ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι μοβ γόβες

Η ΦΙΛΗ μου η Άννα είναι μια γυναίκα ιδιαίτερη, με σπάνια γοητεία, χάρη και κομψότητα.

Δεν τρέχει πίσω από τη μόδα, αν και τη γνωρίζει καλύτερα από την καθεμιά από
μας, που την καταναλώνουμε με αγωνία.

Αντιμετωπίζει το κάθε αντικείμενο καλλιτεχνικά.

Γι’ αυτό έχω ένα παράξενο ενδιαφέρον όταν, πότε πότε, παίρνει κάτι για τον
εαυτό της.

Πρόσφατα, μου ‘δειχνε τα καινούργια της παπούτσια.

Δεν περίμενα ότι θα με γοήτευε η ομορφιά ενός ζεύγους παπουτσιών.

Έχουν ένα θερμό, μυστηριώδες χρώμα. Είναι μοβ, με φανερά μπλεγμένο το μπλε, το
μπορντό και μια στάλα μαύρο.

Το υλικό τους είναι μαλακό.

Λεπτό σουέτ, που ανεβαίνει κοντά στο κουτουπιέ, καταλήγοντας σ’ ένα φιλάρεσκο
δερμάτινο φιτίλι.

Το τακούνι δεν είναι πολύ ψηλό ­ πέντε πόντοι μόνο. Είναι κι αυτό μοβ, αλλά
πιο σκούρο.

Όταν οι γόβες βγήκαν από το κουτί τους ήταν σα να ‘φεραν στο δωμάτιο κάτι από
παλιούς καιρούς κι από άλλους τόπους και πρόσωπα.

Ίσως Παρίσι και πίνακες του Πικάσο και Γερτρούδη Στάιν ή Σάρα Μπερνάρ και
Βιρτζίνια Γουλφ, αυτοπροσώπως.

Δεν ξέρω πώς θα φερέσει και πού αυτές τις μοβ γόβες.

Τι σημασία έχει;

Η συναρπαστική κομψότητα δεν έχει στόχους και προοπτικές.

Υπάρχει σαν αιώνια μνήμη.

Κι ίσως εκεί να βρίσκεται σιωπηλό το αίνιγμα μιας γοητείας, που είναι σύγχρονη
και διαχρονική.