ΑΥΤΟΙ

… γνωρίζει ποιο είναι το καλό, αλλά όλοι γνωρίζουν ποιο είναι το κακό.
Γνωρίζουμε πλέον ότι ο κομμουνισμός, ο ναζισμός και ο φανατισμός δεν αποτελούν
επιλογές. Με αυτά τα λόγια ο συγγραφέας Ελί Βιζέλ, βραβευμένος με το Νόμπελ
Ειρήνης το 1986 για τους αγώνες του υπέρ των απανταχού καταπιεσμένων,
απευθύνθηκε στο κοινό στη Λισαβώνα, στο Ίδρυμα Γκαλούστε Γκιουλμπεκιάν, το
οποίο διοργάνωσε τριήμερο διεθνές σεμινάριο με θέμα «Ευρώπη και Πολιτισμός»,
με καλεσμένους μερικούς από τους λαμπρότερους εκπροσώπους της παγκόσμιας
διανόησης. «Όπως συμβαίνει με όλα τα όνειρα, τα πάντα εξαρτώνται από το τι
κάνουμε, το πώς οι επιθυμίες μας γίνονται πράξη. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ο
Χίτλερ ήθελε να δημιουργήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης» είπε ο
πολυγραφότατος Ελί Βιζέλ, ο οποίος το 1988 είχε καταφέρει, μαζί με τον
Φρανσουά Μιτεράν, να συγκεντρώσει στο Παρίσι 70 νομπελίστες σε ένα μοναδικό
συνέδριο με θέμα «Λίγο πριν από τον 21ο αιώνα: Απειλές και υποσχέσεις».

… συζήτησή του με τους δημοσιογράφους ήταν και αισιόδοξος για ένα μέλλον που
θα επιφυλάξει οπωσδήποτε την «απελευθέρωση του Θεού» από την ομηρεία στην
οποία τον κρατούν κάποιοι φανατικοί. «Ο φανατικός είναι εκείνος που πιστεύει
ότι έχει όλες τις απαντήσεις, που θεωρεί ότι είναι Θεός ή τουλάχιστον
εκπρόσωπός του επί της Γης και γι’ αυτό πρέπει να πετύχει τους στόχους του με
κάθε μέσο, εξευτελίζοντας τον συνάνθρωπό του για να τον πείσει». Θύμα αυτού
του φανατισμού ο ίδιος ο Ελί Βιζέλ, στα 15 του χρόνια μεταφέρθηκε από την
πατρίδα του τη Ρουμανία στο Άουσβιτς και από εκεί στο Μπούχενβαλντ. Στην
αυτοβιογραφία του «Όλα τα ποτάμια φτάνουν στη θάλασσα» προσπαθεί με
ερωτηματικά να περιγράψει τον τρόμο του Ολοκαυτώματος που έζησε: «Γιατί δεν
μας έσωσε ο κόσμος; Πόσα εκατομμύρια Εβραίοι θα είχαν σωθεί αν οι Ρούζβελτ,
Τσώρτσιλ, Μπεν-Γκουριόν και οι Εβραίοι ηγέτες είχαν κάνει εκκλήσεις στα
ραδιόφωνα προς τους Ισραηλίτες, ζητώντας τους να μη δεχθούν να κλειστούν στα
γκέτο, να μην μπουν στα τρένα; Ζητώντας τους να τρέξουν να κρυφτούν;».

… που ποτέ δεν κατάλαβε ο Ελί Βιζέλ, ο οποίος ποτέ δεν αμφισβήτησε την πίστη
του, ήταν «η σιωπή του Θεού»: «Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω», λέει. «Εγώ
λάτρευα το Θεό, αλλά διαμαρτυρήθηκα για την αδικία του, εξοργίστηκα για τη
σιωπή του και πολλές φορές για την απουσία του, αλλά η οργή μου ήταν πάντα
μέσα στην πίστη μου, ποτέ έξω από αυτήν, διότι συνέχισα να πιστεύω στον Θεό.
Πώς ήταν δυνατόν οι ναζί να διέπρατταν τέτοια σφαγή και μετά να πήγαιναν να
εξομολογηθούν; Πώς είναι δυνατόν να σκοτώνεις παιδιά στο όνομα του Θεού;». Και
ο Βιζέλ καταλήγει: «Μπορεί μια μέρα να κατανοήσω ακόμα και τα έργα των
ανθρώπων στο Άουσβιτς. Αλλά ποτέ, ποτέ δεν θα κατανοήσω το έργο του Θεού εκεί…».

… μαζί με άλλα 400 Εβραιόπουλα, κατάφερε να επιβιώσει, αλλά έχασε την
οικογένειά του. Μετά τον πόλεμο πήγε στο Παρίσι, όπου σπούδασε και έγινε
δημοσιογράφος και το 1958 έγραψε το περίφημο βιβλίο του «Η Νύχτα», στο οποίο
κατέγραψε τη μαρτυρία του από το Ολοκαύτωμα. Ακολούθησε η δραστηριοποίησή του
στα κινήματα συμπαράστασης των λαών που καταπιέζονται και διώκονται χάρη στην
οποία τού απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ για την Ειρήνη το 1986. Ο Βιζέλ ζει
σήμερα στη Νέα Υόρκη και έχει γράψει περισσότερα από 40 βιβλία, πολλά από τα
οποία έχουν τιμηθεί με διεθνή βραβεία.