ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τέτοιου είδους αποδείξεις δεν υπάρχουν

ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΣΑ ποτέ τον Γιώργο Ελευθεριάδη. Δεν είχα την τύχη. Μου μίλησε όμως
γι’ αυτόν ένας φίλος και ήταν σαν να τον ήξερα από παλιά. Στην αρχή ήταν
διαφορετικά. Όση ώρα ο Γιώργος μου μιλούσε για τον καθηγητή των Μαθηματικών
στο Πανεπιστήμιο του Καζαχστάν, «διευθυντής του Τομέα Διαφορικών Εξισώσεων»,
που ήρθε πριν από δέκα χρόνια στην Ελλάδα με τη γυναίκα και τα τρία παιδιά του
και εγκαταστάθηκαν στην Ξάνθη, σκεφτόμουνα με τη θλιβερή έπαρση ενός ανθρώπου
που η ζωή συνήθως του χαμογελάει, «ουφ τώρα, άλλη μια μελό ιστορία για
πρόσφυγες». Μετά ντράπηκα. Ο Γιώργος Ελευθεριάδης λοιπόν ζούσε επί δέκα χρόνια
στην Ξάνθη, εκλιπαρώντας για δουλειά. Η κατ’ ανάθεσιν εργασία στο πανεπιστήμιο
ήταν σπάνια και τα χρήματα λιγοστά. Πώς να ζήσει η οικογένεια με τα τρία
παιδιά; Τον τελευταίο καιρό η κατάσταση πρέπει να ήταν αφόρητη. Είχε να
πληρωθεί πέντε μήνες. Στην τράπεζα, στον αριθμό του λογαριασμού του είχε
απομείνει ένα πεντοχίλιαρο. «Τελευταία φορά που τον είδα φαινόταν κάπως
καλύτερα», μου είπε ο φίλος μου. «Έγινε μια κουβέντα για δανεικά αλλά είπε,
“όχι, εντάξει”». Δύο ώρες μετά ο πενηντατετράχρονος καθηγητής, που έκανε το
Διδακτορικό του στο Ινστιτούτο Κολμογκόροφ, ενός από τους κορυφαίους
Μαθηματικούς του αιώνα μας, έσβηνε από εγκεφαλικό. Πώς να αποδείξει κανείς ότι
η στενοχώρια του ήταν που τον έλιωσε; Δυστυχώς, δεν υπάρχουν αποδείξεις σ’ αυτά…

Όπως δεν υπήρχαν αποδείξεις μερικά χρόνια πριν, όταν αντικρύσαμε με τον
φωτογράφο τον απολυμένο της ΕΑΣ (τότε) μισογερμένο στο εγκαταλειμμένο
φορτηγάκι του, κάπου στου Ζωγράφου. Που η ανεργία τον οδήγησε στο ποτό και το
ποτό στο θάνατο. Σε ποιο τεφτέρι άραγε γράφονται αυτές οι αποδείξεις και τι
περιπάτους κάνει ανέμελους η συνείδηση αυτών που ψάχνουν για αποδείξεις;
«Κοίταξε, δεν είναι ανάγκη να αποδώσουμε ευθύνες σε κάποιους», μου είπε ο
Γιώργος, αλλά τι σημασία έχει πια…