ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ο Σρέντερ σηκώνει τα μανίκια

«Είμαστε το νέο Κέντρο», λέει. Και τότε γιατί να μπουν σε περιπέτειες οι
ψηφοφόροι και να μην προτιμήσουν το παραδοσιακό και σίγουρο Κέντρο;

Γκέρχαρντ Σρέντερ: «Πρέπει να πάψουμε να είμαστε μια συμμαχία των αδυνάτων και των χαμένων και να γίνουμε συμμαχία των ικανών και των παραγωγικών»

Ο ΤΟΝΥ Μπλαιρ με τους «Νέους Εργατικούς» και ο Μάσσιμο Ντ’ Αλέμα με το νέο
σοσιαλ-καθολικο-δημοκρατικό του κόμμα δίνουν ιδέες και προσφέρουν συνθήματα
και σε άλλους ηγέτες της ευρωπαϊκής αριστεράς. Πάρτε τον «πρίγκιπα του
Ανόβερου», τον 53χρονο Γκέρχαρντ Σρέντερ, που ελπίζει να τα πάει καλά στις
εκλογές της 1ης Μαρτίου στην Κάτω Σαξωνία ώστε να διεκδικήσει από θέση ισχύος
το χρίσμα των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών για τη μεγάλη αναμέτρηση του
Σεπτεμβρίου. Ο Όσκαρ Λαφονταίν ­ σημειώνει ο δημοσιογράφος που του παίρνει
συνέντευξη για την εφημερίδα «Ρεπούμπλικα» ­ χρησιμοποιεί συνθήματα όπως
«Είμαστε έτοιμοι να κυβερνήσουμε» και «Όχι στην κοινωνική αδικία». Σ’ εσάς
ποιο σύνθημα πηγαίνει περισσότερο;

«Είμαστε το νέο Κέντρο», απαντά ο πρωθυπουργός της Κάτω Σαξωνίας που σαρώνει
τις τελευταίες μέρες ολόκληρη την περιοχή συντροφιά με το θωρακισμένο του
Άουντι, τη γοητευτική νεαρή του σύντροφο και όσο το δυνατόν περισσότερες
κάμερες. «Αυτό το σύνθημα θα διάλεγα, για να επισημάνω ότι πρέπει να πάψουμε
να βαυκαλιζόμαστε με τις παλιές βεβαιότητες των εκλογικών μας φέουδων και να
προσπαθήσουμε να κατακτήσουμε ανθρώπους που κανονικά δεν θα ψήφιζαν την
Αριστερά. Πρέπει να κατεβούμε από το βάθρο και να αντιμετωπίσουμε τη
συγκεκριμένη πραγματικότητα της συγκεκριμένης χώρας, τις χιλιάδες επιχειρήσεις
όπου οι Γερμανοί ­ επιχειρηματίες ή εργαζόμενοι ­ απορρίπτουν τις παλιές
αντιφάσεις, ανασηκώνουν τα μανίκια και συμφωνούν σε πράγματα όπως το ευέλικτο
ωράριο ή η παραίτηση από μισθολογικές αυξήσεις, ώστε να συμβάλουν στην
ανάκαμψη της οικονομίας και της απασχόλησης».

Είναι φανερό ότι ο άνθρωπος αυτός, που υπολογίζεται ότι μέχρι το τέλος της
εκστρατείας του θα έχει απαγγείλει τον ίδιο λόγο 140 φορές (!), δεν έχει ούτε
μακρινή σχέση με τη σοσιαλδημοκρατία. Είναι όμως ο εκλεκτός των οικονομικών
κύκλων της Γερμανίας. Δύο τα ερωτήματα που ανακύπτουν. Γιατί επιδιώκει να
λάβει το χρίσμα από ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα; Γιατί πιστεύει ότι στην
περίπτωση αυτή οι Γερμανοί θα ψήφιζαν τον ίδιο και όχι έναν «πρύτανη του
Κέντρου» όπως ο Χέλμουτ Κολ ­ ή έστω ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε; Ο Σρέντερ δεν είναι
ιδιαίτερα διαφωτιστικός: «Είναι δύσκολο να απαντήσω. Τρέφω μεγάλο σεβασμό για
τα ιστορικά επιτεύγματα του αντιπάλου, όπως είναι η ειρηνική ενοποίηση της
Γερμανίας. Ηλθε όμως η στιγμή να πει η χώρα: Χέλμουτ, ευχαριστούμε, αλλά ως
εδώ. Ο Κολ ενσαρκώνει σήμερα την αδυναμία μεταρρύθμισης του συστήματος».

Το κακό για τον Σρέντερ είναι ότι τελευταία δεν του «βγαίνουν» οι αριθμοί.
Σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση, θα κερδίσει μεν στην Κάτω Σαξωνία αλλά
με μικρότερο ποσοστό σε σχέση με το 1994, που μπορεί να του κοστίσει και την
απόλυτη πλειοψηφία. Στην περίπτωση αυτή, το προεδρείο του κόμματος που θα
συνεδριάσει στις 16 Μαρτίου θα έχει να αντιμετωπίσει ένα πολύ δύσκολο και
σκληρό δίλημμα.