[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΠΙΚΡΑ, οργή, αγανάκτηση και, το χειρότερο απ’ όλα, μελαγχολία. Αυτά τα
συναισθήματα προκάλεσε στους ανθρώπους που έχουν σχέση με τα ναρκωτικά το
ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ» για όσα συμβαίνουν στην Ελβετία.

Οι «απ’ έξω» θαύμασαν τον τρόπο που έχουν επιλέξει οι κατά τα άλλα
συντηρητικοί Ελβετοί για να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα. Εκείνοι όμως
που ζουν το πρόβλημα από μέσα ένιωσαν απόγνωση.

«Γιατί όχι κι εμείς;». Γιατί ένας πατέρας να αγοράζει χάπια μεθαδόνης για τον
γιο του στη μαύρη αγορά; Γιατί οι χρήστες που η τύχη τούς βοήθησε να ενταχθούν
στο πρόγραμμα μεθαδόνης να πιέζονται «να τελειώσουν» στα δύο χρόνια για να
περάσουν οι επόμενοι;

Να τελειώσουν τι; Τη θεραπεία ή τη ζωή τους; Ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι
στο χέρι τους. Αντίθετα, η προσπάθεια για τη συνέχιση και των δύο ­ και της
θεραπείας και της ζωής ­ εναπόκειται πλέον μόνο στη διάθεση του κράτους.

Τριακόσιοι άνθρωποι παρακολουθούν αυτή τη στιγμή τα δύο προγράμματα μεθαδόνης
που λειτουργούν πειραματικά στη χώρα μας. Κι αυτοί απειλούνται με… έξωση.
«Ό, τι κάνατε, κάνατε…» τους λένε οι υπεύθυνοι για να τους πιέσουν να
βιαστούν! Τη στιγμή που στην Ελβετία και σε άλλες χώρες ικετεύουν τους
τοξικομανείς ­ εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον ­ να δοκιμάσουν τη μεθαδόνη.
Και να την παίρνουν για όσο θέλουν.

Εκεί κανείς δεν βιάζεται. Ούτε καν με τους ηρωινομανείς. Γιατί ξέρουν πως αν
κάποιος επιθυμεί να βγει από τον εφιάλτη είναι ο ίδιος ο τοξικομανής.

Η φωνή στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής προδίδει πλήρη απογοήτευση. «Σαν
μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας διαβάζουμε ό,τι συμβαίνει αλλού για τα
ναρκωτικά. Καλύτερα να μη μας τα λέγατε…».

Μήπως τελικά κάναμε λάθος; Μήπως θα ήταν καλύτερα να μην τα γνώριζαν; Να μη
μάθαιναν ποτέ πως ο Ελβετός τοξικομανής αντιμετωπίζεται σαν άνθρωπος, σαν
ασθενής, σαν πολίτης μιας προηγμένης χώρας;

Όχι. Δεν ήταν λάθος. Τώρα που ξέρουμε, «γιατί όχι κι εμείς;»

τελικά…