αφήσω να επιστρέψεις τα μεσάνυχτα».

Πιο παραδοσιακός εμφανίζεται ο Αμερικανός Τζον Ρόζμοντ, ο οποίος βλέπει τα
άρθρα του να δημοσιεύονται σε 150 εφημερίδες και τα βιβλία του να ξεπερνούν τα
τρία εκατομμύρια αντίτυπα.

«Παρά την καταιγιστική προπαγάνδα για το αντίθετο, δεν υπάρχουν επιστημονικές
αποδείξεις ότι ένα χαστούκι πού και πού βλάπτει τελικά το παιδί», έγραψε την
περασμένη εβδομάδα σε άρθρο του

στο Ίντερνετ. «Και είναι καθαρή ανοησία να πιστεύει κανείς ότι, αν περιορίσει
για μία ώρα το παιδί του στο δωμάτιό του για τιμωρία, θα του δημιουργήσει
αρνητικά συναισθήματα για το δωμάτιό του ή θα του προκαλέσει διαταραχές ύπνου».