[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΜΙΑ ΦΟΡΑ και ένα καιρό ήταν ένας ταχυδρόμος. Κρατούσε μια φαρδιά δερμάτινη
τσάντα που χωρούσε γράμματα, δέματα και επιταγές. Χρόνια τώρα, κάθε μέρα,
όργωνε τη μικρή μας πόλη, μοιράζοντας ό,τι βρισκόταν μέσα στην τσάντα του.

Τους γνώριζε όλους στη μικρή μας πόλη, όπως τον γνώριζαν με το μικρό του όνομα
και εκείνοι. Το χαρακτηριστικό «ντριννν» από το ποδήλατό του έβγαζε στις αυλές
νέους και γέρους, που έτρεχαν να παραλάβουν από τα χέρια του ό,τι προοριζόταν
γι’ αυτούς. Έμποροι έπαιρναν τις επιστολές των συνεργατών τους, εργαζόμενοι
την αλληλογραφία τους με το Δημόσιο, συνταξιούχοι τα γράμματα από τα παιδιά
τους στη μεγάλη πόλη, ερωτευμένοι τα ραβασάκια που τους έστελναν οι αγαπημένοι τους.

Όλοι είχαν έναν καλό λόγο για τον ταχυδρόμο, ανεξάρτητα από το αν τους έφερνε
καλά ή κακά νέα. Για την ικανότητά του να μην χάνει ποτέ τον δρόμο, ούτε και
τα όσα είχε να μοιράσει. Όλοι, εκτός από έναν. Που έμενε σε ένα μεγάλο σπίτι
στο κέντρο της πόλης, ένα μέγαρο. Ο ένοικος αυτού του μεγάρου λάβαινε σπάνια
αλληλογραφία ­ κάθε τέσσερα χρόνια συνήθως. Εκτός κι αν συνέβαινε κάτι
έκτακτο, οπότε μπορεί ο ταχυδρόμος να τον επισκεπτόταν και δύο και τρεις φορές
μέσα σε ένα χρόνο.

Ο άνθρωπος αυτός ήταν αρχικά συμπαθής στη μικρή μας πόλη. Του αναγνώριζαν ότι
ήταν εργατικός, προγραμματισμένος, ηθικός, σοβαρός. Τελευταία όμως οι
αποφάσεις που έπαιρνε ή οι αποφάσεις που δεν έπαιρνε, καθώς και η
δραστηριότητα των συνεργατών του, άρχισαν να δημιουργούν προβληματισμό στους
πολίτες. Οι έμποροι και οι συνταξιούχοι, οι εργαζόμενοι, οι νέοι, οι
νοικοκυρές, σκέφθηκαν και συσκέφθηκαν ότι έπρεπε να τον φέρουν με κάποιο τρόπο
στον ίσιο δρόμο ­ εκεί που βρισκόταν πριν από καιρό. Κι αφού συζήτησαν αρκετά
μεταξύ τους, κάλεσαν τον ταχυδρόμο. Του παρέδωσαν ένα τετράγωνο κουτί, μέσα
στο οποίο έβαλαν το μήνυμα για τον ένοικο του μεγάρου.

Αστραπή έφυγε ο ταχυδρόμος να παραδώσει το κουτί. Κτύπησε μια φορά, κτύπησε
δεύτερη, κτύπησε τρίτη φορά το κουδούνι του, τίποτα. Ο ένοικος του μεγάρου, ή
δεν άκουγε ή έκανε ότι δεν ακούει. Ο ταχυδρόμος έσκυψε το κεφάλι, πήρε μαζί
του το κουτί με το μήνυμα και έφυγε. Θα επέστρεφε πάλι σε μερικούς μήνες. Αλλά
το μήνυμα δεν θα είναι το ίδιο πια…