Ιδεολογική αποξένωση

Λιονέλ Ζοσπέν. Στις περιφερειακές εκλογές της Κυριακής, οι ψηφοφόροι επιβεβαίωσαν την εμπιστοσύνη προς την κυβέρνησή του, αλλά υπό όρους (φωτό Ρώυτερ)

Η ευρωπαϊκή Αριστερά μπορεί να χαμογελά ­ ιδιαίτερα στην προοπτική μιας
σοσιαλιστικής κυβέρνησης στη Γερμανία. Όμως, αυτό δεν την εμποδίζει να είναι
ιδεολογικά διαιρεμένη. Οι περιφερειακές εκλογές στη Γαλλία έδειξαν ότι η
ιδεολογική αποξένωση δεν αφορά μόνο τις αριστερές ηγεσίες, αλλά και τους
αριστερούς ψηφοφόρους.

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ εκλογές του Σεπτεμβρίου θα δείξουν αν η Γερμανία, η Βρετανία και
η Γαλλία, για πρώτη φορά, θα κυβερνώνται ταυτόχρονα από τη λεγόμενη
«ρεαλιστική αριστερά». Η σοσιαλιστική τριανδρία ­ Σρέντερ, Μπλερ, Ζοσπέν ­
έχει κάθε λόγο να χαμογελά μπροστά σε αυτή την προοπτική. Έχει όμως ενιαία
πολιτική; Παρά το χαμογελαστό της πρόσωπο, η ευρωπαϊκή νέα αριστερά παραμένει
ιδεολογικά διαιρεμένη, διαπιστώνει η «Χέραλντ Τρίμπιουν».

ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΖΟΣΠΕΝ

Ο Γάλλος πρωθυπουργός Λιονέλ Ζοσπέν δεν κρύβει τις διαφορές του με τους
Βρετανούς «ομοϊδεάτες» του. Έτσι, αντέδρασε εχθρικά απέναντι στα σχέδια του
Βρετανού επιτρόπου σερ Λίον Μπρίταν για έναρξη διαπραγματεύσεων με τις ΗΠΑ με
σκοπό τη δημιουργία μιας υπερατλαντικής ζώνης ελεύθερου εμπορίου. Η γαλλική
αντίδραση «μυρίζει» προστατευτισμό. Και θυμίζει στους Βρετανούς ότι οι Γάλλοι
πάντα τους θεωρούσαν δούρειο ίππο των Αμερικανών.

Η πρόταση του Μπλερ για τη σύγκλιση μιας Διεθνούς της Κεντροαριστεράς με τη
συμμετοχή και των Δημοκρατικών του Μπιλ Κλίντον προκαλεί τη γαλλική θυμηδία.
Σε αντιπερισπασμό, την περασμένη Τετάρτη, ο Ζοσπέν ανακοίνωσε ότι θα
παρευρεθεί στη διάσκεψη της «παλαιοαριστερής» Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Η απόσταση ανάμεσα στους Ευρωπαίους αριστερούς ηγέτες και τις ιδεολογίες τους
μοιάζει να μεγαλώνει από μέρα σε μέρα. Αντίθετα με τον Ζοσπέν, ο Σρέντερ δεν
φαίνεται διατεθειμένος να εμπιστευτεί τους πρώην κομμουνιστές σε ενδεχόμενη
κυβέρνηση συνεργασίας. Θα προτιμούσε τους Πράσινους, σύμφωνα με την «Χέραλντ Τρίμπιουν».

Όμως, εκτός από την ολοένα και πιο μεγάλη ιδεολογική αποξένωση ανάμεσα στους
ηγέτες της ευρωπαϊκής νέας Αριστεράς, αποξενωμένο μοιάζει και το εκλογικό
σώμα, σύμφωνα με τα αποτελέσματα που έδωσαν οι προχθεσινές περιφερειακές
εκλογές στη Γαλλία. Παρά τη νίκη της Αριστεράς, οι ψηφοφόροι κράτησαν
αποστάσεις από το κυβερνών Σοσιαλιστικό Κόμμα. Αλλά και από τη Δεξιά. Το υψηλό
ποσοστό αποχής ­ άνω του 40% ­ και η ενίσχυση του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου
προδίδουν την αποξένωση των ψηφοφόρων από τα δύο μεγάλα κόμματα.

ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

«Αν μετρήσει κανείς τις ψήφους “εκτός συστήματος” ­ δηλαδή εκείνες που χάθηκαν
στην αποχή και εκείνες που πήγαν στον Λε Πεν και στα ακροαριστερά κόμματα ­
φθάνουν σχεδόν το 60%», παρατηρεί η «Λιμπερασιόν». Η εφημερίδα ερμηνεύει το
εκλογικό αποτέλεσμα ως «σχετική νίκη» της Αριστεράς: «Η πραγματική πολιτική
βάση των “κυβερνητικών κομμάτων” δεν είναι παρά μία μειοψηφία των ψηφοφόρων».
Οι εκλογές επιβεβαίωσαν φυσικά την εντολή που έλαβε ο Ζοσπέν τον περασμένο
Ιούνιο, αλλά μόνον υπό όρους, σημειώνει η εφημερίδα.

Για την «Ουμανιτέ», η υψηλή αποχή αποτελεί προειδοποίηση και η νίκη της
αριστεράς δεν είναι «εξουσιοδότηση εν λευκώ» προς την κυβέρνηση.

Η Δεξιά υποχρεώθηκε να παραδώσει την εξουσία σε 13 από τις 26 περιφέρειες,
περιλαμβανομένης και της Ιλ ντε Φρανς. Όμως, η Αριστερά δεν μπορεί να είναι
ευχαριστημένη από την άνοδο του Εθνικού Μετώπου, που ξεπέρασε το 15%., το
υψηλότερο ποσοστό στα 26 χρόνια της ιστορίας του. Αν και δεν κέρδισε καμία
περιφέρεια, το Εθνικό Μέτωπο ήρθε τρίτο στις περισσότερες από αυτές και
αναμένεται να έχει ρυθμιστικό ρόλο στην εκλογή των προέδρων, την προσεχή Παρασκευή.

Η ΑΠΟΧΗ ήταν κυρίως αποχή των φτωχών από τα αστικά κέντρα, σχολιάζει ο
πολιτικός αναλυτής Αλέν Ντιαμέλ. Είναι αυτοί που νιώθουν πιο αποξενωμένοι,
αυτοί που εδώ και χρόνια πλήττονται από την υψηλή ανεργία, που τον περασμένο
Ιανουάριο βρισκόταν στο 12,1%. Οι περισσότεροι Γάλλοι ψηφοφόροι δείχνουν να
μην έχουν εμπιστοσύνη στα μεγάλα κόμματα. Δεν πιστεύουν ότι μπορούν να δώσουν
λύση στα πιεστικά προβλήματα της ανεργίας και της εγκληματικότητας ή ότι
μπορούν να καταπολεμήσουν την πολιτική διαφθορά.

Οι ερμηνείες του εκλογικού αποτελέσματος αναδεικνύουν τις διαφορές που
χωρίζουν του σοσιαλιστές από τους κομμουνιστές και τους Πράσινους. Για τον
Ζοσπέν, το αποτέλεσμα ήταν «μία ενθάρρυνση» προς την κυβέρνησή του. Για τους
κομμουνιστές και τους Πράσινους, ήταν μία επιβράβευση της επιφυλακτικής στάσης
τους έναντι της Ενωμένης Ευρώπης. Πάντως, η άνοδος της ακροαριστερής Εργατικής
Πάλης, που μαζί με άλλα ομοειδή κόμματα συγκέντρωσε 4,4%, έδωσε την ευκαιρία
σε ορισμένους κομμουνιστές ηγέτες να επισημάνουν ότι με την ψήφο προς την άκρα
Αριστερά, οι κομμουνιστές ψηφοφόροι έδειξαν τη δυσαρέσκειά τους για τη
συμμαχία του Κομμουνιστικού Κόμματος με τους σοσιαλιστές.