Μια ζωή αντάρτης

Ο Μοχάμεντ Αμπάς ή αλλιώς Αμπού Αμπάς ζει σήμερα στη Γάζα. Είναι ένας παχουλός
μεσόκοπος άντρας που καπνίζει αδιάκοπα και δηλώνει ότι δεν τον ενδιαφέρει παρά
η ειρήνευση της Μέσης Ανατολής. Διευθύνει ­ με την άδεια του Αραφάτ ­ μια
μικρή οργάνωση με το όνομα Παλαιστινιακό Απελευθερωτικό Μέτωπο και κινείται
πάντα στα πλαίσια της (μεσανατολικής) νομιμότητας.

Αμπού Αμπάς: «Η πειρατεία στο «Ακίλε Λάουρο» ήταν ένα λάθος. Όλα άρχισαν όταν ένας ναύτης είδε τους άντρες μας να καθαρίζουν τα όπλα τους»

Τίποτα επάνω του δεν προδίδει ότι πριν από μερικά χρόνια ήταν ο πιο
καταζητούμενος άνθρωπος στον κόσμο, ο επικηρυγμένος, ο εγκέφαλος της
πειρατείας στο κρουαζιερόπλοιο «Ακίλε Λάουρο». Σε ερώτηση τι σκέφτεται τώρα
για εκείνα τα γεγονότα του 1985, ο Αμπάς απαντά ότι αισθάνεται λύπη για την
οδύνη που προκάλεσαν αυτός και οι άντρες του στους επιβάτες του πλοίου και
ιδίως στην οικογένεια Κλινγκχόφερ. Ο Λέον Κλινγκχόφερ, Αμερικανός εβραϊκής
καταγωγής, ταξίδευε καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Όταν κάποια στιγμή
μίλησε έντονα στους πειρατές, τον πυροβόλησαν στο κεφάλι εξ επαφής και τον
πέταξαν στη θάλασσα. «Όλη αυτή η ιστορία ήταν ένα λάθος. Πήγε στραβά», λέει
τώρα ο Αμπάς σε μια συνέντευξή του στην αμερικανική εφημερίδα «Μπόστον
Γκλόουμπ». Η ομάδα του δεν σκόπευε να απαγάγει το σκάφος, ήθελαν μόνο να πάνε
στο Ισραήλ. Όλα άλλαξαν όμως από τη στιγμή που ένα μέλος του πληρώματος άνοιξε
την πόρτα μιας καμπίνας και είδε τους άντρες του Αμπάς να καθαρίζουν τα όπλα
τους. «Δεν μπορούσαμε πια να κρυβόμαστε. Κι έτσι άρχισε η πειρατεία. Δεν
θέλαμε να σκοτώσουμε τον Κλινγκχόφερ. Αλλά φώναζε διαρκώς, ήθελε να ξεσηκώσει
τους άλλους επιβάτες εναντίον μας».

ΜΕΣΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ

Η παρουσία του Αμπάς στη Γάζα αποτελεί ένα από τα μεσανατολικά παράδοξα. Εκτός
από την υπόθεση της πειρατείας, ο Αμπάς έχει στο μητρώο του και άλλες
επιχειρήσεις με στόχο το Ισραήλ.

Το 1970 οργάνωσε μια επίθεση με ρουκέτες εναντίον του Ισραήλ από το έδαφος του
Λιβάνου. Μια ρουκέτα χτύπησε ένα σχολικό πούλμαν και σκότωσε 11 παιδιά.

Όλα αυτά είναι γνωστά στην κυβέρνηση Νετανιάχου, η οποία παρ’ όλα αυτά έδωσε
στον Αμπάς άδεια να εγκατασταθεί στη Γάζα. Προηγουμένως, οι ισραηλινές αρχές
του είχαν επιτρέψει να μπει και πάλι στο ισραηλινό έδαφος για να πάει στην
αυτόνομη περιοχή των Παλαιστινίων και να πάρει μέρος σε συνεδρίαση του
Παλαιστινιακού Εθνικού Συμβουλίου.

