ΑΥΤΟΙ

… μετά τον γαλλικό Μάη ­ τα μήντια θα τον τιμήσουν δεόντως σε λίγες μέρες ­
το γαλλικό «Εβενεμάν» έφερε στο φως μερικές ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για τη
στάση της Μόσχας. Πάνω στη βράση της εξέγερσης, την ώρα που όλο το Καρτιέ
Λατέν ήταν στο πόδι και η Σορβόννη είχε ονομασθεί «επαναστατικό άσυλο» ενώ με
τον ξεσηκωμό και των εργατών είχαν σταματήσει τα εργοστάσια και στέρευε η
βενζίνη, τι σκεφτόταν και τι έκανε το Κρεμλίνο; Δεν θα ‘πρεπε άραγε να νοιώθει
κρυφή χαρά που ένα κράτος του καπιταλισμού βυθιζόταν στο χάος; Δεν θα ‘πρεπε
να δώσει και η ΕΣΣΔ ένα χέρι στους αντάρτες του Σηκουάνα; Αλλά όχι. Ο
Μπρέζνιεφ ήταν κατηγορηματικός: Σε καμμιά περίπτωση η Μόσχα δεν θα υπέθαλπε
κινήσεις αποσταθεροποίησης στη Γαλλία ­ το μόνο μέλος του ΝΑΤΟ που τηρούσε
κριτική στάση προς τη Συμμαχία και τις ΗΠΑ.

… το απροσδόκητο: το Κρεμλίνο, ανομολόγητα, να συνταχθεί με τον Ντε Γκωλ και
εναντίον των εξεγερμένων. Οι ιστορικοί είχαν επισημάνει βέβαια την περίεργη
«αυτοσυγκράτηση» των Σοβιετικών ­ και την αντίστοιχη στάση του γαλλικού ΚΚ ­
κάτι που απέδιδαν στην απέχθεια του ορθόδοξου κομμουνισμού προς την ιδεολογική
ετεροδοξία (τροτσκισμό, μαοϊσμό κ.λπ.). Αλλά αγνοούσαν τις λεπτομέρειες. Όπως,
ότι η Μόσχα είχε στείλει συγκεκριμένες οδηγίες στην πρεσβεία της στο Παρίσι:
Να μην εμφανισθεί κανένας στη Ριβ Γκως, κοντά στις συγκεντρώσεις. Να αποφύγουν
κάθε σχόλιο, κάθε στήριξη του Μάη. Προπαντός να διασωθεί ο Ντε Γκωλ. Και να
ειδοποιηθεί σχετικώς το ΚΚ. Ο πολιτικός σύμβουλος μάλιστα της πρεσβείας Γιούρυ
Ντομπρύνιν ­ ο οποίος και τα αφηγείται όλα αυτά σήμερα ­ ενημέρωσε και
καθησύχασε τον συνεργάτη του Ντε Γκωλ, Λεό Αμόν, με τον οποίο συνέφαγε στις 28
Μαΐου. Η Μόσχα, είπε, ενέκρινε μόνο «θεσμικού τύπου» κινητοποιήσεις, όχι
ανεξέλεγκτες. Στις 6/6, η εξέγερση είχε σβήσει. Μισό εκατομμύριο Παριζιάνοι
διαδήλωναν στους δρόμους υπέρ του Ντε Γκωλ. Το σοβιετικό φλερτ με τη
συντηρητική παράταξη επαναλήφθηκε στις εκλογές του ’74: Το Κρεμλίνο υποστήριζε
τότε τον Ζισκάρ ­ εναντίον του Μιττερράν. Βασική αρχή: «Καλύτερα ο γνώριμος
εχθρός παρά ο αμφίβολος φίλος».

… Εσωτερικών της Γαλλίας Ζαν-Πιέρ Σεβενεμάν είναι ο μόνος που αφήνεται να
ξεχωρίζει μέσα στο «νεκροταφείο ελεφάντων» στο οποίο έχει μεταβάλει την
κυβέρνησή του ο Ζοσπέν, γράφει ο Ζακ Ζυλλιάρ του «Νουβέλ Ομπσερβατέρ». Ο
πρωθυπουργός, προφανώς, δεν τον φοβάται. Γι’ αυτό άλλωστε και τον προσέλαβε: Ο
Σ. ήταν ήδη αρκετά περιθωριοποιημένος με το «Κίνημα των Πολιτών» του. Και το
υπουργείο του ήρθε γάντι. Ευέλικτος ­ με τον τρόπο του ­ στις επαναστατικές
του θέσεις (δεν θρήνησε καθόλου για το ξεπέρασμα του μαρξισμού), ο Σ.
κατορθώνει να είναι ταυτόχρονα αμείλικτος με τους επιχειρηματίες, συντηρητικός
στα εκπαιδευτικά, πατριώτης έναντι των επίβουλων ΗΠΑ και, το σπουδαίο, πάντα
έτοιμος να παραιτηθεί.

… όμως όπου ξεπέρασε κάθε όριο, κατά τον αρθρογράφο, είναι ο εθνικισμός του.
Και ο Ζοσπέν τον κάλυψε μεν στις τελευταίες επιθέσεις του κατά των
τροτσκιστών, πώς όμως να τον συγκρατήσει στις ιερεμιάδες του κατά του ευρώ;
διερωτάται ο Ζυλλιάρ. Αλλά και ευρύτερα, λέει, πώς είναι δυνατόν «αυτός ο
διακηρυγμένος πολέμιος του αμερικανικού ηγεμονισμού, τώρα, με την όλη στάση
του ­ ή ας το πούμε, με το σαμποτάζ του ­ κατά της Ευρώπης, να μην
αντιλαμβάνεται ότι στην ουσία έχει γίνει ο καλύτερος σύμμαχος της Ουάσινγκτον;».