[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«ΛΑΘΟΣ διεύθυνση» επέλεξε ο υπουργός Πολιτισμού, Ευάγγελος Βενιζέλος, να θέσει
στο διάδοχο του αγγλικού θρόνου, Κάρολο, και μάλιστα επί του Ιερού Βράχου της
Ακροπόλεως, το θέμα της επιστροφής των Μαρμάρων και δη «ον κάμερα».

Ο Άγγλος διάδοχος στερείται του δικαιώματος «πολιτικού λόγου». Η επιστροφή ή
όχι των Μαρμάρων είναι κατ’ εξοχήν πολιτική πράξη.

Στα μείον της υπουργικής ενέργειας προσμετράται να συνοδεύσει τον Άγγλο
επίσημο στον Ιερό Βράχο κι ενώ η ορχήστρα του Ηρωδείου παρουσίαζε την όψη
βοθρολίμνης και κατ’ αυτό τον τρόπο να παρασχεθεί στην αγγλική υποκρισία η
ευκαιρία να προσφεύγει στο έωλο επιχείρημα: «Δεν επιστρέφουμε τα Μάρμαρα γιατί
εμείς τα φροντίζουμε καλύτερα από τους Έλληνες»!

Το κυριότερο δε, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν συνέτρεχαν, καν, οι
ουσιαστικοί λόγοι που θα υποβοηθούσαν την «υπόθεση των Μαρμάρων».

Πρώτον: Ο κ. Κάρολος είναι αμφίβολο αν έχει ακούσει κάτι για κάποιο
Ελγίνο, τους βανδαλισμούς του στο αιώνιο μνημείο του Πολιτισμού, το σκωπτικό
απόφθεγμα του συμπατριώτη του, Λόρδου Μπάυρον, «ό,τι σεβάσθηκαν οι Γότθοι,
κατέστρεψαν οι Σκώτοι»!

Η αποκατάσταση του Παρθενώνα με τα κλεμμένα γλυπτά μέλη του είναι, πέρα από
θέμα σεβασμού στις παγκόσμιες πολιτιστικές αξίες, και πρόβλημα ατομικής
ευαισθησίας και θεώρησης τού «καλλιτεχνικώς ωραίου».

Δεύτερον: Η σύγχρονη Αγγλία διατηρεί το Μπάκιγχαμ και τους ενοίκους του
ως «τουριστική ατραξιόν» και ουδέν άλλο…

Τρίτον: Ο άνθρωπος ως «περιοδεύων πλασιέ» της κρατικής πολεμικής
βιομηχανίας «Βίκερς» επισκέφθηκε τη χώρα μας. Μάλλον αρμοδιότερος του υπουργού
Πολιτισμού ήταν ο κ. Τσοχατζόπουλος να θέσει το θέμα στον κ. Κάρολο. Και
μάλιστα με την υπενθύμιση ότι σε ελληνική βοήθεια οφείλεται η επιβίωση της
«Βίκερς», όταν πριν από μερικές δεκαετίες κινδύνευε με χρεοκοπία.

Αν ο κ. Κάρολος δεν γνωρίζει τα περί του Βασίλειου Ζαχαρίου, αναμφιβόλως θα
έχει αντικρύσει στην αίθουσα συσκέψεων της «Βίκερς» το υπερμέγεθες πορτρέτο
του σερ Μπαζίλ Ζαχάρωφ (του Ζαχαρίου δηλαδή) και ίσως, τότε, εγκατέλειπε το
ανέκφραστο ύφος του με το οποίο αντιμετώπισε τους λόγους του κ. Βενιζέλου.

Άλλωστε, «ο καθείς και η πραμάτεια του»…