[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΜΙΑ ΧΩΡΑ-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν θα τηρούσε τα υπεσχημένα (τα
προγράμματα σύγκλισης), που δεν θα έκανε απτά βήματα για την εκπλήρωση των
όρων ένταξης στην ΟΝΕ, που απλώς θα συνέχιζε να κατασπαταλά τα κοινοτικά
κονδύλια των διαφόρων Πακέτων Ντελόρ ή Σαντέρ, τι πιθανότητες θα είχε να
πετύχει μια απόφαση όπως αυτή του Λουξεμβούργου;

Το ερώτημα θα μπορούσε να είναι ρητορικό ή φιλολογικό, εάν δεν γινόταν όλο και
πιο φανερό ότι η οικονομική πολιτική και η εξωτερική πολιτική, για τη χώρα μας
τουλάχιστον, δεν αποτελούν δυο στεγανοποιημένους χώρους, δύο πράγματα τακτικά
τοποθετημένα στα κουτάκια τους. Αντιθέτως, μοιάζουν περισσότερο με
συγκοινωνούντα δοχεία.

Ως εκ τούτου, δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη η εκτίμηση του Μεχμέτ Αλί
Μπιράντ, του γνωστότερου εν Ελλάδι Τούρκου δημοσιογράφου, ότι από δω και πέρα
«θα πρέπει να φοβόμαστε την αποτελεσματικότητα της Αθήνας». Ο κ. Μπιράντ
αναφερόταν στη «θαρραλέα», όπως τη χαρακτηρίζει, απόφαση για την ένταξη της
δραχμής στον ευρωπαϊκό Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών ­ και, με την δική
του οπτική, παρέπεμπε σε μια αυτονόητη πραγματικότητα: Ότι όσο αυξάνεται η
οικονομική ισχύς της Ελλάδας ­ δηλαδή, εν προκειμένω, όσο πλησιάζει προς την
πλήρη ένταξη στην ΟΝΕ ­ αυξάνει και ο λόγος της στα θέματα εξωτερικής
πολιτικής. Η αξιοπιστία της στον έναν τομέα επιδρά ευθέως ανάλογα στον άλλο.
Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι η εσχάτως διαπιστωθείσα «ελληνογερμανική
συμμαχία» δεν αφορά μονάχα την δραχμή, αλλά επεκτείνεται και στις
ευρωτουρκικές σχέσεις.

Όμως, η ενισχυμένη ­ λόγω των οικονομικών ­ διαπραγματευτική θέση της χώρας
ενέχει τον κίνδυνο τής… πλήρους απραξίας, του συμβιβασμού με μια
πραγματικότητα εντάσεων και συγκρούσεων στο Αιγαίο. Η αρχή που φέρεται να
υποστήριξε εδώ και καιρό ο κ. Σημίτης, ότι «με διαφορές με την Τουρκία
μπορούμε να ζήσουμε, χωρίς την ΟΝΕ δεν μπορούμε», χρειάζεται μια κάποια
«επικαιροποίηση». Βάσει της αρχής των συγκοινωνούντων δοχείων, η ένταση στα
ελληνοτουρκικά θα μπορούσε να επηρεάσει αντιστοίχως την οικονομία ­ άλλωστε,
ουδείς σώφρων επενδύει σε περιοχές πολιτικής ή άλλης αστάθειας. Γι’ αυτό είναι
απαραίτητο ο στόχος της ΟΝΕ να μην «ακυρώνει», «ξεχνά» ή «σβήνει» τις
προσπάθειες για ειρηνική διευθέτηση των διαφορών με την γείτονα ­ πάντα,
βέβαια, με γνώμονα το εθνικό συμφέρον.