ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πικρό προφιτερόλ

ΔΙΑΒΑΖΩ τις γραμμές της είδησης. Γυρνάω σελίδα αλλά η γεύση του προφιτερόλ
είναι μουχλιασμένη. Μυρίζω τη βροχή στα δέντρα και τα πέντε τετραγωνικά γης
που έχουν μείνει στο παρκάκι της πλατείας, αλλά η μυρωδιά δεν είναι η γλύκα
ενός φθινοπώρου που εκπνέει, είναι η μυρωδιά του θανάτου, της ανατριχίλας που
προκαλεί η αποκάλυψη του πτώματος. Η μυρωδιά που αποκαλύπτει η βροχή είναι η
αίσθησή της που φτάνει από τη Γαλάτιστα στην Κλαυθμώνος, μπερδεύεται με την
άχνα που βγαίνει από τα καζάνια της κρέμας, υπερίπταται πάνω από τα κεφάλια
των Κούρδων οι οποίοι δεν συνηθίζουν να διαβάζουν το βιβλίο Γκίνες, και κάνει
τη γεύση μου να ξεχνάει το αγαπημένο προφιτερόλ του Ζαχαρόπουλου που τρώγαμε
στις κοπάνες.

Οι Κούρδοι «αρνήθηκαν ευγενικά» να δοκιμάσουν από την κρέμα του γλυκού που θα
μπει λέει στο Γκίνες (ποτέ δεν κατάλαβα τα κριτήρια με τα οποία υπολογίζεται
το ανθρώπινο επίτευγμα) ­ προτίμησαν να κοιτάξουν από μακριά το σόου που
γλύκανε την ημέρα των περαστικών, οι οποίοι πρόθυμα έσκυψαν στο τζάμπα γλυκό,
αποφεύγοντας μη ρίξουν ούτε ένα βλέμμα στις σκηνές. Εκεί η γεύση παραήταν μπίτερ.

Έβρεξε λοιπόν και στην Αθήνα, αλλά ευτυχώς όχι την ώρα που έβραζε η κρέμα του
γλυκού, έβρεξε και στην Γαλάτιστα της Χαλκιδικής αλλά «ευτυχώς» πριν καεί το
σώμα του «νεαρού Αλβανού». Το μόνο που ξέρουμε για το θύμα είναι πως ήταν νέος
και δούλευε ως βοσκός στην περιοχή, σε αντίθεση με την ακριβή σύσταση των
υλικών του προφιτερόλ (εκατοντάδες αυγά, τόνους κρέμας, ζάχαρης κ.λπ). Το
ρεπορτάζ δεν μας λέει τίποτα για τη ζωή του, δεν θα μάθουμε ποτέ αν είχε
γευτεί προφιτερόλ στην χώρα που τον σκότωσε εν ψυχρώ και μετά τον περιέλουσε
με εύφλεκτο σιρόπι για να εξαφανίσει την ύπαρξή του, δεν γνωρίζουμε καν αν το
άλογο για το οποίο σκοτώθηκε ήταν του αφεντικού του ­ που πήγε να προστατέψει
­ ή του 25χρονου που τον σκότωσε.

Στο μόνο που ελπίζουμε πια είναι να μην ξανακουστεί το ανατριχιαστικό
χειροκρότημα όταν θα γίνει η δίκη…