ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Νεραϊδίσματα

ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ που λένε τα χρόνια της αθωότητας ­ τότε που ζούσαμε μακριά και από
τον Μαρξ και από τον Φρόυντ, δεν είχαμε πάει καν σχολείο. «Ποιο νεραϊδίσιο
χάρισμα θα ‘θελες να είχες;». Ερώτηση-παιχνίδι, την κάναμε και την ξανακάναμε
η μία στην άλλη. Η Έρση ήταν πάντα μαξιμαλιστική ­ ήθελε το ίδιο το μαγικό
ραβδάκι, τίποτε λιγότερο, θα μπορούσε έτσι να κάνει ό,τι της ερχόταν στο
μυαλό, ακόμη και να με μεταμορφώσει σε βατράχι όποτε θύμωνε μαζί μου.

Εγώ ήθελα ­ «απλώς» ­ να μπορώ να διαβάζω τη σκέψη των ανθρώπων, να μπαίνω στο
μυαλό τους, θα ήξερα έτσι τι θέλουν, εάν με αγαπούν ή δεν βλέπουν την ώρα να
πάω για ύπνο. Χρόνια αργότερα, όταν η εποχή της αθωότητας, ακόμη και του Μαρξ,
είχε περάσει οριστικά, το παιχνίδι τροπο-ποιήθηκε: καθόμαστε με ένα φίλο μου
σε κάποιο δημόσιο χώρο, την πλατεία της πόλης ή ένα πάρτι, κοιτάζαμε άγνωστους
ανθρώπους ή ανθρώπους που ξέραμε ελάχιστα, και «στήναμε» με τη φαντασία τη ζωή
τους. «Αυτός πώς σου φαίνεται;». «Μμ, γιατρός σίγουρα, έχει αυτό το
περιποιημένο γένι…». «Ναι, και ψηφίζει ΠΑΣΟΚ…». «Αλλά προέρχεται από δεξιά
οικογένεια, νομίζει ότι έχει κάνει μεγάλη επανάσταση». «Αυτή δίπλα του;».
«Γυναίκα του, μάλλον». «Όχι, παράνομη ερωμένη». «Γιατί το λες αυτό, είσαι
καχύποπτη πάντα». «Άκου με που σου λέω, κοιτάει επιφυλακτικά γύρω του κάθε
φορά που η κυρία τον ακουμπάει». «Ναι, αλλά θα χωρίσει». «Αποκλείεται, της
λέει πως τα παιδιά είναι μικρά ακόμη». «Μα, δεν είπαμε ότι έχει παιδιά». «Ε,
και; Το λέμε τώρα». Μερικές φορές γνωρίζαμε το «υλικό» μας, τα «θύματά» μας ­
και ανταλλάσσαμε συνωμοτικές ματιές θριάμβου ή πανωλεθρίας με κάθε επιβεβαίωση
ή διάψευση.

Τώρα πια παίζω το παιχνίδι μόνη μου, σπανίως και εν κρυπτώ ­ τις περισσότερες
φορές απλώς για να δοκιμάσω το βλέμμα μου και το ένστικτό μου. Μεγαλώνοντας,
πάντως, ανακαλύπτω και σημεία στα οποία κάποτε δεν έδινα καμία σημασία ­
κινήσεις των χεριών, ήχους και αποχρώσεις της φωνής, πράγματα που μπορούν να
πουν τα πάντα χωρίς να λένε τίποτα. Τουλάχιστον, όμως, η αίσθηση του
παιχνιδιού παραμένει ­ κι ας μην ανήκει στον κόσμο της αθωότητας…