«Ντέκα χρόνια, και μετά πάει Γερμανία»

Πέτρου Ράλλη. Η 25χρονη Σοφία κρατάει στην αγκαλιά της τη μικρή Δήμητρα. Είναι μόλις 10 μηνών

ΟΤΑΝ Ο μικρός Ρίο Τσόσε λέει ψέματα, ξέρει τον τρόπο να γίνεται πιστευτός.
Όταν πάλι έχει διάθεση να μιλήσει, ξέρει να υπερασπίζεται την αλήθεια. Παιδί
των φαναριών είναι. Μπορεί να μην ξέρει την αλβανική «αλφαβήτα», αλλά τη ζωή,
και μάλιστα την πιο σκληρή της όψη, την έχει μάθει καλά.

Καθημερινά ο 13χρονος Ρίο, το δυνατό αντράκι από τους Αγίους Σαράντα,
βρίσκεται στη συμβολή της Λένορμαν και της εθνικής οδού, κάτω από την
αερογέφυρα. Εκεί, πιάνει δουλειά από νωρίς το πρωί μέχρι να πέσει η νύχτα.
Καθαρίζει τα παρμπρίζ των αυτοκινήτων, προσμένοντας το φιλοδώρημα.

Στην Αθήνα βρίσκεται τρία χρόνια και τα ελληνικά του είναι αρκετά καλά. Ο Ρίο
Τσόσε είναι ορφανός, οι γονείς του πνίγηκαν στην Αδριατική, αναζητώντας το
ιταλικό όνειρο. Σκληρή αλήθεια ή επιτηδευμένο ψέμα που βολεύει, ο Ρίο ξέρει να κρύβεται.

Το πού μένει τα βράδια ο Ρίο μοιάζει με γρίφο για δυνατούς λύτες. Σε σπίτι,
που λέει ότι βρίσκεται «κάπου εκεί» και του οποίου ο αριθμός των ενοίκων είναι
άγνωστος. Τέτοιες πληροφορίες ο Ρίο δεν δίνει. Που και που, όπως λέει,
«κυνηγάει… Αστυνομία».

Για το μεροκάματο όμως δεν φοβάται να μιλήσει. «Δέκα χιλιάδες βγάζω από τις 11
το πρωί μέχρι τις επτά το απόγευμα». Τόσα βγάζει και ο Αρντίτ, το Αλβανάκι της
Λένορμαν, από το Φιέρι, που έχει σωματικές δυσπλασίες. Μόλις ο Αρντίτ είπε ότι
αυτός βγάζει τρεις χιλιάδες την ημέρα, ο Ρίο τον διόρθωσε λέγοντάς του στα
αλβανικά «ψέματα, λες ψέματα».

Ο Αρντίτ βρίσκεται στη Λένορμαν ένα μήνα τώρα. Δεν μιλάει ελληνικά.

Με δυσκολία μιλάει για τη ζωή του και κυρίως για τη δουλειά του. Ακόμη και
όταν ο Ρίο τον σκουντάει, παρακινώντας να μιλήσει, ο Αρντίτ δεν το κάνει. Έχει
τους λόγους του.

«Φοβάται ότι θα φάει ξύλο από το φίλο του», εξηγεί ο Ρίο, παρουσία του Αρντίτ.
Ποιος είναι ο… φίλος του Αρντίτ; Ένας νεαρός Αλβανός, ο οποίος κάθε μέρα
πηγαινοφέρνει τον Αρντίτ στη Λένορμαν.

Ο Ρίο ονειρεύεται να δουλέψει «ντέκα χρόνια, και μετά πάει στη Γερμανία
ανοίξει μαγαζί». Τον Αρντίτ δεν τον απασχολούν τα όνειρα, το μυαλό του έχει
φρακάρει στο σήμερα, ξέρει ότι οι συζητήσεις αυτού του περιεχομένου δεν θα τον
βοηθήσουν να λύσει τα προβλήματά του. Ούτε φυσικά το σχολείο, στο οποίο θα
έπρεπε να βρίσκεται σ’ αυτή την ηλικία.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα λεφούσια των Τσιγγάνων που δραστηριοποιούνται στην
Πέτρου Ράλλη. Γυναίκες κάθε ηλικίας, μητέρες με βρέφη στην αγκαλιά, ως διά
μαγείας εξαφανίζονται στις εγκαταλελειμμένες αποθήκες μόλις δουν κινήσεις που
προκαλούν την περιέργειά τους.

Μόνο η Σοφία, 25 ετών, πείθεται να μιλήσει, ύστερα από μεγάλη δυσκολία. Στην
αγκαλιά κρατάει τη Δήμητρα, ένα βρέφος 10 μηνών. «Δεν ζητιανεύω εγώ», λέει
στην αρχή, αλλά δεν αργεί να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Μέσα στο νέφος
και στο θόρυβο που προκαλούν χιλιάδες εξατμίσεις η Σοφία εκλιπαρεί τους
διερχόμενους οδηγούς να τη λυπηθούν.