ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Οι βώλοι στην παρανομία

Στην παρανομία. Στον επόμενο αιώνα, για να διασκεδάζουμε θα πρέπει να κρυβόμαστε

Λίγο πριν από την αλλαγή του αιώνα, ένας ειδικός των παιχνιδιών προειδοποιεί:
«Πολύ σύντομα, για να διασκεδάζουμε θα πρέπει να κρυβόμαστε».

ΟΤΑΝ ο Τζαμπάολο Ντοσένα είδε όλη αυτή την υστερία για το τέλος του αιώνα,
αποφάσισε να ιδρύσει με μερικούς φίλους του μια εταιρεία για να γιορτάσουν με
τον δικό τους τρόπο το τέλος της χιλιετίας: μια φορά μαζί με τον πολύ κόσμο κι
άλλη μία ένα χρόνο αργότερα, την Πρωτοχρονιά του 2001, όταν θα αλλάζει
πραγματικά ο αιώνας. Μα έπειτα του πέρασε η διάθεση. Κάποιοι φίλοι «πέθαναν
βλακωδώς», γιατί δεν ήξεραν να περιμένουν, άλλοι κουράστηκαν. Κι έμεινε να
περιμένει μόνος του. Και να φοβάται. Φοβάται το 2000 γιατί ανήκει περισσότερο
σ’ εκείνους που εξύμνησαν τις εφευρέσεις της τεχνολογίας ­ όπως ο Ιούλιος Βερν
ή ο Χίτλερ ­ παρά στον ίδιο. «Όλοι επωφελούμαστε βέβαια από τις προόδους της
επιστήμης, το μπάι πας και τα επιτεύγματα της χειρουργικής», λέει σε
συνέντευξή του στη «Στάμπα». «Παρατείνουν τη ζωή μας. Από την άλλη μεριά,
όμως, δεν μας αφήνουν να πεθάνουμε. Όσο σκέφτομαι ότι αυτό που συνέβη σε
μερικούς πολιτικούς μπορεί να συμβεί και σε μένα, με πιάνει ρίγος».

Πρωταγωνιστής, τα σαράντα τελευταία χρόνια, της ιταλικής εκδοτικής ζωής,
συγγραφέας πολλών βιβλίων για την ιστορία της λογοτεχνίας και συνεργάτης
πολλών εφημερίδων, ο Ντοσένα είναι ένας ειδικός επί των αριθμών και των
παιχνιδιών. Στο τέλος του χρόνου, μάλιστα, θα εκδοθεί στην Ιταλία το τρίτομο
έργο του «Η Εγκυκλοπαίδεια του Παιχνιδιού». Ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων
που αναζητούν ένα προς ένα τα παιχνίδια που έχουν εξαντληθεί, που κανένα παιδί
πια δεν τα θέλει. Πώς πιστεύει ότι θα διασκεδάζουμε το 2000; «Προσπαθώντας να
περάσουμε απαρατήρητοι. Γιατί όποιον βλέπουν να παίζει με βώλους θα τον
κοροϊδεύουν. Άνθρωποι σαν και μένα, που φέρουν μέσα τους τους σπόρους μιας
θρησκείας εκθρονισμένης, θα συμπεριφέρονται όπως οι χριστιανοί στις
κατακόμβες. Για να παίζουμε ταρώ θα βλεπόμαστε τη νύχτα, κρυφά, φορώντας
σκούρα πανωφόρια. Όπως όταν ακούγαμε ράδιο – Λονδίνο στον πόλεμο…».

Καλαμπούρια θα λέμε; «Δεν θα είναι ευπρόσδεκτα, γιατί αντιτίθενται στις
καθεστηκυίες αρχές. Και οι αρχές θα είναι όλο και πιο καθεστηκυίες». Ποίηση θα
διαβάζουμε; «Εμείς ναι, αυτοί όχι». «Αυτοί» είναι οι άλλοι, οι κακοί. Με λίγα
λόγια, όλοι εκείνοι που θα γιορτάσουν το 2000. «Εμείς θα είμαστε λίγοι και δεν
θα γνωριζόμαστε μεταξύ μας. Προκειμένου να φυλάξουμε το μυστικό, θα χαθούμε.
Ενώ οι άλλοι θα είναι εκεί και θα αναγνωρίζονται».

Και το όνειρό του; «Τον Σεπτέμβριο του 2000 συμπληρώνω τα 70 χρόνια και δεν θα
μπορούν πια να με βάλουν στη φυλακή. Θέλω λοιπόν να επωφεληθώ από τη διάταξη
αυτή και να διαπράξω ένα θορυβώδες έγκλημα. Μια σφαγή. Να τινάξω στον αέρα τη
Βουλή, ενώ θα είναι γεμάτη με βουλευτές και γερουσιαστές. Κι όλοι θα λένε:
ποιος ήταν; Ο Ντοσένα».