Αν αυτό αποτελεί έκπληξη, εκπληκτικό είναι επίσης και το ότι ο Αμπάς στη
συνεδρίαση εκείνη ψήφισε υπέρ της απάλειψης από τον Καταστατικό Χάρτη της ΟΑΠ
του άρθρου που ανέφερε ότι ένας από τους σκοπούς της Οργάνωσης ήταν η
καταστροφή του κράτους του Ισραήλ.

Εντύπωση προκαλεί και η μεταχείριση του Αμπάς από την κυβέρνηση των ΗΠΑ ­ η
οποία εγκατέλειψε πρόσφατα την ιδέα να ζητήσει την έκδοσή του για να τον
δικάσει, παρ’ όλες τις πιέσεις και τις διαμαρτυρίες της χήρας Κλινγκχόφερ.

Όλα αυτά εμπίπτουν στα λεπτά παιχνίδια ισορροπίας που παίζονται τελευταία στη
Μέση Ανατολή, άλλοτε με άρση και άλλοτε με έξαρση των πιέσεων ανάμεσα στις
αντιμαχόμενες πλευρές, σε μια προσπάθεια για ευόδωση της ειρηνευτικής διαδικασίας.

Ο Νετανιάχου αντιμετώπισε σκληρή κριτική από στελέχη του κόμματος του που
είναι πιο αδιάλλακτα από τον ίδιο. Αλλά στο δούναι και λαβείν που αδιάκοπα
εξελίσσεται στα μέρη αυτά, ο ίδιος και οι Παλαιστίνιοι γνωρίζουν καλύτερα ποια
είναι τα ανταλλάγματα για κάθε χειρονομία «καλής θέλησης».

Ο ΑΜΠΑΣ ήταν μόλις 13 ημερών όταν, το 1948, η οικογένειά του έφυγε κυνηγημένη
από τη Χάιφα για να εγκατασταθεί τελικά σ’ ένα στρατόπεδο προσφύγων στο Λίβανο.

Μεγάλωσε μέσα στο άγριο κλίμα της καταδίωξης Παλαιστινίων από Ισραηλινούς και
της οργάνωσης παλαιστινιακών ομάδων για την ανατροπή του «τετελεσμένου»,
δηλαδή της ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ.

Το 1968, εικοσάχρονος, πήγε στο Βιετνάμ και πολέμησε στο πλευρό των Βιετκόνγκ
εναντίον των Αμερικανών. Εκεί έμαθε και πολλά μυστικά της αντάρτικης τακτικής,
τα οποία έμελλε να χρησιμοποιήσει αργότερα. Το 1970, μετά την επιχείρηση στο
«Ακίλε Λάουρο», κατά την οποία οι άντρες του κράτησαν ομήρους 400 επιβάτες επί
δύο ημέρες (ο ίδιος ο Αμπάς δεν ήταν στο πλοίο), η κυβέρνηση της Αιγύπτου
επιβίβασε τον Αμπάς και τους άντρες του σ’ ένα αεροπλάνο για να τους
φυγαδεύσει στην Τυνησια, όπου ήταν τότε η έδρα της ΟΑΠ. Αμερικανικά αεροπλάνα
όμως καταδίωξαν το αιγυπτιακό και το ανάγκασαν να προσγειωθεί στη Σικελία.
Λίγο αργότερα όμως, και ενώ ο Αμπάς ήταν υπό τη φρούρηση των Ιταλών, έλαβε την
άδεια να αναχωρήσει και εξαφανίστηκε: η κυβέρνηση της Ρώμης θέλησε να
απαλλαγεί από τον ενοχλητικό αυτό τρομοκράτη, του οποίου η καταδίκη θα σήμαινε
ίσως αντίποινα για τη χώρα.

Για μερικά χρόνια ο Αμπάς έζησε μεταξύ Βαγδάτης και Λίβανου στην αφάνεια. Δεν
βγήκε στο προσκήνιο παρά μόνο πριν από τρία χρόνια, αφού έλαβε διαβεβαιώσεις
ότι ­ χάρη στη συμφωνία του Όσλο ­ δεν επρόκειτο να διωχθεί πλέον.