ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το παιδί μου, το πάρτι του, το σπίτι μας…

ΔΕΝ ΛΕΩ, ένα παιδικό πάρτι ιδιαίτερα με παιδιά νηπιαγωγείου δεν είναι ό,τι
καλύτερο μπορεί να συμβεί σ’ ένα διαμέρισμα περιορισμένων τετραγωνικών. Ή σε
διαμέρισμα με εύθραυστα αντικείμενα και λευκούς καναπέδες. Όμως δεν παύει να
είναι μια γιορτή που εκτυλίσσεται σ’ ένα χώρο οικογενειακής θαλπωρής. Σ’ ένα
χώρο όπου έχουν την ευκαιρία οι λιλιπούτειοι φίλοι να χαρούν και να παίξουν με
τα παιχνίδια του δικού σου παιδιού. Να ζωγραφίσουν με τις δικές του μπογιές.
Να γεμίσει το δωμάτιό του με τις φωνές των φίλων του. Και τα κεφτεδάκια κάτω
από το στρώμα θα βρεθούν. Και το αναψυκτικό θα πέσει στο χαλί. Και ποτήρια
μπορεί να σπάσουν. Μόνο η υπογραφή από τα έργα αφηρημένης τέχνης που θα
κοσμούν στο τέλος της γιορτής τούς τοίχους μπορεί να λείπει. Σύνθεση
συλλογικής έμπνευσης αλλά και δημιουργίας. Οι ζημιές, αν τις αποτιμήσει κανείς
σε κόστος, είναι πιθανό να ξεπερνούν το κόστος ενός πάρτι, που γίνεται σε
κάποιο κέντρο. Με τα γκαρσόνια να πηγαινοφέρνουν τα καναπεδάκια και τις
μαμάδες να στρογγυλοκάθονται στα τραπέζια με τα λινά τραπεζομάντιλα. Είναι μια
λύση που τείνει να γίνει μόδα. Μια μόδα που προσωπικά αρνούμαι να ακολουθήσω,
αναλαμβάνοντας και το κόστος της διατάραξης της οικιακής μου ευταξίας. Πάντοτε
θαύμαζα την προσωπικότητα, τον δυναμισμό και την ευθυκρισία της 20χρονης
σήμερα Ζωής. Ενθουσιάστηκα όμως όταν άκουσα πως σε ηλικία 6 ετών κλήθηκε σε
πάρτι που γινόταν σε κεντρικό ξενοδοχείο και την επομένη ξεσήκωσε την τάξη της
φωνάζοντας πως δεν πρέπει να ξαναπατήσουν τα παιδιά σε πάρτι…
νεοπλουτίστικο. Θα ήμουν υπερήφανη εάν έκανε και ο Μήτσος μου το ίδιο αλλά και
κάθε παιδί…