Φορέας του AIDS μπορεί να βλέπει το παιδί του;

Ελληνικό δικαστήριο έκρινε με απόφασή του ότι πατέρας ο οποίος απέκρυψε από
την πρώην σύζυγό του ότι πάσχει από AIDS μπορεί να βλέπει το ανήλικο τέκνο
του, αλλά του στερεί το δικαίωμα να διανυκτερεύουν μαζί στο σπίτι του,
θεωρώντας ότι η επικοινωνία αυτή μπορεί να καταστεί επικίνδυνη για το παιδί.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ των πρωταγωνιστών είναι ασυνήθιστη, αλλά ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη.
Οι διάδικοι παντρεύτηκαν στις 9 Μαΐου 1987 και απέκτησαν έναν γιο, ο οποίος
γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1988. Ο σύζυγος γνώριζε πριν από τον γάμο του ότι
έπασχε από AIDS, εξαιτίας των μεταγγίσεων στις οποίες υποβάλλεται στο Λαϊκό
Νοσοκομείο, λόγω αιμορροφιλίας, από την οποία πάσχει από δέκα ετών.

Το γεγονός όμως ότι έπασχε από AIDS το απέκρυψε από τη σύζυγό του, στην οποία
ο ίδιος αποκάλυψε το ένοχο και επικίνδυνο μυστικό της ζωής του έναν χρόνο μετά
τη γέννηση του παιδιού τους.

Εκείνη, όταν έμαθε την αλήθεια, έπεσε από τα σύννεφα. Δεν μπορούσε να το
πιστέψει. Η ζωή της όλη ανατράπηκε. Στο τέλος του 1994 η έγγαμη συμβίωση των
διαδίκων διακόπηκε. Το παιδί συνέχισε να μένει μαζί με τη μητέρα του. Τακτικά
έβλεπε τον πατέρα του, στο σπίτι του οποίου μάλιστα διανυκτέρευε μερικές
φορές. Κάποια στιγμή όμως η μητέρα απαγόρευσε στον πρώην σύζυγό της να ξαναδεί
το παιδί τους.

Τι είχε μεσολαβήσει; Ο μικρός είχε εκμυστηρευτεί στον παππού του ότι ο πατέρας
του του έδινε να φάει από το δικό του φαγητό και επιδίωκε να κοιμάται μαζί του
τις ώρες που περνούσε στο σπίτι του.

Βλέποντας ο πατέρας την αλλαγή της συμπεριφοράς της πρώην συζύγου του, που του
στερούσε το δικαίωμα να βλέπει το παιδί του, προσέφυγε στη Δικαιοσύνη.
Μπορούσε ο πατέρας να εξακολουθεί να βλέπει το παιδί του; Είχε η μητέρα το
δικαίωμα να διακόψει κάθε επαφή μαζί του; Και τι αντίκτυπο θα είχε άραγε στην
παιδική ψυχούλα όλη αυτή η αλλαγή;

Κρίσιμα τα ερωτήματα. Κρίσιμες και οι απαντήσεις που έπρεπε να δώσει το
δικαστήριο. Η πρόεδρος του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ευρυδίκη Μανωλοπούλου έλαβε
σοβαρά υπόψη ότι τυχόν αποκλεισμός ή έστω περιορισμός του δικαιώματος της
επικοινωνίας του παιδιού με τον πατέρα του δεν θα μπορούσε να ευσταθήσει, αφού
είναι πια γνωστό ότι η ασθένεια αυτή δεν μεταδίδεται με την καθημερινή επαφή,
το άγγιγμα ή το αγκάλιασμα. Πριν εκδώσει την απόφασή της ήταν υποχρεωμένη να
ισορροπήσει τον ζυγό της Θέμιδας. Το συμφέρον του παιδιού ήταν αυτό που
προείχε, αλλά δεν μπορούσε από την άλλη πλευρά με την απόφασή της να
περιθωριοποιήσει το δικαίωμα του πατέρα να αγαπά το παιδί του και να το βλέπει.

Έτσι έκανε εν μέρει δεκτή την αίτηση των ασφαλιστικών μέτρων του πατέρα,
επιτρέποντάς του να επικοινωνεί με το παιδί του, αλλά χωρίς να του δίνει το
δικαίωμα διανυκτέρευσης με αυτό, με το σκεπτικό ότι κάτι τέτοιο μπορεί να
καταστήσει επικίνδυνη την επικοινωνία μαζί του.

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ της επικοινωνίας του παιδιού με τον γονέα-φορέα του AIDS, χωρίς να
διανυκτερεύει μαζί του, έχει απασχολήσει τόσο την ελληνική όσο και τη
γερμανική νομολογία, όπως αναφέρει σε σχόλιό του στο τελευταίο τεύχος του
«Νομικού Βήματος» ο δικηγόρος κ. Πάνος Νικολόπουλος.

Οι δικαστικές αποφάσεις πολλές φορές είναι αντιφατικές, καθώς οι δικαστικοί
λειτουργοί κρίνουν κατά συνείδηση συνεκτιμώντας τα πραγματικά περιστατικά της
κάθε υπόθεσης.

Γερμανικό δικαστήριο, εκτιμώντας ότι η μητέρα-φορέας της νόσου είχε ήδη
αναπτύξει στενό σύνδεσμο με το παιδί, ανέθεσε σε αυτήν την επιμέλειά του
επειδή ο πατέρας του το παραμελούσε αφήνοντας τη φροντίδα του σε τρίτα
πρόσωπα, όπως η πρώην φίλη του, ώστε να μπορεί απερίσπαστος να συναντά τη νέα
ερωτική σύντροφό του. Επίσης, ένα άλλο γερμανικό δικαστήριο με παρόμοιο
σκεπτικό χορήγησε δικαίωμα επικοινωνίας στη μητέρα, από την οποία είχε
αφαιρεθεί, αν και εκτός από φορέας του AIDS ήταν και χρήστης ναρκωτικών και ιερόδουλος.

Ωστόσο, δικαστήριο της ίδιας χώρας επέδειξε υπερβολική αυστηρότητα
περιορίζοντας το δικαίωμα επικοινωνίας του πατέρα-φορέα του AIDS μόνο σε μία
ώρα το μήνα και μάλιστα όρισε η επικοινωνία αυτή να γίνεται στην αυλή της
Κοινότητας Νέων της περιοχής με την παρουσία της μητέρας και ειδικού συμβούλου
για το AIDS.

Τέλος με απόφασή του ελληνικό δικαστήριο έκανε δεκτό ότι μέχρι την ηλικία των
τριών ετών η επικοινωνία του παιδιού με τον πατέρα πρέπει να γίνεται μόνο κατά
τις ώρες της ημέρας, χωρίς διανυκτέρευση. Αφού συμπληρώσει το τρίτο έτος της
ηλικίας του μπορεί να αυξηθεί ο χρόνος επικοινωνίας και το παιδί να
διανυκτερεύει στην κατοικία του πατέρα του.