[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Στα κλασικά γουέστερν όλοι ξέρουμε ποιοι είναι οι καλοί και ποιοι οι κακοί.
Κανένα λοιπόν πρόβλημα. Στο γουέστερν όμως στο οποίο βρεθήκαμε απρόθυμοι
θεατές, ξέρουμε τους καουμπόηδες, ξέρουμε τους Ινδιάνους, καλούς όμως δεν
βλέπουμε. Μόνο αθώα θύματα. Πρώτα απ’ όλα τα ίδια τα θύματα των βομβαρδισμών,
τους Σέρβους. Σε ίδια ή και χειρότερη μοίρα οι συμπατριώτες τους Αλβανοί. Δύο
φορές θύματα αυτοί. Μία των βομβαρδισμών κι άλλη μία των παραστρατιωτικών
ομάδων και της αστυνομίας που υλοποιούν την εθνοκάθαρση του Μιλόσεβιτς.
Κάποιοι βέβαια θα πουν ότι οι πρόσφυγες δεν είναι θύματα διωγμού, φεύγουν για
να γλιτώσουν από τους βομβαρδισμούς. Βολική, μα την αλήθεια, ερμηνεία για να
δικαιολογήσει την επιλεκτική μας αγανάκτηση. Γιατί όμως δεν έχουμε Σέρβους
πρόσφυγες; Στα θύματα ασφαλώς κι όλες οι μετριοπαθείς πολιτικές δυνάμεις στην
περιοχή που μέσα στις πολεμικές συνθήκες σπρώχνονται στο περιθώριο. Όσο για
τους πρωταγωνιστές, αυτοί μόνο τον τίτλο του κακού δικαιούνται. Ο Μιλόσεβιτς
για την απίστευτη περιπέτεια στην οποία έχει ρίξει τον λαό του κοντά δέκα
χρόνια τώρα. Δεν πρέπει επιτέλους να ξεχνάμε ότι αυτός κατάργησε την αυτονομία
του Κοσσυφοπεδίου και απέλυσε μέσα σε μία ημέρα όλους τους δημοσίους
υπαλλήλους αλβανικής καταγωγής! Στην ίδια μοίρα και ο κ. Κλίντον. Αν δεν
είχαμε υποψιαστεί τι συμβαίνει θα αρκούσε απλώς να πούμε ότι η λογική των
κανονιοφόρων, που έχει υιοθετήσει, είχε ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα:
έστειλε στην προσφυγιά αυτούς που υποτίθεται ότι ήθελε να βοηθήσει. Η
επιλεκτική του ευαισθησία ωστόσο μας δείχνει ότι κάτι σοβαρότερο διακυβεύεται
σ’ αυτή την ιστορία: το κύρος της υπερδύναμης και η ικανότητά της να επιβάλει
λύσεις της αρεσκείας της. Ιδίως όταν βρίσκεται αντιμέτωπη με τον τελευταίο
στην Ευρώπη εκπρόσωπο τής προ του ’89 κομμουνιστικής νομενκλατούρας.

Περιέργως απ’ όλη αυτή την ιστορία εξέρχεται περίπου αλώβητη η σοβαρότητα της
πολιτικής μας ηγεσίας. Κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση κατανόησαν
εξαρχής ότι αυτό που προέχει είναι να μη γίνουμε μέρος του προβλήματος. Κι ότι
τα συμφέροντα της Ελλάδας ­ και της μειονότητάς μας στην Αλβανία ­ δεν
επιδέχονται απλουστεύσεις του τύπου αυτοί είναι φίλοι μας, οι άλλοι είναι εχθροί.

Εξαίρεση φυσικά αποτελούν τα μικρότερα κόμματα της αντιπολίτευσης. Λες και το
έχουν πάρει απόφαση να μας πείσουν γιατί πρέπει να διαφυλάξουμε ως κόρη
οφθαλμού τον δικομματισμό. Κι οι συναυλίες; Ο γράφων θα αρχίσει να ανησυχεί
όταν αρχίσουν τις συναυλίες συμπαράστασης οι ομογενείς μας στην Αστόρια…

Kapsis@dolnet.gr