ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Θα πληρώσω κύριοι, θα πληρώσω…

ΤΕΛΙΚΑ κανείς δεν ξεφεύγει όταν χρωστάει σε τράπεζα. Πλήθος υπαλλήλων προφανώς
απασχολείται ακριβώς για να εντοπίσει τους οφειλέτες και να τους ειδοποιήσει
να τακτοποιήσουν την εκκρεμότητά τους. Χάρη σ’ αυτό το σύστημα εντοπίστηκα κι
εγώ να χρωστάω. Από τη χρήση μιας πιστωτικής κάρτας που έπαψα να χρησιμοποιώ
και ακύρωσα τουλάχιστον πριν από πέντε χρόνια. Και χθες το πρωί έφτασε στο
γραφείο μου η ειδοποίηση, από την οποία πληροφορήθηκα ότι χρωστάω 12 (δώδεκα)
ολόκληρες δραχμούλες.

Γέλασα όταν άνοιξα τον φάκελο. Αλλά προσπάθησα να κάνω και κάποιους
υπολογισμούς: Πόσο κόστισε δηλαδή στην τράπεζα αυτό το δικό μου δωδεκάδραχμο.
Θα μου πείτε ότι ο λογαριασμός βγήκε αυτομάτως από κομπιούτερ. Αλλά όλο και
κάποιος υπάλληλος θα μεσολάβησε στη διαδικασία. Έπειτα, κάποιος άλλος
υπάλληλος θα πρέπει να έβαλε το χαρτί σε φάκελο και να ανέλαβε να το
ταχυδρομήσει. Πρόσθεσα και την αξία του ταχυδρομικού τέλους και το χαρτί που
καταναλώθηκε και βεβαιώθηκα ότι τους κόστισα κάτι παραπάνω από αυτό που
περιμένουν από εμένα. Και βέβαια, αν τηρηθεί η διαδικασία, υπάρχει και
συνέχεια. Γιατί κι εγώ θα πρέπει να κάτσω σε κάποια από τις ουρές της τράπεζας
για να πληρώσω τον λογαριασμό των 12 δραχμών, αλλά και κάποιος υπάλληλος θα
χάσει χρόνο για να εισπράξει το ποσό και να βεβαιώσει την εξόφλησή του.

Από την άλλη πλευρά όμως, παίρνω κι εγώ μια χαρά. Εντάξει, οι 12 δραχμές μου
θα πληρωθούν πιο ακριβά. Αλλά τουλάχιστον δεν θα γίνω αφορμή να ανατραπεί η
τάξη των πραγμάτων.