Η αποσύνθεση απειλεί τη Ρωσία

ΜΟΣΧΑ (ΑΠΕ)

ΚΑΙ ΣΑΝ να μην έφθαναν όλα τα άλλα, η φτώχεια, η εγκληματικότητα, η ανεργία, η
αβεβαιότητα για την επόμενη ημέρα, ήλθε και η υποτίμηση του ρουβλίου για να
ολοκληρώσει τη ζοφερή εικόνα της σημερινής Ρωσίας και να βυθίσει σε ακόμη
μεγαλύτερη κατάθλιψη ένα λαό που βλέπει τη χώρα του να καταρρέει.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η υποτίμηση πλήττει περισσότερο τους φτωχούς Ρώσους,
οι οποίοι βλέπουν τούς ήδη πενιχρούς μισθούς και συντάξεις τους να χάνουν
ακόμη περισσότερο την αξία τους. Όλα όμως είναι σχετικά. Ακόμη και πριν από
την υποτίμηση, γιατροί, μεταλλωρύχοι και άλλοι εργαζόμενοι ζούσαν για μήνες
χωρίς να εισπράττουν δεκάρα, άνθρωποι λιποθυμούσαν από την πείνα μέσα στα
λεωφορεία και πολλοί έφθαναν να κλέβουν φρούτα από τον κήπο τού γείτονα για να
ταΐζουν τα παιδιά τους.

Το μόνο που κρατάει όρθιους τους Ρώσους είναι το γέλιο, γράφει στην
«Ιντιπέντεντ» η Βρετανή δημοσιογράφος Έλεν Γούμακ, που ζει και εργάζεται στη
Μόσχα εδώ και δέκα χρόνια.

Αν όμως οι Ρώσοι λένε ο ένας στον άλλον ανέκδοτα για να ξεχνούν τον πόνο τους
­ τη θέση των ηγετών του Κρεμλίνου έχει πάρει τώρα στα ανέκδοτα η Μαφία, που
ουσιαστικά κυβερνά τη χώρα ­ στον ιδιωτικό τους χώρο κάθε άλλο παρά
διασκεδάζουν. Τους πιάνει θλίψη όταν βλέπουν καταστήματα γεμάτα με τρόφιμα που
δεν έχουν χρήματα να τα αγοράσουν.

Τους παίρνουν τα δάκρυα όταν κάθονται στο σπίτι τις βροχερές ημέρες, επειδή
δεν έχουν παπούτσια να φορέσουν για να βγουν έξω.

Ακόμη και οι συχνές εκρήξεις του φυσικού αερίου, μία από τις οποίες προκάλεσε
πριν από λίγες ημέρες την κατάρρευση ενός εννιαώροφου κτιρίου σκοτώνοντας 7
ανθρώπους, έχουν άμεση σχέση με τη φτώχεια: οι Ρώσοι δεν έχουν χρήματα να
πληρώσουν τον λογαριασμό, με αποτέλεσμα να τους κόβεται η παροχή και εκείνοι
να αντλούν παράνομα γκάζι από τον αγωγό.

Ο εκλεκτός τής Δύσης Μπόρις Γιέλτσιν ­ σημειώνει η δημοσιογράφος της
«Ιντιπέντεντ» ­ δυσφήμησε την ίδια την έννοια της δημοκρατίας αρνούμενος επί
πολλά χρόνια να κάνει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις.

Και μόνο τώρα προσπαθεί ο πρωθυπουργός Σεργκέι Κιριένκο να εφαρμόσει κάποια
μέτρα που θα έπρεπε να έχουν εφαρμοστεί εδώ και πέντε χρόνια, όπως η φορολογία
των πλουσίων που έχουν καταληστέψει τη χώρα τους.