[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΒΡΕΘΗΚΕ, λένε οι ειδήσεις των ημερών, τρόπος για να μην καθυστερούν τα δημόσια
έργα εξαιτίας των μελετών για τις επιπτώσεις που έχουν στο περιβάλλον.

Χρειάστηκε, βέβαια, προηγουμένως να σημειωθούν μεγάλες καθυστερήσεις σε πολλά
έργα (δημόσια και ιδιωτικά), χρειάστηκε η πυροσβεστική παρέμβαση του ίδιου του
Πρωθυπουργού για να μειωθούν οι εντάσεις που δημιουργήθηκαν ανάμεσα σε
αρκετούς υπουργούς με αφορμή ακριβώς τις καθυστερήσεις στην έγκριση των
μελετών, χρειάστηκε να προηγηθούν παράπονα και διαμαρτυρίες των ενδιαφερόμενων
εργολάβων και επενδυτών πριν βρεθεί η λύση. Μία λύση που ήταν, τελικά, τόσο
απλή: Αρκούσε η συναδελφική συνεννόηση μεταξύ των συναρμόδιων υπουργών και η
συμφωνία τους να υπογράψουν τις αποφάσεις για αποκέντρωση μερικών διαδικασιών
και για την πρόσληψη μερικών δεκάδων υπαλλήλων που θα έκαναν τη δουλειά. Και
όμως, πριν γίνουν αυτά τα αυτονόητα και απλά, προηγήθηκαν καβγάδες και
αλληλοκατηγορίες υπουργών, κινδύνεψαν να χαθούν σημαντικά κονδύλια από την
Ευρωπαϊκή Ένωση, πολλά έργα καθυστέρησαν σημαντικά και ­ για μία ακόμη φορά ­
η εικόνα της Δημόσιας Διοίκησης στραπατσαρίστηκε σοβαρά.

Και το ερώτημα που ανακύπτει είναι: Γιατί έπρεπε να γίνουν όλα τούτα πριν
αποφασιστούν τα αυτονόητα; Γιατί έπρεπε να τεθεί σε δοκιμασία η κυβερνητική
συνοχή και να φθάσουν στο σημείο υπουργοί να μη μιλάνε μεταξύ τους, για ένα
θέμα τόσο απλό;

Είναι, βέβαια, αλήθεια ότι ο θεσμός των μελετών περιβαλλοντικών επιπτώσεων των
τεχνικών έργων είναι καινούργιος στη χώρα μας και ήταν φυσικό να υπάρξουν
δυσκολίες στην αρχή της εφαρμογής του. Είναι, επίσης, αλήθεια ότι οι αρμόδιες
για τον έλεγχο και την έγκριση αυτών των μελετών υπηρεσίες δεν ήταν έτοιμες,
ούτε κατάλληλα εξοπλισμένες για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που
προέκυπταν. Όπως δεν ήταν έτοιμοι και οι επιστήμονες μελετητές για να
καταρτίσουν τέτοιες μελέτες. Και όμως, το καθαρά τεχνικό αυτό θέμα μετατράπηκε
ξαφνικά σε μείζον πολιτικό και κυβερνητικό ζήτημα, φαινομενικά χωρίς λόγο.

Εκτός και οι μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων ήταν απλά η κορυφή του
παγόβουνου και από κάτω υπήρχαν όλες οι άλλες ενδοκυβερνητικές και
εσωκομματικές διαφορές του κυβερνώντος κόμματος, που βρήκαν αφορμή για να
εκδηλωθούν ή να ξεσπάσουν. Αν όμως ισχύει αυτό, τότε δεν μπορεί να πει κανένας
ότι «τέλος καλό, όλα καλά»…