ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το τέλος των προέδρων

Ζαν – Μαρί Κολομπανί. Στο τελευταίο του βιβλίο ο διευθυντής της «Μοντ» ξεσπαθώνει και ξαφνιάζει

«Όπως χρειάστηκε ένας σοσιαλιστής (ο Μιτεράν) για να σκοτώσει τον παλιό
σοσιαλισμό, έτσι χρειαζόταν κι ένας γκωλικός για να μας απαλλάξει από τον
γκωλισμό: ο Σιράκ».

Η ΘΕΣΗ του Ζαν – Μαρί Κολομπανί είναι απλή: ο Ζακ Σιράκ δεν προεδρεύει, απλώς
κατοικοεδρεύει. Είναι ο ιδανικός δήμαρχος που χρειάζεται ένα διαμέρισμα του
πλανητικού χωριού. Εξ ου και ο τίτλος του νέου βιβλίου του διευθυντή της
«Μοντ»: «Ο Ένοικος της Δημοκρατίας» (Le Resident ­ παράφραση του President:
πρόεδρος ­ de la Republique). Η παρατήρηση δεν ισχύει όμως μόνο για τον Σιράκ.
Οι πρόεδροι έχουν τελειώσει γενικώς. Ο Μπιλ Κλίντον, για παράδειγμα, δεν είναι
παρά ένα όργανο: τι σχέση μπορεί να έχει ένας άνθρωπος που απέφυγε τις
στρατιωτικές του υποχρεώσεις και ασκείται στον στοματικό έρωτα με έναν πόλεμο
εναντίον του Ιράκ; Ο Γιέλτσιν δεν είναι παρά μια μάρκα βότκας. Και ο Μπλαιρ,
ένας χαμογελαστός μαιτρ ντ’ οτέλ.

Λένε ότι ο Σιράκ διέπραξε τεράστιο λάθος όταν διέλυσε την Εθνοσυνέλευση
προκηρύσσοντας εκλογές που επανέφεραν στην εξουσία τους σοσιαλιστές. Πλανώνται
όσοι έχουν αυτή την εκτίμηση, αναφωνεί ο Κολομπανί. Στην πραγματικότητα, ο
Γάλλος πρόεδρος έκανε μια πολύ έξυπνη κίνηση. Εκλεγμένος σε μεγάλο βαθμό χάρη
στην Αριστερά, της ανταπέδωσε τη χάρη καλώντας την στην εξουσία, ώστε να τη
χρησιμοποιήσει, να τη φθείρει και να μπορέσει να επανεκλεγεί χωρίς δυσκολία. Ο
Σιράκ είναι το αντίθετο του Μιτεράν: εκείνος ήταν ένας παμπόνηρος και
διεστραμμένος συμβολαιογράφος, αυτός είναι ένας σπόρτσμαν. Το πρόγραμμά τους,
όμως, είναι το ίδιο: να παραμείνουν με κάθε κόστος στην εξουσία.

Τι εικόνα δίνει προς τα έξω ο Σιράκ; Ενός ανθρώπου ανυπόμονου και οργισμένου,
ενός πολιτικού με κοφτό ύφος που μοιάζει να κάθεται συνεχώς πάνω σε καρφιά.
Ιδού η απάτη: στην πραγματική του ζωή ­ γράφει ο Κολομπανί ­ ο πρόεδρος της
Γαλλίας είναι ένας άνθρωπος υπομονετικός, διστακτικός, προνοητικός,
ευαίσθητος, στοργικός, πολύ γλυκός όπως όλοι οι πολιτικοί δολοφόνοι. Η μάσκα
του τον καθιστά συμπαθή, κάτι που δεν απέχει άλλωστε από την αλήθεια. Στην
πολιτική του σταδιοδρομία υπήρξε με τη σειρά γκωλικός, πομπιντουικός,
ζισκαρικός και, κατά βάθος, μιτερανικός. Οσο για το κόμμα του, τον Συναγερμό
για τη Δημοκρατία (RPR), δεν είναι παρά το «Κομμουνιστικό Κόμμα της Δεξιάς».

Το δημαρχείο των Ηλυσίων δεν διατρέχει κίνδυνο. Η συγκατοίκηση είναι μια
κεντρώα σύνθεση με στόχο τον αποκλεισμό των άκρων. Το πρόβλημα βρίσκεται στο
Εθνικό Μέτωπο. Αλλά κι εκεί πρέπει να περιμένουμε μέχρι να φύγει από τη μέση η
«λεπτομέρεια» που λέγεται Λεπέν. Όσο για την πολιτική, ασχολείται με το
σύνηθες αντικείμενό της: να θάβει όσο πιο γρήγορα μπορεί το παρελθόν μιλώντας
για το μέλλον.

«Ο γκωλισμός είναι νεκρός!» διακηρύσσει ο Κολομπανί. Και ο ακαδημαϊκός Αλαίν
Περφίτ, πρώην υπουργός και σύμβουλος του ντε Γκωλ, αναρωτιέται σκανδαλισμένος
από τη «Φιγκαρό»: υπάρχουν λοιπόν δύο Κολομπανί; Ο ήπιος διευθυντής μιας
μετριοπαθούς εφημερίδας και ο στυγνός λιβελλογράφος;