Το μυαλό με χίλια το αυτοκίνητο με εκατό

Ο δρόμος της βέβαιης και συνάμα άμεσης επαγγελματικής απασχόλησης, μπορεί
κάποιες φορές να οδηγεί στην εθνική οδό, το λογιστήριο μιας εταιρείας ή το
στούντιο ενός τηλεοπτικού καναλιού. Αν ένας νέος που προβληματίζεται για το
επάγγελμα που θα ακολουθήσει, αποφασίσει σήμερα να γίνει επαγγελματίας οδηγός,
λογιστής ή διασκεδαστής / ανιματέρ, δεν πρόκειται σίγουρα να το μετανιώσει στη
συνέχεια. Και τα τρία επαγγέλματα υπόσχονται γρήγορη αποκατάσταση,
ικανοποιητικές αμοιβές και έχουν τη θέση τους στη λίστα με τις ειδικότητες του μέλλοντος.

Γιώργος Κόλλιας: «Δεν είναι εύκολο να κάνεις αυτή τη δουλειά, όμως στην αγορά ο καλός οδηγός είναι καλά πληρωμένος»

Αγαπημένη του διαδρομή παραμένει πάντα η Αθήνα – Θεσσαλονίκη. Όταν βάζει μπρος
τη μηχανή έξω έχει συνήθως σουρουπώσει. Το φορτηγό καταπίνει τα χιλιόμετρα και
οι σκέψεις του Γιώργου Κόλλια τρέχουν με τα «χίλια» στην εθνική οδό του μυαλού του.

Αυτοκινητιστής επάγγελμα του μέλλοντος; «Δεν είναι και εύκολο», λέει ο κ.
Κόλλιας. «Όμως στην αγορά ο καλός οδηγός πληρώνεται καλά». Τι σημαίνει «καλός
οδηγός»; «Να μην τσακώνεται, να μη δημιουργεί ζημιές στο αυτοκίνητο και γενικά
να μη φέρνει προβλήματα. Πρέπει να πληρώσεις για να τον βρεις».

Όσο για την εξέλιξη… Ο κ. Κόλλιας ξεκίνησε από «δεκαπέντε χρονών παιδάκι»
μαζί με τον θείο του. Με ένα μικρό φορτηγό έκαναν μεταφορές από τους
Γαργαλιάνους στην πρωτεύουσα. Τρόφιμα, κυρίως λάδια και ελιές. Σιγά σιγά η
οικογενειακή επιχείρηση μεγάλωσε και άνοιξε ένα μικρό πρακτορείο στον Κηφισό.
«Σκληρή δουλειά, όλα τα καλοκαίρια τα περνούσα στη λαχαναγορά, στον Ρέντη.
Περιμέναμε να φορτώσουμε λαχανικά. Για 40 μέρες κοιμόμουνα τρεις ώρες το 24ωρο».

Το σήμερα τον βρίσκει με τέσσερα φορτηγά – ψυγεία δικά του και δύο οδηγούς.
«Φορτώνουμε σαντιγί και βούτυρο για όλη την Ελλάδα». Έχει κάνει έως και χίλια
πεντακόσια χιλιόμετρα χωρίς στάση. «Συνηθίζεις από ένα σημείο και μετά. Κι αν
κουραστείς, ας είναι καλά το κρεβάτι που έχει το αμάξι». Με την αλλαγή
κυκλοφορίας στην εθνική οδό, τώρα που απαγορεύτηκε στα φορτηγά να ταξιδεύουν
από την Παρασκευή έως την Κυριακή «υπάρχουν μερικά προβλήματα, αλλά οι έλεγχοι
δεν είναι αυστηροί. Αλλιώς, άντε να αφήσεις το φασολάκι και το ροδάκινο τρεις
μέρες στα τελάρα. Τί θα γινόταν η αγορά της Δευτέρας;».

Ο οδηγός αμείβεται ανάλογα με την εμπειρία και το «όνομα» που αποκτά με τα
χρόνια, από 180.000 – 250.000 δραχμές τον μήνα. Πολλοί πληρώνονται με το
δρομολόγιο. Προαπαιτούμενα προσόντα, το επαγγελματικό δίπλωμα οδήγησης, «η
αγάπη για το τιμόνι και ταξιδιάρικο πνεύμα».

Πάνος Τρικαλιώτης. «Για να κάνεις one man show πρέπει να έχεις αντοχές. Σωματικές και ψυχικές»

ΘΥΜΑΤΑΙ ΜΕ αγάπη «έναν κατσούφη που είχε κάπως αραιό το τριχωτό της κεφαλής».
Δεν γελούσε με τίποτα. Και τότε του είπε: «Κοίτα, εδώ που είσαι, τίποτα δεν
σταματάει πια το πέσιμο των τριχών σου, εκτός από το… πάτωμα». Ο Πάνος
Τρικαλιώτης, ηθοποιός ειδικών αποστολών, όπως ορίζει ο ίδιος το επάγγελμά του,
ξεκίνησε με εφόδια τις σπουδές στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν, αλλά
υποπτεύεται πως αν δεν είχε τεράστιο απόθεμα ψυχικής και σωματικής αντοχής,
δύσκολα θα έκανε τον ανιματέρ επί οκτώ χρόνια και μάλιστα στην τηλεόραση.

