ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η εξομολόγηση του Φιντέλ

Οι συναγωνιστές. Ο Φιντέλ, 33 χρόνων τότε, συνομιλεί με τον κατά δύο χρόνια νεώτερό του Τσε Γκεβάρα, το 1959, στην Αβάνα

Αχ, Φιντέλ. Το να αξιοποιείς προς όφελός σου τον θρύλο του Τσε Γκεβάρα, να στο
συγχωρήσουμε. Αλλά να τον συγκρίνεις και με την Νταϊάνα…

«ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ επαναστατικό εμπορικό αντικείμενο» στα χέρια του Φιντέλ Κάστρο
χαρακτηρίζει τον Τσε ο συνταγματάρχης Μπενίνιο, ένας από τους τρεις ακόμη εν
ζωή συντρόφους του αργεντινού επαναστάτη στην περιπέτειά του στη Βολιβία. Κι
ας εγκατέλειψε η Αβάνα ­ με εντολή της Μόσχας ­ εκείνη την ομάδα των
ρομαντικών αγωνιστών στα κρύα του λουτρού. Κι ας είχαν πάρει πολιτικό διαζύγιο
οι αδελφοί Κάστρο με τον Τσε όταν ο τελευταίος επέστρεψε από την Αλγερία
έχοντας επικρίνει με σφοδρότητα τη σοβιετική πολιτική. Κι ας ήταν ρετσινιά
στην Κούβα η ετικέτα «Γκεβαρικός» μετά το 1968.

Η Ιστορία όμως ξέρει να ειρωνεύεται και να εκδικείται. Την ώρα που η νεκρώσιμη
πομπή του Τσε ξεκινούσε χθες το πρωί από την Πλατεία της Επανάστασης για τη
Σάντα Κλάρα, όπου ο επαναστάτης θα ταφεί μεθαύριο με τις δέουσες τιμές, πολλές
χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά ­ στην έκθεση βιβλίου της Φραγκφούρτης ­
κυκλοφορούσε μια απίστευτη ιστορία. Θέλοντας ίσως να φέρει στην επιφάνεια μια
άλλη πλευρά της προσωπικότητάς του, πιο ανθρώπινη, πιο τρυφερή, ο γηραιός
ηγέτης της Κούβας αποφάσισε να διηγηθεί την ιστορία της ζωής του. Όχι βέβαια
στην Κίττυ Κέλλυ, βιογράφο του Φρανκ Σινάτρα και του βασιλικού οίκου της
Αγγλίας, αλλά στον Λουίς Νεβαέρ, συγγραφέα βιβλίων όπως «Οι Νέες
Επιχειρηματικές Ευκαιρίες στη Λατινική Αμερική» και γνωστό του Κάστρο από μια
φαρμακευτική επιχείρηση στο Μεξικό.

Σύμφωνα με τον συνεργάτη της «Ουάσιγκτον Ποστ» Άρθουρ Άλλεν, η αυτοβιογραφία
θα έχει τον ίδιο τίτλο με την ομιλία που είχε εκφωνήσει ο Φιντέλ το 1953 μετά
την αποτυχημένη επίθεση στη Μονκάδα: «Η Ιστορία θα με Συγχωρήσει». Εάν τα
αποσπάσματα που κυκλοφορούν στη Φραγκφούρτη είναι αληθινά, το βιβλίο θα
προκαλέσει σοκ σε εχθρούς και φίλους. Για τον Τσε, ο lider maximo φέρεται να
λέει: «Αν κάποιος μου θυμίζει σήμερα τον Τσε ­ τον σύνθετο χαρακτήρα του, που
συνδυάζει το ωραίο, το ιδεώδες και το τραγικό ­ θα έλεγα ότι είναι η Νταϊάνα,
η πριγκίπισσα της Ουαλλίας. Αν δείτε τη ζωτικότητα και την αγωνιστικότητά της,
καταλαβαίνετε πώς ήταν ο Τσε!». Αναφερόμενος στην επικείμενη επίσκεψη του Πάπα
στην Κούβα, θυμάται τη βαθιά πίστη της μητέρας του στον Θεό, αναγνωρίζει την
ανάγκη πολλών ανθρώπων να καθοδηγούνται και να αφοσιώνονται, και αναφωνεί: «Η
πίστη στον Θεό είναι καλό πράγμα, γιατί η πίστη είναι καλό πράγμα».

Και η μεγαλύτερή του επιθυμία; «Θα ήθελα να είμαι ελεύθερος να κάνω αυτό που
θέλω. Μετά την επανάσταση, όμως, δεν είμαι κύριος της ζωής μου! Αυτό που θα με
λύτρωνε θα ήταν να καθήσω σε μια βεράντα που βλέπει τη θάλασσα, να απολαύσω
ένα ποτήρι παλιό ρούμι και να καπνίσω ένα Cohiba…».