Μαθήματα αντιρατσισμού

Εσύ, ο ξένος: οι Γάλλοι μαθητές συζητούν με έναν Μαροκινό συγγραφέα περί ρατσισμού (το σκίτσο από τη «Μοντ»)

Πριν από λίγους μήνες εκδόθηκε στη Γαλλία το νέο βιβλίο του Μαροκινού
συγγραφέα Ταχάρ Μπεν Τζελούν με τίτλο «Εξηγώντας τον ρατσισμό στην κόρη μου».

ΣΕ ΠΟΛΛΑ σχολεία, οι δάσκαλοι ζήτησαν από τους μαθητές να διαβάσουν το βιβλίο
και στη συνέχεια να το συζητήσουν μαζί τους. Στο διάστημα Ιανουαρίου –
Μαρτίου, ο ίδιος ο Μπεν Τζελούν είχε την ευκαιρία να συναντήσει αρκετούς απ’
αυτούς τους μαθητές και να έχει μια κουβέντα μαζί τους.

Η Σάρα είναι 11 ετών, έχει μεγάλα μαύρα μάτια και φοιτά σ’ ένα σχολείο του
Μονπελιέ. «Τι γνώμη έχετε για τους Άραβες γονείς που παίρνουν τα παιδιά τους
από ένα γαλλικό σχολείο επειδή υπάρχουν πολλοί Άραβες στην τάξη;» ρώτησε τον
συγγραφέα. «Θα είναι γονείς που θέλουν τόσο πολύ το παιδί τους να είναι σαν τα
ντόπια παιδιά, ώστε σκέφτηκαν ότι χωρίζοντάς το από τους Άραβες θα απέτρεπαν
διακρίσεις εναντίον του», είπε ο Μπεν Τζελούν.

Αλλά πριν τελειώσει τη φράση του, η Σάρα τον διέκοψε: «Μα, το παιδί δεν θέλει
να φύγει από το σχολείο! Αυτοί οι γονείς είναι ρατσιστές!». Επενέβη τότε ο
γυμνασιάρχης, εξηγώντας στον συγγραφέα ότι παθούσα είναι η ίδια η Σάρα, που
έχει υποφέρει πολύ απ’ αυτή την ιστορία…

Απ’ όλες τις ερωτήσεις που του τέθηκαν, γράφει ο Ταχάρ Μπεν Τζελούν στην
εφημερίδα «Λε Μοντ», αυτή ήταν η πιο αναπάντεχη και η πιο βίαιη. Σε ανάλογη
αμηχανία βρέθηκε όταν πολλοί γονείς τού είπαν πως τα παιδιά τους εκφέρουν ένα
ρατσιστικό λόγο ή ακόμη και ότι γράφονται στο Εθνικό Μέτωπο.

Η Καμίλ, 14 ετών, διερωτάται: «Πού σταματάει η ανοχή; Πώς πρέπει να αντιδράσω
όταν ο γείτονάς μου υποχρεώνει την 14χρονη κόρη του να παντρευτεί και να
φορέσει τσαντόρ;». «Αν η οικογένειά μου είναι ρατσιστές», ρωτάει η 12χρονη
Λύδια, «είμαι κι εγώ ρατσίστρια; Κι αν όχι, μπορώ να τους δώσω μαθήματα;».

ΦΥΛΕΤΙΚΟ ΜΙΣΟΣ

Η Μύριαμ, γεννημένη στη Γαλλία από Αλγερινούς γονείς, διηγείται πώς ο
μεγαλύτερος αδελφός της, που ζει στην Τουλόν, αναγκάστηκε να αλλάξει όνομα και
επώνυμο με την ελπίδα να βρει δουλειά. «Μα η ζωή του δεν άλλαξε, γιατί η φάτσα
του έμεινε η ίδια!» του φυλετικού μίσους. Ένας μαθητής από το Μαγκρέμπ τον
ρωτάει: «Αν υπάρχουν νόμοι κατά του ρατσισμού, πώς είναι δυνατόν να μην
απαγορεύεται ένα τέτοιο κόμμα;».

Η 14χρονη Ανάν αναρωτιέται: «Έχω γεννηθεί στη Γαλλία από Αλγερινούς γονείς που
στο σπίτι μιλούν αραβικά. Θα ενταχθώ ποτέ στη γαλλική κοινωνία;».

Και ο Τομάς τού δίνει ένα κομμάτι χαρτί όπου έχει γράψει την παρακάτω φράση:
«Ρατσισμός είναι να έχεις στραμμένα τα μάτια στον πόλεμο».