«Χρειάζεται ταλέντο, έφεση στην κωμωδία, ικανότητα στην επικοινωνία», λέει ο
κ. Τρικαλιώτης. «Για να κάνεις one man show είναι απολύτως απαραίτητο να έχεις
αντοχές. Σωματικές και ψυχικές. Οι σπουδές και το υπόβαθρο του ηθοποιού
βοηθούν, αλλά πρωτίστως το ταλέντο. Γυναίκες; Παρ’ ότι έχουν χιούμορ και είναι
πολύ ικανές, δύσκολα θα βρει κανείς γυναίκες – ανιματέρ. Ίσως γιατί
απαιτούνται αυτές οι αντοχές που λέγαμε. Δεν είναι απλό πράγμα να προκαλείς το
γέλιο». Έχει δουλέψει σχεδόν σε όλα τα πετυχημένα τηλεπαιχνίδια της ιδιωτικής
τηλεόρασης και έχει ξοδέψει ώρες ατέλειωτες κάνοντας ένα δεύτερο σόου πίσω από
την κάμερα. Δουλειά του; Να κρατάει το κοινό σε εγρήγορση την ώρα του
παιχνιδιού και να δείχνει με νοήματα πότε είναι η ώρα του χειροκροτήματος. Το
επάγγελμα του διασκεδαστή είναι καινούργιο, αλλά όχι άγνωστο στην Ελλάδα. Ο
επαγγελματίας διασκεδαστής μπορεί να βρει δουλειά στο θέατρο, την τηλεόραση,
τα κέντρα διασκεδάσεως, τα μεγάλα ξενοδοχεία με ζωντανό πρόγραμμα και τα
παιδικά πάρτι. Οι αμοιβές και οι ώρες απασχόλησης εξαρτώνται. Γενικά θεωρείται
καλά πληρωμένο επάγγελμα. «Έχω την εμπειρία μόνο της τηλεόρασης, αλλά είμαι
ανοιχτός σε κάθε πρόταση», λέει ο κ. Τρικαλιώτης. «Όταν προσπαθείς να
προκαλέσεις το γέλιο πίσω από την κάμερα, είσαι σαν ένας Φον Κάραγιαν. Με τα
χέρια και τις κινήσεις “διευθύνεις” τη διάθεση των θεατών. Πρέπει πρώτα να
γίνεις φίλος μαζί τους και μετά να χρησιμοποιήσεις πολλαπλούς ρόλους και
τεχνικές. Να κάνεις παντομίμα, αυτοσχεδιασμό, σάτιρα και τον κλόουν μαζί».

Δημήτρης Τσαλτάκης: «Είναι λάθος να αντιμετωπίζεις τη λογιστική ως βιοποριστική διέξοδο. Οι “αλεξιπτωτιστές” ποτέ δεν πετυχαίνουν»

«ΤΟ ΛΟΓΙΣΤΗΡΙΟ είναι η καρδιά της επιχείρησης», λέει με έμφαση ο κ. Δημήτρης
Τσαλτάκης, 30 χρόνια λογιστής. Ωστόσο η καρδιά του ίδιου του λογιστή
αποδεικνύεται συχνά πάρα πολύ ευαίσθητη στα εμφράγματα, σε σύγκριση με άλλους επαγγελματίες.

Η τήρηση των λογιστικών βιβλίων και η απόδοση του ΦΠΑ, η ενασχόληση με τις
εισπράξεις, τις πληρωμές και τη μισθοδοσία του προσωπικού μιας εταιρείας είναι
μια εργασία κοπιαστική, υπεύθυνη, αλλά κυρίως αγχωτική. «Όλα τα άγχη των
επιχειρηματιών μεταφέρονται στον λογιστή», εξηγεί ο κ. Τσαλτάκης, «ο οποίος,
υπό την πίεση του χρόνου πάντα, πρέπει να κάνει σωστά τη δουλειά του, που στην
πραγματικότητα δεν είναι μια απλή καταστιχογραφία. Ο λογιστής είναι
λειτουργικός σύμβουλος του επιχειρηματία και οι υποδείξεις του πολύτιμες».

Οι σπουδές πάντα βοηθάνε, όμως «στην αγορά εργασίας τελικά μετράει η
ικανότητα, όχι οι τίτλοι», επισημαίνει ο κ. Τσαλτάκης. Ο καλός επαγγελματίας
κατέχει γνώσεις Εργατικού και Ασφαλιστικού Δικαίου, παρακολουθεί τη φορολογική
νομοθεσία, τις τάσεις στην αγορά, αλλά πάνω από όλα αγαπά τη δουλειά του.
«Είναι λάθος να αντιμετωπίζεις τη λογιστική ως βιοποριστική διέξοδο», τονίζει
ο κ. Τσαλτάκης. «Οι “αλεξιπτωτιστές” ποτέ δεν πετυχαίνουν».

Οι αποδοχές εξαρτώνται από την οικονομική κατάσταση της επιχείρησης, αλλά και
τη γενικότερη πορεία της οικονομίας, στην περίπτωση των ελεύθερων
επαγγελματιών. «Οι μισθωτοί δεν αμείβονται καλά στην πλειοψηφία τους. Οι
έξυπνοι επιχειρηματίες όμως αναγνωρίζουν την αξία τους και ανταμείβουν τους
λογιστές τους», καταλήγει ο κ. Τσαλτάκης.