ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τι έγιναν οι Πασχαλιές;

ΜΕΓΑΛΟΒΔΟΜΑΔΑ κάθε χρονιά ξεχωριστή, στα παιδικά μας, στη μικρή πολίχνη, εμείς
κι εμείς, σε αναμονή. Η πήλινη λεκάνη ­ τεράστια μού φαινόταν ­ ανέβαινε από
το υπόγειο στην κουζίνα, πλενόταν καλά και έπαιρνε θέση στην καρέκλα με το
ξύλινο κάθισμα. Μετρούσαμε τις μέρες, έως τη Μεγάλη Πέμπτη, που θα γινόταν το
«εκκολαπτήριο» για τα τσουρέκια. Τότε τη ζύμη την φτιάχναμε αποβραδίς, τα
αλεύρια και τα υλικά δεν φούσκωναν από μόνα τους, τη βάζαμε στη λεκάνη και τη
σκεπάζαμε με κουβέρτες, μάλλινες, να ζεσταθεί και να αυγατίσει. Έτσι γινόταν.
Το βράδυ έφτανε, στρογγυλεμένη, στα μισά του πήλινου σκεύους, το πρωί,
ζεσταμένη, σχεδόν ξεχείλιζε. Και τα λαμπριάτικα αυγά τότε τα βάφαμε και τα
στολίζαμε. Όχι με αυτοκόλλητα, αλλά με φυλλαράκια μαϊντανού, δυόσμου και
σέλινου που τα κολλούσαμε πριν από τη βαφή για να τα ξεκολλήσουμε μετά, αφού
βουτούσαμε τ’ αυγά στην μπογιά, τυλιγμένα σε τουλπάνι. Τότε ερχόταν και το
γιαούρτι στην πάνινη σακούλα, έως την Πασχαλιά το κρεμούσαμε πάνω από τον
νεροχύτη να στραγγίζει. Όλα τα πράγματα στη σειρά. Τα χάρτινα φαναράκια και τα
κίτρινα κεριά για τον Επιτάφιο, οι άσπρες λαμπάδες της Ανάστασης, δίπλα τα
κομμένα κυκλικά χαρτονάκια με την τρύπα, για να σώζουν από το στάξιμο. Και οι
στρακαστρούκες, τόσες δα, τυλιγμένες σαν καραμέλες σε κόκκινο χαρτί. Τις
σκάγαμε πατώντας τες δυνατά, με το παπούτσι. Και οι πασχαλιές… Κόβαμε τα
φουντωτά ευωδιαστά κλωνάρια για να στολίσουμε τον Επιτάφιο. Μαζεύαμε και τους
μενεξέδες της αυλής, τους αποθέταμε στης Παναγίας το εικόνισμα, αφού
περνούσαμε σταυρωτά τα παιδιά κάτω από το «κρεβάτι του Χριστού». Τώρα εδώ,
στην πρωτεύουσα, τσουρέκια και κουλούρια παίρνουμε από τον φούρνο ή το
ζαχαροπλαστείο. Η κόκκινη μπογιά δεν χρειάζεται να βράσει μαζί με τ’ αυγά.
Πασχαλιές δεν βρίσκεις ούτε στ’ ανθοπωλεία. Μένουν οι λαμπάδες για τα
βαφτιστήρια μαζί με παπούτσια της Λαμπρής και σκορπισμένα έθιμα, σαν τους
ανθρώπους και τις μνήμες.