30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΟΛΕΜΑΤΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στα Λεύκτρα Θηβών, το 1929.

ΑΓΑΠΑΕΙ: Την… αγάπη.

ΕΛΠΙΖΕΙ: Στην… ελπίδα.

ΘΥΜΩΝΕΙ: Με την Ελλάδα.

ΑΝΗΣΥΧΕΙ: Για ένα αύριο χωρίς μεθαύριο.

ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ: Τον… Παυσανία, γιατί έγραψε πολλά για την
ιδιαίτερη πατρίδα του τη Βοιωτία.

ΕΥΧΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ: Να εργάζονται τόσες ώρες όσες συζητάνε!

Εξανθρωπισμό χρειάζονται τα νοσοκομεία μας και νυστέρι το ΕΣΥ, πιστεύει ο
καθηγητής Χειρουργικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόεδρος του Κεντρικού
Συμβουλίου Υγείας κ. Βασίλης Γολεμάτης, επιστημονική εργασία του οποίου
βραβεύθηκε πρόσφατα από την Ακαδημία Αθηνών.

ΕΡ.: Έμβρυο η ιατρική έρευνα στην Ελλάδα;

ΑΠ.: Σε άλλους τομείς έμβρυο, σε άλλους νήπιο και σε άλλους έφηβος.

ΕΡ.: Τις πταίει;

ΑΠ.: Άλλη ερώτηση

ΕΡ.: Η ελληνική ιατρική στην Ευρωπαϊκή Ένωση;

ΑΠ.: Όπως η δραχμή δίπλα στο μάρκο και τη στερλίνα.

ΕΡ.: Φτωχή εταίρα εσαεί;.

ΑΠ.: Προσωπικά, είμαι αισιόδοξος και για την ελληνική δραχμή και για την
ελληνική ιατρική.

ΕΡ.: Ποιο είναι το ελληνικό πρόσωπο του καρκίνου;

ΑΠ.: Νεανικό: με το ένα χέρι στον αναπτήρα και το άλλο στο σφηνάκι.

ΕΡ.: Το μέλλον του;

ΑΠ.: Ίσως με νέες μορφές. Απρόβλεπτο, αλλά μάλλον αισιόδοξο.

ΕΡ.: Πώς πάει η υγεία του Έλληνα;

ΑΠ.: Υγιαίνει!

ΕΡ.: Οι μεγαλύτεροι εχθροί της;

ΑΠ.: Το πιρούνι και ο καπνός.

ΕΡ.: Σε τέλμα το ΕΣΥ;

ΑΠ.: Όχι. Σε δοκιμασία!

ΕΡ.: Δηλαδή;

ΑΠ.: Υποδομή υπάρχει, βήματα έχουν γίνει. Τα υπόλοιπα είναι ευθύνη όλων μας.

ΕΡ.: Οικονομοτεχνικό το έλλειμμά του;

ΑΠ.: Και το ένα και το άλλο.

ΕΡ.: Τι θα το έσωζε;

ΑΠ.: Νυστέρι!

ΕΡ.: Σε «αγκύλωση» και οι αρμόδιοι;

ΑΠ.: Παγιδεύονται. Πάντως, η αγκύλωση είναι ιάσιμη νόσος.

ΕΡ.: Τι χρειάζονται τα νοσοκομεία μας;

ΑΠ.: Εξανθρωπισμό.

ΕΡ.: Βαριά άρρωστη η πρωτοβάθμια περίθαλψη…

ΑΠ.: Με περισσότερους γενικούς γιατρούς μπορεί να γίνουν άλματα.

ΕΡ.: Δημόσιος – ιδιωτικός τομέας, σημειώσατε τι;

ΑΠ.: Η ιδιωτική είναι προσθετική στη δημόσια υγεία.

ΕΡ.: Τι προσάπτετε στους γιατρούς μας;

ΑΠ.: Βιασύνη. Το κυνήγι της εξειδίκευσης.

ΕΡ.: Η σχέση τους με τους αρρώστους;

ΑΠ.: Ζεστή, αλλά συχνά αφήνει τον ασθενή έξω από τα δρώμενα.

ΕΡ.: Και ο Έλληνας ασθενής;

ΑΠ.: Ευφυής, αλλά ανυπόμονος.

ΕΡ.: Τι θα τον συμβουλεύατε;

ΑΠ.: Να διεκδικεί τα δικαιώματά του.

ΕΡ.: Πώς θα ξανακερδίσουν τη εμπιστοσύνη μας οι Ασκληπιάδες;

ΑΠ.: Τους γιατρούς πολλοί εμίσησαν, την θεραπείαν ουδείς!

ΕΡ.: Ο ένοχος για την κακοδαιμονία των ελληνικών Πανεπιστημίων;

ΑΠ.: Όλοι: λειτουργοί, θεσμικό πλαίσιο, χρήστες.

ΕΡ.: Ελπίδα ή απογοήτευση οι εκκολαπτόμενοι γιατροί μας;

ΑΠ.: Περισσότερο ελπίδα και λιγότερο απογοήτευση.

ΕΡ.: Σας ανησυχούν οι αχρείαστες εξετάσεις και εγχειρήσεις;

ΑΠ.: Με ανησυχεί η κατάχρηση.

ΕΡ.: Η πρότασή σας για αποφυγή της κατάχρησης;

ΑΠ.: Αναβάθμιση του θεσμού του οικογενειακού γιατρού.

ΕΡ.: «Πληθωρισμός» γιατρών, ζημιά για τον πολίτη;

ΑΠ.: Χρειάζεται προγραμματική αξιοποίηση του ιατρικού δυναμικού, με σωστή
γεωγραφική κατανομή.

ΕΡ.: Θα νικήσουμε στον πόλεμο κατά καρκίνου, καρδιοπαθειών και AIDS;

ΑΠ.: Θα χάσουμε μάχες, αλλά θα κερδίσουμε τον πόλεμο.

ΕΡ.: Μια γεύση από την Ιατρική του 21ου αιώνα;

ΑΠ.: Τεχνολογία, Τηλε…, γενετική επανάσταση.

ΕΡ.: «Αρχαιολογικό είδος» οσονούπω το νυστέρι;

ΑΠ.: Η χειρουργική του μέλλοντος δεν περιορίζεται, επαναπροσδιορίζεται.

ΕΡ.: Τελικά, ιατρική ίσον τι;

ΑΠ.: Συνεχής αναζήτηση… Αεί πολλά διδασκόμενος.