ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ζήλεια

ΗΤΑΝ Μάιος, η Άννα δεν είχε κλείσει καλά – καλά τους πέντε μήνες και ‘γω
βρέθηκα να κάνω βόλτα στην 5η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης. Μπήκα σε ένα αχανές
βιβλιοπωλείο, ζαλίστηκα, τότε όμως ήμουν μονίμως σε μια κατάσταση σαν να
γνώριζα τον κόσμο από την αρχή, προσπαθούσα να αποφασίσω ποια από τα βιβλία
που κρατούσα ήδη στην αγκαλιά μου θα χάριζα και ποια θα κρατούσα για μένα,
όταν τον ξανασυνάντησα ­ είχαν περάσει τριάντα τόσα χρόνια κι αυτός ήταν
ίδιος, αναλλοίωτος. Θυμήθηκα τον μπαμπά μου που μου διάβαζε τους Αλιγάτορές
του, τους είχα μάθει απ’ έξω αλλά ήθελα να τους ακούω ξανά και ξανά, όπως τώρα
η κόρη μου λέει «πάλι» για εικοστή φορά, χωρίς να βαριέται.

Ο Maurice SendaK, λοιπόν, είναι ένας άνθρωπος που ζηλεύω περισσότερο από
οποιονδήποτε άλλο, διότι όρισε τη σχέση του με τη ζωή και την αιωνιότητα με
τον πλέον δημιουργικό τρόπο: έγραψε ­ και ζωγράφισε ­ παιδικά βιβλία που
σημαδεύουν εδώ και δεκαετίες μικρές φατσούλες και μεγάλα χαμόγελα. Οι
Αλιγάτορες, η Κοτόσουπα με Ρύζι, κι ο Τζώννυ είναι κομμάτι μου, δικό μου και
του μωρού μου ­ δεν τον ξέρω, αλλά είμαι βέβαιη πως αυτός ο Sendak πρέπει να
είναι άνθρωπος μοναδικός, αξιαγάπητος και γλυκός, ίσως γι’ αυτό και το κάθε
του βιβλίο είναι αφιερωμένο και σε διαφορετική γυναίκα…

Βέβαια, η περίπτωση του SendaK με πληγώνει κιόλας, μου θυμίζει κάθε πρωί, όταν
η Άννα έρχεται στο κρεβάτι μου, με τα «πάλι» της και τα φιλάκια της, πόσο
«λίγη» είμαι, πόση σπατάλη έχω κάνει σε χρόνια, μήνες και μέρες ­ κι είναι γι’
αυτό που με πιάνει μια αγωνία μην τυχόν δεν τα καταφέρω ή δεν προλάβω,
τουλάχιστον, να δείξω την αγάπη μου σε όσους τη δημιουργούν με μόνη την ύπαρξή τους…