ΠΡΟΣΩΠΑ Για την εύνοια της ακροδεξιάς

Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων και αρχηγός της ρεπουμπλικανικής
πλειοψηφίας της, ο Νιούτ Γκίνγκριτς θεωρείται αρχιτέκτονας της επίθεσης κατά
του Κλίντον.

Νιούτ Γκίνγκριτς. Θεωρείται αρχιτέκτονας της επίθεσης κατά του Κλίντον

ΟΤΑΝ τον ρωτούσαν, τον Αύγουστο, για το ενδεχόμενο παραπομπής του προέδρου, ο
Νιούτ Γκίνγκριτς ήταν προσεκτικός, επιφυλακτικός, υπεύθυνος: «Ένα μεμονωμένο
απλό ανθρώπινο λάθος», εξηγούσε, δεν μπορεί να δικαιολογήσει την εκκίνηση της
σχετικής διαδικασίας. Ευελπιστούσε, βέβαια, ότι η έκθεση Σταρ θα αποδείκνυε
ότι ο Κλίντον προσπάθησε να εμποδίσει τη Δικαιοσύνη. Αλλά όταν το κείμενο
έφθασε στο γραφείο του, τον απογοήτευσε. Ο Σταρ κατηγορούσε τον πρόεδρο για
παρακώλυση της Δικαιοσύνης και ψευδομαρτυρία, αλλά δεν αποδείκνυε τις
κατηγορίες αυτές. Προσεκτικός, ο Γκίνγκριτς παρέμεινε στο παρασκήνιο, μη
θέλοντας να αναλάβει τον ρόλο του κακού, και έδωσε από το γραφείο του το
πράσινο φως για τη δημοσιοποίηση του βίντεο, με την προεδρική κατάθεση στο
Σώμα των Ενόρκων. Τώρα ήταν σίγουρος πως οι Αμερικανοί θα καταδίκαζαν τον
Κλίντον βλέποντάς τον να υπεκφεύγει, να στριμώχνεται, να επιμένει στα ψέματά
του. Ωστόσο, έκανε λάθος. Ο αμερικανικός λαός, έδειξαν οι σφυγμομετρήσεις,
είδε με συμπάθεια την κατάθεση του προέδρου. Και μέσα σε μία εβδομάδα, η
δημοτικότητα του Γκίνγκριτς έπεσε 6 μονάδες, κατεβαίνοντας στο 18%. Πολιτικοί
αναλυτές υποστηρίζουν ότι ο Γκίνγκριτς βρίσκεται υπό το άγρυπνο βλέμμα της
δεξιάς πτέρυγας των Ρεπουμπλικανών, της Χριστιανικής Δεξιάς, που είναι
αποφασισμένη να ρίξει τον Κλίντον από την προεδρία.

Έχει αποκτήσει μεγάλη επιρροή στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, δυσανάλογη με την
αριθμητική δύναμή της. Το 1994 είχε βάλει τη σφραγίδα της στο υπερσυντηρητικό
πρόγραμμα, με το οποίο οι Ρεπουμπλικανοί κέρδισαν τις εκλογές στο Κογκρέσο· το
2000, γράφει ο Άντονυ Λιούις στη «Νιού Γιορκ Τάιμς», μπορεί θαυμάσια να
ελέγξει την επιλογή του Ρεπουμπλικανού υποψηφίου για την προεδρία. Ο βασικός
λόγος για τον οποίο θα παραπεμφθεί ο Κλίντον, εκτιμά η Ελίζαμπεθ Ντρου της
«Ουάσινγκτον Ποστ», είναι ότι το απαιτεί η Χριστιανική Δεξιά και λίγοι
Ρεπουμπλικανοί θα τολμούσαν να την απογοητεύσουν. Σίγουρα όχι ο Νιούτ
Γκίνγκριτς. Το 1994 ο Γκίνγκριτς ενσάρκωνε αυτή τη σκληροπυρηνική Δεξιά, αλλά,
ως καλός πολιτικός, στη συνέχεια έβαλε νερό στο κρασί του. Ξέρει όμως ότι η
Χριστιανική Δεξιά τού είναι απαραίτητη αν θέλει να διεκδικήσει το χρίσμα των
Ρεπουμπλικανών για τις προεδρικές του 2000. Γι’ αυτό προτιμά να μην εκτίθεται,
να μένει μακριά από τις κάμερες και να αφήνει άλλους να μιλούν για λογαριασμό
του. Άλλωστε τα καταφέρνει κι έτσι: κατόπιν εισηγήσεώς του, η Δικαστική
Επιτροπή της Βουλής δεν πρόκειται να περιοριστεί στην υπόθεση Λιουΐνσκυ, αλλά
θα επεκταθεί και σε άλλα θέματα που ο Κέννεθ Σταρ συνεχίζει να ερευνά.