Πολλαπλοί αποδέκτες των βομβών…

Σε αναμονή. Ιταλός στρατιώτης σε τεθωρακισμένο, στα σύνορα της ΠΓΔΜ με το Κοσσυφοπέδιο, περιμένει εντολές

Ο πολυτάραχος 20ός αιώνας φαίνεται να κλείνει με τα Βαλκάνια να παίζουν
πρωταγωνιστικό ρόλο στο κεφάλαιο συμφορά. Οι ΗΠΑ θέλοντας να εδραιώσουν
αναμφισβήτητα την πρωτοκαθεδρία τους στο διεθνές προσκήνιο δεν διστάζουν να
κάνουν χρήση της ισχυρότερης πολεμικής μηχανής, προκειμένου να αποδείξουν ότι
δεν χρειάζονται πλέον για την εφαρμογή της πολιτικής τους να χρησιμοποιούν
«βοηθητικές» διόδους, όπως ο ΟΗΕ.

Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και η παντοκρατορία της Ουάσιγκτον μετά τη διάλυση
της Σοβιετικής Ένωσης και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, έδειξε πως η διατήρηση
του ΝΑΤΟ ένα και μόνο στόχο εξυπηρετεί: την επιβολή της άποψης των ΗΠΑ. Στην
αρχή το ΝΑΤΟ χρησιμοποιήθηκε για να ασκήσει δήθεν αποφάσεις του Συμβουλίου
Ασφαλείας του ΟΗΕ. Που τώρα παρακάμφθηκε, επειδή ήταν γνωστό ότι η επιχείρηση
εναντίον της Γιουγκοσλαβίας δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί με δεδομένο το
βέτο της Ρωσίας και της Κίνας.

Αλλά πρώτα απ’ όλα, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι καμία κυρίαρχη χώρα δεν θα
ήταν δυνατόν να αποδεχθεί μία προκατασκευασμένη συμφωνία τύπου Ραμπουγιέ. Η
συμφωνία αυτή δεν ήταν προϊόν διαπραγμάτευσης μεταξύ ενδιαφερομένων, αλλά είχε
κατασκευαστεί με βάση τις προδιαγραφές κάποιου γραφείου βαλκανικών υποθέσεων
του αμερικανικού Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Όχι μόνο τον Μιλόσεβιτς

Οι αυθαίρετοι ανελέητοι ΝΑΤΟϊκοί βομβαρδισμοί εναντίον της Γιουγκοσλαβίας δεν
έχουν αποκλειστικό στόχο τον πρόεδρο Μιλόσεβιτς, όπως τουλάχιστον διατείνεται
με τα αλλεπάλληλα τηλεοπτικά μηνύματά του ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Και είναι
αλλεπάλληλα, επειδή δεν έχουν πεισθεί ακόμα οι Αμερικανοί πολίτες από την
επιχειρηματολογία του προέδρου τους. Η αμερικανική κοινή γνώμη παραμένει
διχασμένη. Αυτό έδειξε και η ισχνή πλειοψηφία στη Γερουσία, με την οποία
εγκρίθηκε η ΝΑΤΟϊκή επιχείρηση. Παραλήπτες των δραματικών βομβαρδισμών στο
γιουγκοσλαβικό έδαφος είναι η Ρωσία, η Κίνα, ο ΟΗΕ και τέλος οι Ευρωπαίοι ηγέτες.

Η Ρωσία, επειδή έχει στην επικράτειά της παρόμοια προβλήματα, όπως το
Κοσσυφοπέδιο. Η Τσετσενία, η Ινγκουσετία είναι δύο από τις αυτόνομες περιοχές
της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ο πόλεμος στην Τσετσενία δεν έχει τερματιστεί, απλώς
υπάρχει μία εύθραυστη ανακωχή. Όσο διαρκούσε φυσικά, πέραν από τις
διαμαρτυρίες των Δυτικών, κανένας δεν είχε σκεφτεί να βομβαρδίσει τη Ρωσία.

Η Κίνα έχει μια σειρά από «ανοικτές πληγές», όπως είναι το Θιβέτ και η Ταϊβάν.

