[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Οι ημέρες είναι δύσκολες. Για πρώτη φορά ύστερα από πολύ καιρό ένα αμιγώς
πολιτικό γεγονός προκαλεί τόσο πάθος. Όλη την προηγούμενη εβδομάδα μοναδικό
θέμα συζήτησης έμοιαζε να είναι ο Οτζαλάν. Και παντού ν’ ακούμε για το ίδιο
αίσθημα ­ ανάμεικτα ενοχής και ταπείνωσης που είχε καταλάβει τον καθένα μας.
Εκ των υστέρων μοιάζει αυτονόητο ­ αλλά δεν είναι. Τι μπορεί να κάνει έναν
ολόκληρο λαό να νιώθει προσωπικά, σχεδόν, υπεύθυνος για την τύχη ενός
ανθρώπου; Οι μαρτυρικές διώξεις των Κούρδων; Το «ανάδελφο» του αγώνα τους; Το
ότι ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου; Ό, τι κι αν ισχύει, το βέβαιο
είναι ότι για μια ακόμα φορά η κυβέρνηση βρέθηκε τραγικά αποξενωμένη από το
δημόσιο αίσθημα. Σε ένα πρώτο επίπεδο τής καταλογίστηκε η προφανής πολιτική
ευθύνη για τους ατυχείς χειρισμούς. Το πρόβλημα ωστόσο ενδεχομένως να έχει και
μια άλλη διάσταση πολύ πιο ουσιαστική: την αδυναμία της κυβέρνησης να
καταλάβει ότι δεν μπορεί να κερδίσει το εκλογικό σώμα προβάλλοντας ­ μόνο ­
την επιτυχημένη διαχείριση της οικονομίας. Κανείς δεν ζητά την επιστροφή στις
μεθόδους του παρελθόντος. Από το σημείο αυτό όμως έως την απουσία κάθε
επικοινωνιακής στρατηγικής η απόσταση είναι μεγάλη. Και μπορεί κάθε φορά οι
χειρισμοί που γίνονται να υπακούουν σε σαφείς λογικές προτεραιότητες ­ και στα
Ίμια και με τους S-300 και με τον Οτζαλάν αποφεύχθηκαν μεγαλύτερα δεινά ­ η
εικόνα που έμεινε στην κοινή γνώμη όμως ήταν μιας κυβέρνησης αδύναμης, χωρίς
στόχους, που απλώς προσπαθεί να αποφύγει τις κατραπακιές. Μια εικόνα που
ασφαλώς αδικεί το έργο που γίνεται και τις προσπάθειες που καταβάλλουν ­
ορισμένοι τουλάχιστον ­ από το κυβερνητικό επιτελείο. Ίσως όμως και να εξηγεί
τη δυσφορία που νιώθουν πολλοί, που προέρχονται μάλιστα από το ίδιο το ΠΑΣΟΚ,
για το πείραμα του εκσυγχρονισμού… Ο κ. Σημίτης εκτός από τις άλλες του
αρετές είναι ένας εξαιρετικά έντιμος πολιτικός. Χωρίς αμφιβολία θα νιώθει
ήσυχος με τη συνείδησή του γιατί κάνει και με το παραπάνω ό,τι καλύτερο
μπορεί. Για την περίπτωση που προσπαθεί όμως να καταλάβει πώς έφτασαν τα
πράγματα εδώ που έφτασαν ίσως να ταιριάζει το «ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος»…

Kapsis@dolnet.gr