ΠΡΟΣΩΠΑ Ο χορός στην ψυχή του

Άρθουρ Μπελ. Οι κινήσεις του έχουν ακόμη απίστευτη χάρη

Όταν ένα ασθενοφόρο τον μάζεψε από τον δρόμο ένα παγωμένο πρωινό του
περασμένου μήνα, ο Άρθουρ Μπελ ήταν απλώς ένας ακόμη από τους πολλούς άστεγους
της Νέας Υόρκης.

ΜΟΛΙΣ που μπορούσε να σταθεί στα πόδια του και το ασθενοφόρο τον άφησε σ’ ένα
δημοτικό νοσοκομείο για να περιποιηθούν τα κρυοπαγήματά του. Από εκεί, σύντομα
επρόκειτο να σταλεί σε κάποιο άσυλο. Ο ηλικιωμένος μαύρος ήταν όμως ιδιαίτερα
φλύαρος και δεν έπαυε να διηγείται, σε όποιον είχε την υπομονή να τον ακούσει,
για την αλλοτινή ζωή του στο Λονδίνο και το Παρίσι. Μιλούσε ακόμη για τη
γνωριμία του με διάφορες μορφές του κλασικού μπαλέτου που έχουν πια φύγει από
τη ζωή ­ φυσιογνωμίες όπως ο σερ Φρέντερικ Άστον και η Μαργκότ Φοντέυν.
Γεροντική άνοια, αποφάνθηκαν οι νοσοκόμες που τον περιποιούνταν.

«Απλώς του έλεγαν συνέχεια “ναι”», θυμάται η Μαρία Μακίν, η κοινωνική
λειτουργός που είχε αναλάβει τον 71χρονο μαύρο άστεγο με τα κρυοπαγήματα.
Εκείνη όμως, η οποία είχε γνωρίσει τον κόσμο του κλασικού μπαλέτου την εποχή
που φωτογράφιζε χορευτές για μια εταιρεία παπουτσιών μπαλέτου, άρχισε να τον
ακούει προσεκτικότερα· και αποφάσισε να ελέγξει τις ιστορίες του στη
Βιβλιοθήκη Τεχνών του Θεάματος της Νέας Υόρκης. «Αυτό που ανακάλυψα μου φάνηκε
απίστευτο, ήταν όμως αληθινό», λέει η Μακίν στην «Ιντιπέντεντ». «Ο κόσμος είχε
πράγματι αφήσει τον άνθρωπο αυτό να γλιστρήσει μέσα από τις χαραμάδες του».

Η Μακίν ανακάλυψε πως ο Άρθουρ Μπελ ήταν ένας από τους πρώτους μαύρους
χορευτές που, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έσπασαν τα φυλετικά «στεγανά» στον
κόσμο του κλασικού μπαλέτου. Ένα από τα εννέα παιδιά ενός ιεροκήρυκα της
Φλόριντα, γνώρισε τη δόξα στο Μανχάταν του 1950, όταν ο σερ Φρέντερικ Άστον
τον επέλεξε ως σολίστα στην παγκόσμια πρεμιέρα του μπαλέτου Illuminations,
βασισμένου στα ποιήματα του Αρθούρου Ρεμπώ ­ θυμάται ακόμη κάθε νότα της
μουσικής που είχε συνθέσει για το μπαλέτο αυτό ο Μπέντζαμιν Μπρίττεν. Από το
Μανχάταν, ο Μπελ ταξίδεψε στο Παρίσι, όπου χόρεψε με το μπαλέτο του Θεάτρου
των Ηλυσίων Πεδίων και ζούσε στο ίδιο σπίτι με τον συγγραφέα Τζέημς
Μπώλντουϊν. Επέστρεψε στη Νέα Υόρκη στη δεκαετία του 1960 και έκανε διάφορες
υπαλληλικές δουλειές. Στη συνέχεια, η ζωή και η τύχη του πήραν την κάτω βόλτα.
«Για μένα ήταν συγκλονιστική η ανακάλυψη ότι ένας από τους ασθενείς μου ήταν
μεταξύ των πρώτων μαύρων χορευτών του κλασικού μπαλέτου», λέει η Μακίν. «Έχει
ακόμη μια απίστευτη χάρη στις κινήσεις του». Και καθώς μαθαίνει να περπατάει
με μπαστούνι, ο Μπελ λέει πως δεν τον νοιάζει που δεν πρόκειται να
ξαναχορέψει· επειδή, «όταν αγαπάς κάτι, ο έρωτας γι’ αυτό ξεπερνάει τα πάντα.
Ο χορός είναι στην ψυχή μου».