Έκλαψε μετά το «ομόφωνα αθώος»

Η απόφαση. Δάκρυα χαράς για τα δύο αδέλφια, τον Μάριο και την Έλενα Γεωργίου, μετά το τέλος της δικαστικής περιπέτειάς του

Οι αμφιβολίες αυτήν τη φορά μέτρησαν υπέρ του κατηγορουμένου. Δικαστές και
ένορκοι ομόφωνα πίστεψαν στην αθωότητα του 27χρονου Κύπριου φοιτητή Μάριου
Γεωργίου.

Πίστεψαν πως τα στοιχεία που είχαν στη διάθεσή τους δεν ήταν αρκετά για να
κρατήσουν στη φυλακή τον κατηγορούμενο που είχαν μπροστά τους, επειδή δεν
βρέθηκε ο δράστης του εγκλήματος. Το πίστεψαν και το έπραξαν δίνοντάς του με
την αθωωτική απόφαση το εξιτήριο από τη φυλακή και το εισιτήριο για να μπει
ξανά στο τρένο της ζωής από το σταθμό που κατέβηκε πριν από περίπου δύο
χρόνια, όταν βρέθηκε πάνω από το πτώμα της 80χρονης Αργυρώς Θάνου.

Τα μέλη της σύνθεσης του Μεικτού Ορκωτού Εφετείου της Αθήνας είχαν να
«παλέψουν» με μία αμφιλεγόμενη υπόθεση και σε αυτούς έτυχε ο κλήρος να
εκδώσουν μια δύσκολη απόφαση. Κάποιοι από αυτούς, μάλιστα, δεν μπόρεσαν να
κρύψουν τη συγκίνησή τους. Δυνατά συναισθήματα που έσφιγγαν τις καρδιές όλων.
Μετουσιώθηκαν σε ενθουσιασμό με το άκουσμα της απόφασης και έγιναν δάκρυα
χαράς που κανένας από τους δικούς του ανθρώπους δεν θέλησε να κρύψει από το
πρόσωπό του.

Ένοχος κατά πλειοψηφία είχε πει η πρωτόδικη απόφαση, ορίζοντας πως η τιμωρία
για το έγκλημα ήταν 15 χρόνια κάθειρξη. «Εάν το δικαστήριο παρασυρθεί σε
καταδικαστική απόφαση, αυτό ίσως να αποτελέσει μια τραγική δικαστική πλάνη»,
είχε πει νωρίτερα στην αγόρευσή του ο εισαγγελέας της έδρας κ. Δημήτρης Φωκιανός.

Σαν εκκρεμές ανάμεσα στην ενοχή και στην αθωότητα έμοιαζε η ψήφος των κριτών
του Μάριου Γεωργίου, που από χθες νιώθει να ακροβατεί στο όνειρο.

Την ώρα που ο πρόεδρος του δικαστηρίου εκφωνούσε την απόφαση, το αίμα στις
φλέβες του Μάριου είχε σταματήσει να κυλά. Ολόκληρη την προηγούμενη νύχτα είχε
μείνει ξάγρυπνος. Και χθες περίμενε την ετυμηγορία αυτών που κοιτάζοντάς τους
στα μάτια είπε ότι δεν σκότωσε, αλλά δεν είναι σε θέση να θυμηθεί πώς βρέθηκε
στη σκηνή του φόνου. Όσο δυνατό ήταν το σοκ όταν πριν από δεκατέσσερις μήνες
άκουσε την καταδίκη του, άλλο τόσο ήταν και το σοκ μετά την απαλλαγή του. Όχι
γιατί δεν πίστευε στην αθωότητά του, αλλά γιατί μέχρι και την τελευταία στιγμή
δεν μπορούσε να ήταν σίγουρος εάν οι δικαστές είχαν πειστεί πως η υπερήλικη
γυναίκα δεν χάθηκε από τα πολλαπλά τραύματα που τα δικά του χέρια είχαν προκαλέσει.

Δάκρυα ανείπωτης χαράς κύλησαν στα πρόσωπα των δικών του ανθρώπων, συγγενών
και φίλων, που ούτε για μια στιγμή δεν είδαν στο πρόσωπο του Μάριου τον
δολοφόνο που είδαν οι δικαστές του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου.

Ένα παρατεταμένο χειροκρότημα και μια ζεστή αγκαλιά περίμεναν τον Μάριο πριν
οδηγηθεί για τελευταία φορά στα κρατητήρια. Το παρελθόν, που τον σημάδεψε και
τον κράτησε «όμηρο» ισχνών ενδείξεων για δύο χρόνια, δύσκολα θα το ξεχάσει.
Όπως δύσκολα θα ξεχάσει και τη γυναίκα εκείνη που χάθηκε τόσο άδικα από χέρι
άγνωστου δράστη, όπως τελικά αποφάνθηκε η Δικαιοσύνη.

Και ήταν οι συγγενείς εκείνης που δεν ένιωσαν την ίδια λύτρωση και ακούγοντας
την απόφαση έφυγαν πρώτοι από τη δικαστική αίθουσα. Είχαν πιστέψει στην ενοχή
του Μάριου, όπως είχαν πιστέψει και οι διωκτικές αρχές όταν τόσο εύκολα τον
συνέλαβαν και άφησαν πολλά αναπάντητα ερωτηματικά σχηματίζοντας την
προανακριτική δικογραφία, που επισημάνθηκαν από τους συνηγόρους υπεράσπισής
του κ.κ. Αΐντα Τζαβέλλα και Δημήτρη Παπαδημητρίου.

Ο καλός οιωνός είχε φανεί νωρίτερα από την αγόρευση του εισαγγελέα. «Υπάρχουν
ενδείξεις ­ τόνισε ­, αλλά με τον νόμο των πιθανοτήτων δεν μπορούμε να
προχωρήσουμε. Εφόσον ο ίδιος δεν ομολογεί και δεν θυμάται, είμαι εγώ
υποχρεωμένος να αποδείξω την ενοχή του. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως επειδή
βρήκαμε έναν ύποπτο πρέπει να του φορτώσουμε τον φόνο. Αλήθεια, σκεφθείτε τι
θα γίνει εάν τον καταδικάσετε και μετά από χρόνια βρεθεί ο πραγματικός
δράστης. Λόγω ελλείψεως στοιχείων, προτείνω την απαλλαγή του κατηγορουμένου».

Σε αυτά τα ίχνη βάδισαν λίγο αργότερα και οι δικαστές γράφοντας τον επίλογο
αυτής της ιστορίας, που είχε όλα τα στοιχεία ενός δικαστικού δράματος.