ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Πεθαίνοντας για μια ιδέα

Εξήντα, εξήντα ένα, εξήντα δύο… Με σαδιστική σχεδόν αγωνία, ολόκληρη η
Βρετανία μετράει ημέρες για να διαπιστώσει αν ο Μπόμπυ Σαντς θα χάσει το
θλιβερό ρεκόρ του.

Ευτυχισμένες ημέρες. Ο καταδικασμένος σε 18ετή κάθειρξη Μπάρυ Χορν σε παλαιότερη φωτογραφία του με την πρώην γυναίκα του και το παιδί τους

«ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ Κόμμα είναι το μόνο κόμμα που μπορεί κανείς να εμπιστευθεί στο
θέμα της ευημερίας των ζώων». «Είμαστε αντίθετοι στην εκτροφή ζώων για τις
γούνες τους και θα λάβουμε μέτρα για τον τερματισμό αυτής της ωμής πρακτικής».
«Θα απαγορεύσουμε την αποκοπή του ράμφους των πουλερικών εκτός αν γίνεται για
κτηνιατρικούς λόγους». «Θα υποστηρίξουμε τη δημιουργία μιας Βασιλικής
Επιτροπής που θα εξετάσει αν τα πειράματα σε ζώα είναι δικαιολογημένα και
αποτελεσματικά και θα μελετήσει εναλλακτικές λύσεις». Φράσεις και δεσμεύσεις
από το προεκλογικό μανιφέστο των Νέων Εργατικών με τίτλο «Μια Νέα Ζωή για τα
Ζώα» και υπογραφή του Τόνυ Μπλαιρ.

Ο Μπάρυ Χορν μπορεί να είναι παράφρων. Μπορεί να είναι ένας τρομοκράτης, ένας
ωμός εκβιαστής που αγαπά τα ζώα όσο μισεί τους συνανθρώπους του. Μπορεί να μην
είναι και πολύ καλά στα μυαλά του: όπως υπενθύμισε το υπουργείο Εσωτερικών,
πριν από δέκα χρόνια είχε προσπαθήσει να αρπάξει ένα δελφίνι βάρους 250 κιλών
από ένα ενυδρείο και να το μεταφέρει με το… μηχανάκι του σε άγνωστη
κατεύθυνση για να το σώσει. Το γεγονός είναι όμως ότι ο άνθρωπος αυτός κάνει
απεργία πείνας εδώ και 64 ημέρες (αν δεν έχει πεθάνει την ώρα που διαβάζονται
αυτές οι γραμμές) ζητώντας από την κυβέρνηση να κάνει επιτέλους κάτι απ’ όσα
είχε υποσχεθεί: να συγκροτήσει εκείνη τη Βασιλική Επιτροπή.

Προβάλλοντας το 1981 ένα τελείως διαφορετικό αίτημα ­ την αναγνώριση των
φυλακισμένων μελών του IRA ως πολιτικών κρατουμένων ­ ο Μπόμπυ Σαντς πέθανε
στην 66η ημέρα της απεργίας του, ακολουθούμενος από εννιά συντρόφους του. Η
πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ είχε κατηγορηθεί τότε για αναλγησία και πολιτική
αναισθησία. Τι άλλαξε και ένας άνθρωπος 46 ετών που αυτοκτονεί σιγά-σιγά για
μια ιδέα (όσο παράλογη κι αν είναι) αντιμετωπίζεται σήμερα από τα πολιτικά
κόμματα και το μεγαλύτερο μέρος του Τύπου με αδιαφορία, αν όχι με σκληρότητα;

Το πρόβλημα ξεφεύγει από το πλαίσιο των δικαιωμάτων των ζώων, των ορίων της
επιστήμης και των απειλών μερικών φανατικών. Το ουσιαστικό ερώτημα που τίθεται
είναι: έχει δικαίωμα μια ανεπτυγμένη δυτική δημοκρατία (που στη συγκεκριμένη
περίπτωση μάλιστα θέλει να λέγεται σοσιαλ-δημοκρατία) να αφήσει έναν πολίτη να
πεθάνει από απεργία πείνας; Η αφαίρεση της ζωής σου εντάσσεται άραγε στα
ανθρώπινα δικαιώματα; Ή μήπως είναι το μοναδικό ανθρώπινο δικαίωμα που οι
νεοφιλελεύθερες δημοκρατίες μας είναι διατεθειμένες να σεβαστούν απολύτως;

Η θυσία του Μπάρυ Χορν είναι μάταιη, επισημαίνουν οι ψύχραιμοι. Το εμπόριο
γούνας έχει σχεδόν πεθάνει, το κυνήγι της αλεπούς όπου να ‘ναι θα απαγορευτεί
και τα πειράματα στα ζώα δεν είναι πια τόσο ωμά. Τα πράγματα πηγαίνουν τόσο
καλά, ώστε σε λίγα χρόνια οι κυβερνήσεις θα αρχίσουν να εκπληρώνουν τις
υποσχέσεις τους.