Μια «τρέλα» δίνει χρώμα στα όνειρα 150 παιδιών

Είναι παιδιά. Έχουν το ίδιο όνομα, Κώστας, την ίδια ηλικία, 13 χρόνων. Παίζουν, ζωγραφίζουν. Όταν ξεφεύγουν από το μεροκάματο στα φανάρια

ΕΙΝΑΙ λυγερή κοπέλα η Ναρκίς. Λυγερή και όμορφη, με δυο υπέροχα σπινθηροβόλα
μάτια. Τσιγγανοπούλα, είκοσι χρόνων ­ το λέει με περηφάνια ­ αλλά δείχνει το
πολύ 16! Και είναι κιόλας μάνα δύο γιων, έξι και τεσσάρων χρόνων. Μικρή
παντρεύτηκε και δεν ευτύχησε. Ψυχικά άρρωστος, ο άντρας της νοσηλεύεται στο
Δαφνί, γονείς δεν έχει η Ναρκίς, μονάχη ανασταίνει τα παιδιά της και τα σέρνει
μαζί της κάθε φορά που βγαίνει στη γύρα…

Παιδί των λουλουδιών είναι η Ναρκίς ­ από τα οκτώ της χρόνια. Αυτήν την
«ευκαιρία» είχε κι αυτήν άρπαξε. Την ίδια ­ και μόνη ­ ευκαιρία έχουν και τα
παιδιά της. Λουλούδια, χαρτομάντιλα, ότι να ‘ναι, το χέρι απλωμένο πάντως σε
πολυσύχναστους δρόμους και φανάρια…

Κάθεται μαζί μας η Ναρκίς, στον μικρό χώρο που λειτουργεί σαν αποθήκη και σαν
γραφείο, στο Κέντρο Συμπαράστασης Παιδιών και Οικογένειας, στην οδό Γιατράκου
12, στο Μεταξουργείο. Φουριόζα μπήκε, αφέθηκε σε μια καρέκλα και είπε: «Αχ,
δεν μπορώ άλλο, μπούχτισα!». Είχε πάει να γράψει τον μεγάλο της γιο στο
σχολείο, όπως την παρότρυνε η Μυρτώ, και από το σχολείο ζήτησαν βιβλιάριο
εμβολίων και το βιβλιάριο το έχει χάσει η Ναρκίς και ούτε που θυμόταν τα
εμβόλια που έχει ήδη κάνει το παιδί. «Αλλά δίχως εμβόλια δεν το παίρνουν στο
σχολείο»! Και αυτή η μοναδική ευκαιρία να φύγει ο Γιάννης από τα φανάρια και
να πάει στο σχολείο θα χαθεί.

Ανάβει και θυμώνει η Μυρτώ Λαιμού, υπεύθυνη του κέντρου που έχει μια τέτοια
δόση… τρέλας, ώστε να κάνει αυτό το «ατόπημα»: να νοικιάσει ένα χώρο και να
φωλιάζουν εκεί όλα τα κατατρεγμένα παιδιά των φαναριών, τα παιδιά του
κοινωνικού αποκλεισμού. Έμοιαζε τρέλα, ήταν τρέλα, έγινε πραγματικότητα και το
«κέντρο» κοντεύει να κλείσει δύο χρόνια ζωής και δίνει χρώμα στα όνειρα 150
παιδιών από το Μεταξουργείο, τον Κολωνό, την Ακαδημία Πλάτωνος.

Αν δεν υπήρχε αυτό το σπίτι, θα υπήρχε μόνο η κόλαση των δρόμων για τη Σερπίλ
και την αδελφή της τη Μελίς, για τον μικρό Τζόνη, τον 12χρονο Κώστα, για την
7χρονη Αϊντάν. Όχι ότι δεν υπάρχει πια κόλαση, υπάρχει και παραϋπάρχει, αυτά
τα παιδιά αν δεν βγουν στον δρόμο, δεν θα έχουν να φάνε. Άλλωστε, το μονοπάτι
για τον παράδεισο είναι μικρό και στενό… Βγαίνουν όμως λιγότερο στον δρόμο
και βρίσκουν στιγμές ή ώρες να πάνε κάπου όπου δεν υπάρχει απόρριψη,
αποκλεισμός, αμήχανα βλέμματα ενοχής ή και ανοχής. Εκεί υπάρχει μια αγκαλιά,
ένα χάδι, μια δασκάλα που σκύβει πάνω από τον Κώστα στην πρώτη του μέρα και
του δείχνει πώς να γράψει το έψιλον μικρό και το έψιλον κεφαλαίο και εκείνος
εκνευρίζεται που δεν καταφέρνει το δεύτερο μισό έψιλον, σβήνει και ξανασβήνει
το κουτσουρεμένο του έψιλον, αλλά εκείνη τον ενθαρρύνει: «Μα το ‘γραψες
καταπληκτικά» του λέει, «έλα, ας προσπαθήσουμε πάλι».

Επιμένει η Μυρτώ Λαιμού: «Όχι, δεν γλιτώσαμε τα παιδιά από τα φανάρια, εκεί
ξαναγυρίζουν και θα ήταν η μεγαλύτερη βλακεία μας να τους πούμε να μην το
κάνουν, γιατί με τίποτα άλλο δεν μπορούν να χορτάσουν τα στομάχια τους, καμία
άλλη ευκαιρία δεν έχουν, το κράτος περιορίζεται σε διαπιστώσεις και ευχολόγια
και τα σχολεία έχουν μια τακτική χειρότερη και από αυτήν της… Εφορίας!».

«Κλείσ’ το αυτό το πράμα», φωνάζει η Σερπίλ και καλύπτει τον φακό της
Χριστίνας με το χεράκι της. Δεν θέλει πάρε – δώσε με δημοσιογράφους,
εφημερίδες και κανάλια. Τίποτα δεν έχει να πει ­ ούτε το όνομά της ­ και
τίποτα δεν έχει να κερδίσει. Το ξέρει καλά αυτό και ας είναι μόλις οκτώ
χρόνων… Κανένα παιδί δεν θέλει να ανοιχτεί και να μιλήσει. Στις «άγνωστες»
που έχουν μπροστά τους προσφέρουν αυτό που έχουν εισπράξει: απόρριψη. Αλλά
όταν ύστερα από λίγο ξαναγίνονται παιδιά και η Σερπίλ τραγουδά στο μαγνητόφωνο
το τραγουδάκι που λέει για εκείνη την ιστορία «που δεν την έγραψαν τα βιβλία»,
για την κόρη τη λυγερή που αγαπούσε ένα παλικάρι που ήταν «άσπρο σαν το
στάρι», η μικρή Αϊντάν ξεχνιέται με την ιστορία της Χαχανούλας «που ήταν τόσο
κουρασμένη και δεν μπορούσε η καημένη να μιλήσει» και ο πεντάχρονος Τζόνης
αρπάζει στα χέρια του σαν μικρόφωνο το μαγνητόφωνο να πει με καημό έναν
ερωτικό τσιγγάνικο αμανέ…

Ύστερα από λίγο θα ξεχυθεί στους δρόμους. Όπως και η Σερπίλ. Και η αδελφή της,
η Μελίς…