[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΗΤΑΝ, σίγουρα, από τις εξαγγελίες εκείνες που δύσκολα γίνονται πιστευτές και
σε πολλές περιπτώσεις προκαλούν και αντιδράσεις. Ποιος αλήθεια πίστεψε τον
υπουργό ΠΕΧΩΔΕ κ. Κ. Λαλιώτη όταν, το 1994, ανακοίνωσε ότι σε λίγα χρόνια θα
μπορείτε να κάνετε πικνίκ στους χώρους όπου υπήρχαν οι χωματερές του Σχιστού
και των Άνω Λιοσίων και ότι οι νέοι χώροι υγειονομικής ταφής των απορριμμάτων
δεν θα είχαν καμία σχέση με τις θλιβερές και άθλιες εικόνες των χωματερών;

Και όμως: οι δύο παλιές χωματερές μετατρέπονται, μέρα με τη μέρα, σε χώρους
πρασίνου, αθλοπαιδιών και αναψυχής που θα τους ζήλευαν και οι πιο προνομιούχοι
δήμοι της Αττικής. Τόσο πολύ που ακόμη και ο πολυπράγμων δήμαρχος Αθηναίων
προσπαθεί να οικειοποιηθεί μέρος τής… δόξας με επισκέψεις του εκεί, γεγονός
που προκάλεσε και τις γνωστές αντιδράσεις του κ. Λαλιώτη.

Όσο για τον νέο χώρο υγειονομικής ταφής των απορριμμάτων της Αττικής, η
εφαρμογή των νέων τεχνολογιών επιτρέπει την οριστική επίλυση του οξύτατου
προβλήματος και γίνεται χρυσοφόρα για τον Δήμο Άνω Λιοσίων που τον φιλοξενεί,
ενώ θάβει ­ τουλάχιστον προς το παρόν ­ τις ελπίδες όσων υποστηρίζουν την
εφαρμογή επικίνδυνων για το περιβάλλον λύσεων όπως είναι η καύση, η πυρόλυση κ.λπ.

Και αυτά πέρα από το γεγονός ότι η εφαρμογή της ανακύκλωσης, των προγραμμάτων
διαλογής των σκουπιδιών στην πηγή και της κατασκευής του εργοστασίου μηχανικής
ανακύκλωσης εκτός του ότι έχουν στεφθεί από επιτυχία έχουν προκαλέσει και τη
σημαντική μείωση του όγκου των σκουπιδιών που καταλήγουν για… πέταμα,
εξασφαλίζοντας και σημαντικά οικονομικά οφέλη.

Αποδεικνύεται έτσι ότι ένα από τα πιο ακανθώδη προβλήματα του Λεκανοπεδίου
απαιτούσε για τη λύση του τη σωστή μελέτη, τον ορθολογικό σχεδιασμό και,
κυρίως, την αποφασιστικότητα που τόσα χρόνια έλλειπαν.

Άραγε τόσο δύσκολο είναι να υπάρξουν τα παραπάνω στοιχεία και για την πολύπαθη
Ανατολική Αττική, όπου οι τοπικιστικές έριδες και οι ξεπερασμένες αντιλήψεις
και φοβίες διαιωνίζουν μια απαράδεκτη κατάσταση στον τομέα των σκουπιδιών, που
μόνο αισθήματα ντροπής προκαλεί;