ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η λεοπάρδαλη στα χιόνια του Κιλιμάντζαρο

ΚΑΝΕΙ παγωνιά όλες τούτες τις μέρες και περισσότερο τη νιώθουμε εδώ, στη
ζεστασιά και την ασφάλεια του γραφείου, μόλις η τηλεόραση απέναντί μας δείχνει
τα φρικτά, τους κουκουλοφόρους γύρω από το εξουδετερωμένο «θήραμα» που
πασχίζει με δεμένα μάτια να κρατήσει το κεφάλι στητό, την αξιοπρέπεια που
λογχίζεται με τη χολή των ανάλγητων «κυνηγών». Γυρίζω δεξιά αριστερά, οι
εικόνες του αίσχους είναι εκεί. Και ξέρω, αχ μάνα μου, ξέρω πως τις άλλες
εικόνες, της «ανάκρισης» σ’ εκείνο το νησάκι της Θάλασσας του Μαρμαρά, δεν θα
τις δείξουν ποτέ, κανένα μάτι δεν θα τις μαρτυρήσει, καμιά διεθνής επιτροπή,
αν ποτέ φτάσει εκεί, δεν θα νιώσει τον πόνο ψυχής, τη θανάσιμη αγωνία. Τίποτε
άλλο, μα τίποτε ­ ούτε καν ο θάνατος ­ δεν είναι πιο βαρύ από τον ανθρώπινο
εξευτελισμό στην κόλαση των βασανιστηρίων. Τίποτε πιο παγερό από το αίσθημα
της καθημαγμένης μοναξιάς στον άνυδρο «πολιτισμό» των τυφλών και κουφών
μπροστά στην τραγωδία ολόκληρων λαών ­ ας είναι καλά οι «προστάτες» της όρασης
και της ακοής, οι ελεγκτές των συναισθημάτων…

Και όταν ο πάγος έλιωσε την άνοιξη και βρήκαν το κουφάρι της, κανείς δεν
κατάλαβε τι γύρευε μια λεοπάρδαλη στα χιόνια του Κιλιμάντζαρο… Κάπως έτσι
δεν τελειώνει το μυθιστόρημα του Χεμινγουέι; Με την εικόνα του περήφανου ζώου
που τραβάει από την τροπική ζούγκλα που «εξημερώνουν» οι κυνηγοί προς το
βουνό, για να πεθάνει ελεύθερο και ανήμερο στα χιόνια;