ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Επιτέλους, όχι άλλη δυστυχία…

ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ πλευρά η ηλικία, από την άλλη το άγχος, το στρες, η κούραση, τα
προβλήματα της καθημερινότητας σμπαράλιασαν τα νεύρα μας. Πώς αλλιώς να
δικαιολογήσω την αποστροφή μου σε ταινίες ­ είτε τηλεοπτικές είτε
κινηματογραφικές ­ που στηρίζονται σε τραγωδίες.

Επιτέλους, όχι άλλη δυστυχία. Όχι άλλες καταστροφές και ανθρώπινα δράματα.
Εγκλήματα, ασθένειες, πείνα…

Στο δελτίο ειδήσεων κυριαρχεί ο βιασμός 11χρονης. Ακολουθεί τηλεταινία με το
δράμα 6χρονου αγοριού που πεθαίνει από AIDS. Την επομένη πέφτεις επάνω στον
δολοφόνο μικρών παιδιών και στην τρίτη προσπάθεια αντιμετωπίζεις τον πρίγκιπα
του σκότους. Μπορεί και να είναι αριστουργήματα, αλλά ποιος αντέχει πλέον με
τόσο αίμα, τόση δυστυχία, τρόμο, αγωνία, άδηλο τέλος.

Ακόμη κι αν δεν ταυτιστείς με τα πρόσωπα, δεν κάνεις αναγωγές σε δικά σου
βιώματα ή καταστάσεις· ακόμη κι αν γνωρίζεις πως πρόκειται για παραμύθι, για
αποκύημα αχαλίνωτης φαντασίας ­ αν και η πραγματικότητα πολλές φορές ξεπερνάει
κατά πολύ την φαντασία ­ ψυχοπλακώνεσαι. Δεν φτάνει το «βάρος», που νιώθεις
μετά το τέλος των δελτίων ειδήσεων. Η διάθεση σου επιβαρύνεται ακόμη
περισσότερο με μια ταινία. Έτσι, επιλέγεις Τζέιμς Μποντ και γλιτώνεις. Για τον
τον «Τιτανικό», βέβαια, δεν γίνεται συζήτηση, γιατί μέσα από μια τραγωδία που
όλοι γνωρίζουμε και συνεπώς τίποτε δεν μας τρομάζει, γλιτώνουμε και το
ψυχοπλάκωμα, καθώς από τα πρώτα κιόλας λεπτά της ταινίας βλέπουμε την υπέργηρη
πλέον πρωταγωνίστρια να ζει με την κόρη της, τον σκύλο της και τον πηλό της…