ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Heat

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ημέρα αυτού του περίεργου Ιουνίου, κάποιοι μήνες μας σημαδεύουν
χωρίς να προειδοποιούν, αφήνουν κάτι στη σάρκα μας ισχυρότερο από τα νέα
προϊόντα με διψήφιους δείκτες προστασίας. Η Αθήνα βιώνει μια από τις
τριτοκοσμικές της κρίσεις, το θερμόμετρο δείχνει 37ΨC, η ΔΕΗ δεν άντεξε την
τεχνολογία των κλιματιστικών κι αποχώρησε επί τρίωρο, μια βόμβα στην οδό
Αμερικής ήρθε κι αποτέλειωσε την εικόνα. Κοιτώ τους εγκλωβισμένους οδηγούς,
περπατώ στον ήλιο και το πουκάμισο κολλά επάνω μου, στη θέση τους όμως δεν θα
ήθελα να είμαι, το βλέμμα τους έχει πάρει μια χροιά παραιτημένης αλλοφροσύνης,
άντε μετά να τους μιλήσεις για την ΟΝΕ, η επιλογή σου θα είναι μεταξύ ντομάτας
και μπουνιάς.

Παρ’ όλα αυτά, η ικανότητά μου να φεύγω, ούσα εδώ, αρνείται να με εγκαταλείψει
(σου το έχω πει, ο νους κι η φαντασία είναι πολύ ισχυρά πράγματα, θα έπρεπε να
τα αντιμετωπίζουμε με μεγαλύτερη στοργή, να μην πω σεβασμό). Το μυαλό μου, με
μια λειτουργία αυτοματική, θέτει στο περιθώριο την τριτοκοσμική
πραγματικότητα, συγκρατεί μονάχα αυτά που έχω αποφασίσει εγώ: το παχουλό μωρό
μου στην παραλία, «μαμά, άμμο», γελάμε με τα κύματα που σκάνε στο πρόσωπό μας,
μικρές σταγονίτσες μένουν στις βλεφαρίδες της, ξαπλώνω μπρούμυτα κι αυτή
σκαρφαλώνει πάνω μου, θα έπρεπε να νιώθω γελοία, αλλά είμαι ευτυχής. Κι
έπειτα, αλλού, δροσερές και διακριτικές μεγαλουπόλεις, με εξίσου δροσερά κι
απρόσωπα σεντόνια, το αιρ κοντίσιον περιττεύει, ένα ουίσκι που έμεινε στη μέση
μπορεί να σε κάνει να χαθείς, να ξεχάσεις και ρόλους και παραστάσεις και
κοστούμια, να πετάξεις στο πάτωμα την ταυτότητα για την οποία τόσο φρόντισες,
να γίνεις και να είσαι και να θέλεις μονάχα αυτό που επιθυμεί ο άλλος ­ διότι,
απλούστατα, τίποτε άλλο δεν έχει σημασία.

Σταδίου, Βουκουρεστίου, Βουλή, ο καύσωνας αδυνατεί να ματαιώσει τη φυγή του
νου μου, την κουβαλώ πάνω μου σαν τον Ιούνιο στο έμπα του Ιουλίου, περιέργως
δεν με ακυρώνει, αυτοί που με ξέρουν εντοπίζουν την παράλογη ισορροπία, δεν
ρωτούν, δεν χρειάζεται να ρωτήσουν…