Πατέρας με… το ζόρι

Η νεαρή μητέρα προσέφυγε στη Θέμιδα πιστεύοντας ότι αυτή ήταν η τελευταία λύση
που της απέμεινε για να… υποχρεώσει τον πατέρα του παιδιού της να το
αναγνωρίσει ως νόμιμο τέκνο του.

ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΙ λειτουργοί στη συγκεκριμένη περίπτωση έκριναν ότι η άρνηση ενός
ανδρός να υποβληθεί σε αιματολογικές εξετάσεις ήταν αρκετή για να τους
οδηγήσει στην απόφαση ότι ο άνθρωπος αυτός είναι ο πραγματικός πατέρας ενός
οκτάχρονου σήμερα αγοριού.

Η ιστορία της Μαρίας και του Βαγγέλη μοιάζει να είναι βγαλμένη από κάποια
παλιά ταινία του ελληνικού κινηματογράφου. Κι όμως, είναι από τις αληθινές
εκείνες ιστορίες που δεν χρειάστηκε να εμπνευστεί κανένας συγγραφέας.

Είναι από τις περιπτώσεις που οι δικαστικοί λειτουργοί, ξένοι προς τους
πρωταγωνιστές και τη ζωή τους, είναι υποχρεωμένοι από τον νόμο να δώσουν τη
λύση στο πρόβλημα.

Δεν έχουν λοιπόν, παρά να εξετάσουν με προσοχή, ευαισθησία και περισσή
ανθρωπιά τον φάκελο της δικογραφίας, έχοντας πάντα κατά νου ότι η απόφασή τους
θα είναι σημαντική για τη ζωή ενός μικρού παιδιού, που ερήμην του ­ όπως
συνήθως συμβαίνει ­ βρέθηκε στο επίκεντρο της δικαστικής διαμάχης.

Όλα ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 1988, όταν η Μαρία και ο Βαγγέλης γνωρίστηκαν
στην Κεφαλονιά και δημιούργησαν ­ όπως εκείνη υποστηρίζει ­ ερωτική σχέση.
Έπειτα από λίγο καιρό η κοπέλα έμεινε έγκυος και θέλησε να μοιραστεί το
μυστικό της ευτυχίας της με τον σύντροφό της. Όταν εκείνος το έμαθε της
ζήτησε, να κάνει άμβλωση.

Προσπάθησε να τον μεταπείσει. Τελικά ­ σύμφωνα πάντα με τη διήγηση της κοπέλας
­ ο σύντροφός της δέχθηκε να αναγνωρίσει την πατρότητα του παιδιού που σε
λίγους μήνες θα ερχόταν στον κόσμο διευκρινίζοντάς της παράλληλα πως δεν ήταν
διατεθειμένος να αναλάβει καμία άλλη υποχρέωση.

Η άτυπη αυτή συμφωνία την έκανε να ελπίζει. Όταν όμως στις 11 Μαΐου 1989
γέννησε, εκείνος αρνήθηκε να αναγνωρίσει την πατρότητα του γιου του. Η νεαρή
μητέρα άρχισε από τότε τον δικαστικό αγώνα. Τρεις φορές χρειάστηκε να
αναβληθεί η συζήτηση της υπόθεσης, προκειμένου να υποβληθεί ο πατέρας σε
αιματολογικές εξετάσεις.

Η συνεχής άρνησή του και η απουσία του από το δικαστήριο θεωρήθηκε από τους
δικαστές ως σιωπηρή αποδοχή της πατρότητας του παιδιού του. Και γι’ αυτό
προχώρησαν στην έκδοση της απόφασής τους κάνοντας δεκτή την αγωγή της νεαρής
μητέρας, παρά το γεγονός ότι εκείνος ισχυρίζεται ότι η άλλοτε σύντροφός του
προσπαθεί ­ έστω και διά της δικαστικής οδού ­ να βρει ένα επώνυμο για το μωρό
που απέκτησε χωρίς να έχει παντρευτεί.