Ηε εμφάνιση καρικατούρας, ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Κόφι Ανάν, μία μέρα
μετά την έναρξη των βομβαρδισμών, βγήκε με δήλωσή του να τους δικαιολογήσει.
Είναι γνωστά τα γραμμάτια που ξεπληρώνει στην Μαντλίν Ολμπράιτ, που τον
διόρισε στη θέση αυτή αποκλείοντας όλους τους άλλους διεκδικητές.

Ο ΟΗΕ μπορεί να περιοριστεί πλέον στις μη πολιτικές δραστηριότητες των οργάνων
του. Την άσκηση παγκόσμιας πολιτικής έχει αναλάβει ένας και μόνον άνθρωπος,
μαζί με το επιτελείο του. Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών και το περίφημο
Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας. Μία ομάδα επιλεγμένων (μη εκλεγμένων) συνεργατών του.

Το δραματικότερο μήνυμα έλαβαν ίσως οι Ευρωπαίοι ηγέτες, που πληροφορήθηκαν
τους ΝΑΤΟΪκούς βομβαρδισμούς την ώρα που συνεδρίαζαν στο Βερολίνο. Το μήνυμα
στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν πως ελλείψει δικής της στρατηγικής δεν έχει άλλη
επιλογή από την πρόσδεσή της στο αμερικανικό άρμα. Όταν η πρώην Γιουγκοσλαβική
Ομοσπονδία άρχισε να διαλύεται το 1991, οι Ευρωπαίοι ηγέτες είχαν εξαγγείλει
πως ήταν καιρός να αποφασίσει η ήπειρος για το πεπρωμένο της. «Ήρθε η ώρα της
Ευρώπης, όχι των Αμερικανών», είχε διακηρύξει τότε ο υπουργός Εξωτερικών του
Λουξεμβούργου Ζακ Πόος, υποστηρίζοντας πως η Ευρώπη θα επέλυε τη
γιουγκοσλαβική κρίση. Οκτώ χρόνια αργότερα από τη δήλωση Πόος, τρία χρόνια
μετά την περιβόητη Συμφωνία του Ντέιτον, οι Ευρωπαίοι βρίσκονται ακόμα
προσκολλημένοι στο αμερικανικό άρμα. Χωρίς ενιαία εξωτερική, αλλά ούτε και
αμυντική πολιτική. Προσπαθώντας έτσι να στηρίξουν ενιαία οικονομική πολιτική.

Μετά το δεύτερο κύμα των αεροπορικών βομβαρδισμών, οι περίφημοι ΝΑΤΟϊκοί
στρατηγικοί αναλυτές άρχισαν να αναρωτιούνται «για την αδυναμία της
γιουγκοσλαβικής αεράμυνας». Ήταν ένα ακόμα κόλπο της αμερικανικής προπαγάνδας
από το παγκόσμιο μονοπώλιο της ενημέρωσης, που διαθέτει το «CNN». Για να
δικαιολογήσουν την κινητοποίηση της μεγάλης ΝΑΤΟϊκής αρμάδας, οι σχολιαστές
του αμερικανικού τηλεοπτικού κολοσσού είχαν διαφημίσει τις αντιαεροπορικές
δυνατότητες της Γιουγκοσλαβίας.

Δεν είχαν μιλήσει για το «ποντίκι που βρυχάται», αλλά υποστήριζαν πως η
γιουγκοσλαβική πολεμική μηχανή είναι καλολαδωμένη.

Επίτηδες ξέχασαν να πουν πως η Γιουγκοσλαβία, εδώ και πέντε χρόνια, βρίσκεται
κάτω από αυστηρότατο παγκόσμιο οικονομικό εμπάργκο και έχει απαγορευθεί η
αγορά πολεμικού υλικού. Εμπάργκο, που τώρα η Ρωσία σκέπτεται αν θα πρέπει να
τερματιστεί. Εκείνο που απομένει να δοκιμάσουν οι ΝΑΤΟϊκοί είναι αυτό που
δοκίμασαν οι Ναζί στη Γιουγκοσλαβία. Να στείλουν χερσαίες δυνάμεις. Τότε θα
καταλάβουν πως η αξιοπρέπεια ενός λαού δεν κάμπτεται από το ατσάλι.