ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας ­ και του Γιώργου

Η ΩΡΑ πλησιάζει 2.00 το πρωί, ετοιμάζομαι να φύγω από τη γιορτή χορτάτη από
αγκαλιές και χάδια, αισιοδοξία και κέφι, ηρεμία και χαμόγελα, κοιτάω γύρω μου,
είμαι και δεν είμαι εδώ, βλέπω πρόσωπα ξένα κι αδιάφορα, βλέπω όμως και τα πιο
αγαπημένα μου…

Τη στιγμή που νιώθω το χέρι του ­ αόρατου για όλους τους άλλους ­ Μάγου να μου
σφίγγει το μπράτσο, ­ «φτάνει», μου λέει, «πάμε τώρα»; ­ ακούω τις πρώτες
νότες, τις ξέρω αυτές τις νότες, χρόνια τώρα τις αναγνωρίζω όπου κι αν είμαι ­
και με ακινητοποιούν…

Το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας αρχίζει με τον γνώριμο τρόπο του να ξετυλίγεται, το
μυαλό μου κάνει «φλας» 20 χρόνια πίσω, στον σύντροφο που έφυγε, αφού μ’ έμαθε
όλη τη γλύκα και την πίκρα της Ελλάδας, «αυτό είναι, αυτό είναι η Ελλάδα, η
Ευδοκία», έλεγε ­ και βλέπαμε και ξαναβλέπαμε την ταινία του Δαμιανού…

Κι έπειτα… έπειτα, σε μια βουβή συνεννόηση, όλοι παραμερίζουν για να χορέψει
αυτός, ο φίλος μας που ξέρουμε τόσο καιρό αλλά έχουμε πια πάρει απόφαση πως
δεν θα μάθουμε ποτέ, οι αφελείς θα αναρωτιούνται πώς συνδυάζονται τα ψυχρά
νούμερα της Κοινότητας με τούτο το κορμί ­ και την ψυχή ­ που χορεύει
πρωτοχρονιάτικα και παραμονές του 2000 κάπου στην Αθήνα. Άλλωστε, το
πιθανότερο είναι ότι δεν θα γνώριζαν και δεν θα καταλάβαιναν ούτε αν τους
λέγαμε πως σε τούτο εδώ τον χορό, αυτή την ώρα, ζει κι η ίδια η Ευδοκία ­
διότι κανείς τους δεν σκέφτηκε ποτέ πως κάθε αντρικό κορμί που χορεύει
ξημερώματα μονάχο, κρύβει σε κάποια γωνίτσα του μία ευδοκία…

Τον αποχαιρετώ με το βλέμμα ­ με μερικούς ανθρώπους ο λόγος περιττεύει ­ φορώ
το μπουφάν μου και βγαίνω στην παγωμένη νύχτα της πόλης. Βάζω το κλειδί στη
μηχανή και χαμογελώ στον Μάγο…

Να ‘σαι καλά, φίλε με το ζεϊμπέκικο…